2.Esdras neu Nehemias 4 - William Morgan Bible 1588 original edition

PEN. IIII.Rhai yn ceisio rhwystro adailadaeth Ierusalem, yr hon yr oedd yr Arglwydd yn ei llwyddo, 17 Yr Iddewon yn adailadu a’r naill law, ac yn dala eu harfau a’r llaw arall.

1Pan glybu Sanebalat ein bod ni yn adailadu’r mur, yn a efe a gynddeiriogodd ynddo, ac a lidiodd yn ddirfawr: ac a watwarodd yr Iddewon.

2Ac efe a ddywedodd o flaen ei frodyr a llû Samaria, îe efe a dywedodd: beth y mae’r Iddewon gweiniaid hyn yn ei wneuthur? a adewir iddynt hwy? a aberthant, a orphennant mewn diwrnod? a godant hwy y cerrig o’r tyrrau llwch, a hwynt wedi eu llosci?

3A Thobia’r Ammoniad gyd ag ef: ac efe a ddywedodd, er eu bod hwynt yn adailadu, ped ele lwynog i fynu, efe a rwyge eu mûr cerric hwynt.

4Gwrando ô ein Duw, canys yr ydym yn ddirmygus: dychwel hefyd eu gwradwydd ar eu pennau hwynt, a dod ei hwynt yn anrhaith yng-wlâd caethiwed.

5Ac na orchguddia eu hanwiredd hwynt, ac na ddeluer eu pechod hwynt o’th ŵydd di: canys digiasant yr adailadwyr.

6Felly nyni a adailadasom y mûr, a chyfannwyd yr holl fûr hyd ei hanner: ac yr oedd calon y bobl i weithio.

7Ond pan glybu Sanebalat, a Thobia, a’r Arabiaid, yr Ammoniaid hefyd, a’r Astodiaid gwbl gyweirio muroedd Ierusalem, a dechreu caeu yr adwyau: yna y llidiasant yn ddirfawr.

8A hwynt oll a fradfwriadasant yng-hyd ddyfod i ymladd yn erbyn Ierusalem: ac iw rhwystro

9Yna y gweddiasom ar ein Duw: ac y gosodasom wiliadwriaeth yn eu herbyn hwynt ddydd a nôs rhag eu hofn hwynt.

10Ac Iuda a ddywedodd, nerth y cludwyr a wanhâodd, a phrîdd lawer am hynny ni allwn ni adailadu’r mûr.

11A’n gwrthwyneb-wŷr a ddywedasent, ni chânt wybod, na gweled nes i ni ddyfod iw mysc hwynt, ai lladd hwynt: a rhwystro eu gwaith hwynt.

12A phan ddaeth yr Iddewon y rhai oeddynt yn presswylio gyd a hwynt: dywedasant wrthym ddeng-waith, rhac yr holl leoedd’r rhai y gallech ddychwelyd attom ni.

13Am hynny mi a osodais yn y lleoedd issaf o’r tu ôl i’r mûr yn yr amddeffynfeudd: yn ôl eu teuluoedd hefyd y gosodais y bobl ai cleddyfau gwaiw-ffyn, ac ai bwâu.

14Yna’r edrychais, y cyfodais, ac y dywedais wrth y pendefigion, a’r swyddogion, ac wrth y rhan arall o’r bobl, nac ofnwch rhagddynt: cofiwch yr Arglwydd mawr ac ofnadwy, ac ymleddwch dros eich brodyr, eich meibion a’ch merched, eich gwragedd a’ch tai.

15Pan glybu ein gelynnion fod yn hyspus i ni, yna Duw a ddiddymmodd eu cyngor hwynt: a ninneu oll a ddychwelasom at y mûr bawb iw waith.

16Ac o’r dydd hwnnw hanner fy llangciau oeddynt yn gweithio mewn gwaith, ai hanner hwynt oeddynt yn dal gwaiw-ffyn a thariannau, a bwâu, a llurigau: a’r tywysogion ar ôl pob vn o deuluoedd Iuda.

17Y rhai oeddynt yn adailadu ar y mûr, ac yn cludo beichiau, rhai oeddynt yn llwytho, oeddynt ag vn llaw yn gweithio mewn gwaith, ac a’r arall yn dal y cleddyf.

18Canys pob vn o’r adailad-wŷr oeddynt wedi gwregyssu ei gleddyf ar ei glun, ac yn adailadu: a’r hwn oedd yn lleisio mewn vdcorn gyd a mi.

19Yna y dywedais wrth y pendefigion, ac wrth y swyddogion, ac wrth y rhann arall o’r bobl, y gwaith sydd fawr a helaeth: a nyni a wascarwyd ar hyd y mûr ym mhell bob vn oddi wrth ei gilydd.

20Yn y fann lle y clywoch sain yr vdcorn yno ymgesclwch attom: ein Duw ni a ymladd trosom.

21Felly’r oeddem ni yn gweithio mewn gwaith: ai hanner hwynt yn dal gwaiw-ffyn o gyfodiad y wawr, hyd ddyfodiad y sêr.

22Dywedais hefyd y prŷd hynny wrth y bobl, lleteued pob vn ai langc yn Ierusalem: fel y byddant i ni gwiliadwriaeth y nôs, a’r dydd gwaith.

23Felly myfi a’m brodyr, a’m llangciau a’r gwil-wŷr y rhai ar fy ôl, ni ddiosgasom ein dillad: pob vn a ymddiosce i olchi.