1Gwrandewch arnaf ynysoedd, ac ystyriwch bobl o bell, yr Arglwydd a’m galwodd o’r grôth, parodd goffau fy enw o fru fy mam.
2Gosododd hefyd fyng-enau fel cleddyf llym, a thann gyscod ei law i’m cuddiodd: gosododd fi yn saeth loiw, cuddiodd fi yn ei gawell saethau.
3Efe a ddywedodd wrthif, fyng-wâs i ti Israel, yr hwn yr ymogoneddaf ynot.
4Minne a ddywedais, yn ofer y blinais, yn ofer, ac yn ddiwin y treuliais fy nerth: er hynny fy marn gyd a’r Arglwydd, a’m gwaith gyd a’m Duw.
5Ac yn awr medd yr Arglwydd (yr hwn a’m lluniodd o’r groth yn wâs iddo, i ddychwelyd Iacob atto ef, er nad ymgascle Israel, etto gogoneddus fyddafi yng-olwg yr Arglwydd, a’m Duw fydd fy nerth,
6Ie dywedodd, gwael yw dy fod yn wâs i mi, i gyfodi llwythau Iacob, ac i ddychwelyd rhai cadwedic Israel, am hynny i’th roddais hefyd yn oleuni y cenhedloedd fel y byddit fy iechydwriaeth mau fi hyd eithaf y ddaiar.
7Fel hyn y dywed yr Arglwydd, gwaredudd Israel, ai Sanct, am y dirmygedic o enaid, am genhedlaeth ffiaidd, a’m wâs llywodraeth-wŷr, brenhinoedd a welant, ac a gyfodant, tywysogion hefyd a ymgrymmant er mwyn yr Arglwydd yr hwn ffyddlon, Sanct Israel yr hwn a’th ddewisodd di.
8Fel hyn y dywedodd yr Arglwydd, mewn amser bodlon-gar i’th wrandewais, ac yn nydd iechydwriaeth i’th gynnorthwyais, am hynny i’th gadwaf, ac i’th roddaf yn gyfammod pobl, i siccrhau y ddaiar, i beri etifeddu etifeddiaethau anghyfaneddol,
9Gan ddywedyd wrth y carcharorion, ewch allan, ac wrth y rhai mewn tywyllwch ymddangoswch, ar y ffyrdd y porant, ac yn yr holl riwiau ei porfa hwynt.
10Ni newynant, ac ni sychedant, ac ni’s teru gwrês, na haul hwynt: o herwydd a dosturria wrthynt, ai tywys, ac ai harwein i ffynhonnau dyfroedd.
11Yna y gosodaf fy holl fynyddoedd yn ffordd, a’m priffyrdd a gyfodir.
12Wele y rhai hyn a ddeuant o bell, ac wele y rhai accw o’r gogledd, ac o’r gorllewyn: a’r rhai ymma o dir Sinim.
13Cenwch nefoedd, a gorfoledda, ddaiar, bloeddiwch ganu y mynyddoedd, canys yr Arglwydd a gyssurodd ei bobl, ac a drugarha wrth ei drueniaid.
14Etto dywedodd Sion, yr Arglwydd a’m gwrthododd, a’r Arglwydd a’m anghofiodd.
15A anghofia gwraig ei phlentyn sugno? fel na thosturio wrth fâb ei chroth? pe anghofie y rhai hyn, etto myfi nid anghofiwn di.
16Wele ar gledr nwylo i’th scrifennais, dy furiau ger fy mron bob amser.
17Dy adailad-wŷr a fryssiasant, y rhai a’th ddinistriant, ac a’th ddestruwiant a ânt ymmaith oddi wrthit.
18Dercha dy lygaid oddi amgylch, ac edrych, hwynt oll a ymgasclant, a ddaethant attat: byw fi medd yr Arglwydd, diau y gwisci hwynt oll fel hardd-wisc, ac yr ymwregysi di a hwynt fel priod-ferch.
19Canys dy ddiffaithwch, a’th anialwch a’th dir dinistriol yn ddiau fydd yn awr yn rhy gyfyng iw bresswyl-wŷr: a’r rhai a’th lyngcant a ymbellhânt.
20Plant dy rai di-heppil, a ddywedant lle y clywech, cyfyng yw y lle hwn i mi, nessa oddi wrthif fel y presswyliwyf.
21Yna y dywedi yn dy galon, pwy a genhedlodd y rhai hyn i mi? am fi yn ddi-heppil, ac yn vnic, yn gaeth, ac ar engcil: a phwy a fagodd y rhai hyn? wele myfi a adawyd fy hunan, o ba le y y rhai hyn?
22Fel hyn y dywedodd yr Arglwydd Dduw, wele cyfodaf fy llaw ar genhedloedd, a derchafaf fy mâner ar bobloedd, fel y dygant dy feibion yn eu monwes, ac y cluder dy ferched ar yscwyddau.
23Brenhinoedd hefyd fyddant dy dadmaethod, ai brenhinesau dy fammaethod: crymmant it eu hwynebau lawr, a llyfant lwch dy draed, a chei wybod mai myfi Arglwydd, canys ni chywilyddir y rhai a ymddyriedant ynofi.
24A ddygir y caffaeliad oddi ar y cadarn? neu a ddiangc y rhai a garcherir yn gyfiawn?
25Canys fel hyn y dywedodd yr Arglwydd, ie carcharorion y cadarn a ddygir, ac anrhaith y creulon a ddiangc: canys myfi a ymryssonaf a’th ymryssonudd, a myfi a achubaf dy feibion.
26Gwnaf hefyd i’th orthrym-wŷr fwytta eu cig eu hunain, ac ar eu gwaed eu hun y meddwant fel ar win, fel y gwypo pob cnawd mai myfi’r Arglwydd dy achubudd, a’th gadarn waredudd di Iacob.
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.