Doethineb 17 - William Morgan Bible 1588 original edition

PEN. XVII.Dialedd Duw ar y rhai anwir.

1DY farnedigaethau di ydynt faŵr, ac anhawdd eu treuthu: am hynny yr aeth y rhai anyscedic ar gyfeilorn.

2O blegit y rhai anwir yn amcanu cael llywodraeth ar y genedl sanctaidd, wedi eu rhwymo mewn tywyllwch, ai llyffetheirio ai gwarche tros hîr-nos a orweddasant i ffoi rhag ragluniaeth dragywyddol di.

3Canys pan amcanasant hwy lechu mewn cuddiedic bechodau can dywyll orchudd angof, hwy a wascarwyd wedi eu dechrynnu yn aruthrol, ai trallodi gan weledigaethau.

4Er hynny ni alle y gîlfach yr hon ai dalie hwynt eu cadw hwynt yn ddiofn: eithr yr oedd cwrwf yn swnio o amgylch, yr hwn oedd yn eu blino hwynt, a gweledigaethau ŵyneb sarric yn ymddangos.

5Nid oedd dim gallu gan y tân i lewyrchu, ac ni alle ddisclaer lewyrch y sêr oleuo y nôs athrist honno.

6Canys tân yn vnic yn cynneu o honaw ef hun yn llawn ofn, a ymddangsodd iddynt hwy, ac wedi eu dychrynny hwynt a’r weledigaeth honno (yr hon ni welid,) hwy a dybiasant fôd y pethau a welid yn waeth.

7Felly y Exod.7.11. & 8.7.gosodwyd i lawr oferedd celfyddyd hudoliaeth, a’r gwradwyddus gerydd a gafodd y rhai a wnaent ffrost oi synnwyr.

8O blegit y rhai a addawsant yrru allan ofn a blinder o’r enaid llesc, a aethant yn llesc eu hun rhag ofn yr hwn y gellid chwerthin oi blegit.

9O herwydd oni ddychrynne dim blîn hwynt, er hynny wrth fynediad bwyst-filod heibio a chan chwibanniad seirph y byddent hwy feirw o ofn, gan ommedd edrych ar yr a­wyr yr hwn nid oes achos iw ochelyd.

10Canys peth ofnus yw drygioni wedi rhoddi barn iw erbyn wrth ei destiolaeth ei hun, a chydwybod pan wescid arni a faedde erioed bethau creulon.

11Canys nid yw ofn ddim, ond anobaith o’r help a gaffer gan reswm.

12O herwydd pa leiaf fyddo y gobaith oddi fewn, mwyaf y tebyg efe fôd anwybodaeth o’r achos yr hwn fydd yn peri blinder.

13Eithr y rhai y nôs ar­uthrol, a gyscasāt yr vn hûn o gilfechudd vffern aruthrol,

14Weithie a flinid â gweledigaethau rhyfedd, ac weithieu a lywygent gan anobaith meddwl: canys ofn disymmwth, ac heb edrych am dano a ddeue arnynt hwy.

15Wedi hynny fel hyn, pwy vn bynnac a syrthie yno efe a gedwid, ac a gaeid mewn carchar heb haiarn.

16Os llafur-wr fydde vn, neu fugail neu vn yn gwneuthur y gwaith yr hwn fydd yn y diffaethwch, pan gymmeryd ef ymmaith, efe a deioddefe yr anghen ni’s gellid ei ochelyd.

17O blegit ag vn gadwyn tywyllwch y rhwymid hwynt oll,

18Naill ai gwynt chwiban, ai hyfrydaidd sain adar ym mysc y canghennau tewon, ai cyssain dwfr yn cerdded yn chwyrn, neu erchyll sŵn creigiau a fwrid i lawr, neu redfa anifeiliaid yn molestotta heb eu gweled, neu lais creulon bwyst-filod rhuadwy, neu yr adsain a ddadseinie o gilfach y mynyddoedd ai dechrynnent hwynt fel y llewygent.

19Canys yr holl fyd a oleuid yn oleu ddisclaer, a a barhae wrth ei waith heb rwystr.

20Yn vnic arnynt hwy y ddaethe nôs drom sef cyffelybrwydd i’r tywyllwch yr hwn a ddeue arnynt hwy, ac iddynt hwy yr oedd efe yn drymmach nâ thywyllwch.