2.Samuel 13 - William Morgan Bible 1588 original edition

PEN. XIII.Amnon yn treisio Thamar. 28 Absalom yn peri lladd Amnon.

1Ac yn ôl hyn yr ydoedd gan Absalom fab Dafydd chwaer dêg, ai henw Thamar: ac Amnon mab Dafydd ai carodd hi.

2Ac yr oedd mor flîn ar Amnon, fel y clafychodd efe o herwydd Thamar ei chwaer, canys gweryf hi: ac anhawdd y gwele Amnon wneuthur dim iddi hi.

3A chyfell gan Amnon, ai enw Ionadab mab Simah frawd Dafydd: ac Ionadab ŵr call iawn.

4Ac efe a ddywedodd wrtho ef, ti fab y brenin pa ham yr ydwyt yn curio fel hyn beunydd? oni fynegi di i mi? yna Amnon a ddywedodd wrtho ef, caru yr ydwyfi Thamar chwaer Absalom fy mrawd.

5Yna Ionadab a ddywedodd wrtho ef, gorwedd ar dy wely, a chymmer arnat glafychu: pan ddelo dy dad i’th edrych, yna dywet, wrtho ef, deued attolwg Thamar fy chwaer, fel y paro i mi fwyta bara, ac yr arlwyo fwyd yn fyng-olwg, fel y gwelwyf, ac y bwytawyf oi llaw hi.

6Felly Amnon a orweddodd, ac a gymmerth arno glafychu: a’r brenin a ddaeth iw edrych ef, ac Amnon a ddywedodd wrth y brenin, deued attolwg Thamar fy chwaer i grassu dwy deisen yn fyng-olwg i, fel y bwytawyf oi llaw hi.

7Yna Dafydd a anfonodd adref at Thamar gan ddywedyd: dos yn awr i dŷ Amnon dy frawd, a pharatoa fwyd iddo ef.

8Felly Thamar a aeth i dŷ Amnon ei brawd, (ac efe oedd yn gorwedd) a hi a gymmerth beillied, at ai telinodd, ac a wnaeth deisennau yn ei ŵydd ef, ac a grasodd y teisennau.

9Yna hi a gymmerth y radell, ac ai tywalltodd ger ei fron ef, ond efe a wrthododd fwytta: ac Amnon a ddywedodd, dugwch allan bawb oddi wrthifi, a phawb a aethant allan oddi wrtho ef.

10Yna Amnon a ddywedodd wrth Thamar, Dŵg y bwyd i’r stafell, fel y bwytawyf o’th law di: a Thamar a gymmerth y teisennau y rhai a wnaethe hi, ac ai dûg at Amnon ei brawd i’r stafell.

11Pan ddûg hi atto ef i fwytta: yna efe a ymaflodd ynddi hi, ac a ddywedodd wrthi hi, tyret, gorwedd gyd a mi fy chwaer.

12A hi a ddywedodd wrtho ef, paid fy mrawd na threisia fi, canys Lefit.18.9.ni wneir fel hyn yn Israel: na wna di yr ynfydrwydd hyn.

13Canys pa fodd y bwriaf ymmaith fyngwarth? a thi a fyddi fel vn o’r ynfydion yn Israel: yn awr gan hynny ymddiddan attolwg a’r brenin, canys ni ommedd efe fi i ti.

14Ond ni fynne efe wrando ar ei llais hi: eithr efe a fu drêch na hi, ac ai treisiodd, ac a orweddodd gyd a hi.

15Yna Amnon ai casâodd hi a thâs mawr iawn, canys mwy y câs a’r hwn y casauase efe hi, na’r cariad a’r hwn y carâse efe hi: ac Amnon a ddywedodd wrthi hi, cyfot dôs ymmaith.

16A hi a ddywedodd wrtho ef, nid y drygioni hwn fyng-yrru ymmaith fydd fwy na’r llall yr hwn a wnaethost a mi, ond ni fynne efe wrando arni hi.

17Eithr efe a alwodd ar ei langc ei wenidog, ac a ddywedodd, hebrwng allan attolwg hon oddi wrthifi: a chlôa y drŵs ar ei hôl hi.

18(Ac am deni hi mantell symmudliw: canys felly y dilladid merched y brenin, y rhai forwynion a mantellau: ) yna ei wenidog ef ai dûg hi allan, ac a glôdd y drws ar ei hòl hi.

19A Thamar a gymmerodd ludw ar ei phen, ac a rwygodd y fantell symmud-liw yr hon am deni hi: ac a osododd ei llaw ar ei phen, ac a aeth ymmaith dān gerdded a gweiddi.

20Ac Absalom ei brawd hi a ddywedodd wrthi hi, ai Amnon dy frawd a fu gyd a thi? er hynny yn awr taw a sôn fy chwaer, dy frawd ti efe, na osod dy galon ar y peth hyn: felly Thamar a drigodd yn anrhaithiedic yn nhŷ Absalom ei brawd.

21Pan glybu y brenin Dafydd yr holl bethau hynny: yna efe a ddigiodd yn aruthr.

22Ac ni ddywedodd Absalom wrth Amnon na drwg, na dâ: er hynny Absalom a gasaodd Amnon o herwydd iddo ef dreisio Thamar ei chwaer ef.

23Ac ar ôl dwy flynedd o ddyddiau, yr oedd gan Absalom rai yn cneifio yng-wastadedd Hazor, yr hwn wrth Ephraim: ac Absalom a wahoddodd holl feibion y brenin.

24Canys Absalom a ddaeth at a y brenin, ac a ddywedodd, wele yn awr tai yn cneifio i’th wâs di: deued attolwg y brenin ai weision gyd a’th wâs di.

25Yna y dywedodd y brenin wrth Absalom, nage fy mâb, ni ddeuwn ni i gyd yn awr, ac ni ormeswn arnat ti: ettoa fu daer arno ef, ond ni fynne efe fyned, eithr efe ai bendithiodd ef

26Yna y dywedodd Absalom, oni ddaw Amnon fy mrawd yn awr gyd a ni? a’r brenin a ddywedodd wrtho ef, i ba beth yr aiff efe gyd a thi?

27Etto Absalom fu daer arno ef, fel y gollyngodd efe Amnon gyd ag ef, a holl feibion y brenin.

28Ac Absalom a orchymynnodd iw lagciau gan ddywedyd, eorychwch attolwg pan fyddo llawen calon Amnon gan wîn, a ddywedwyf wrthych, tarewch Amnon, yna lleddwch ef, nac ofnwch: canys oni orchymynnais i chwi? ymnerthwch, a byddwch feibiō glewiō.

29A llangciau Absalom, a wnaethant i Amnon fel y gorchymynnase Absalom: a holl feibion y brenin a gyfodasant, a phôb vn a farchogodd ar ei fûl, ac hwy a ffoasant.

30A ar y ffordd y daeth y chwedl at Ddafydd gan ddywedyd: Absalom a laddodd holl feibion y brenin, ac ni adawyd vn o honynt.

31Yna y brenin a gyfododd, ac a rwygodd ei ddillad, ac a orweddodd ar y ddaiar: ei holl weision ef hefyd oeddynt yn sefyll ai gwiscoedd yn rhwygedit.

32Yna Ionadab mab Simah frawd Dafydd a attebodd, ac a ddywedodd, na ddyweded fy arglwydd iddynt hwy ladd yr holl langciau meibion y brenin, canys Amnon yn vnic a fu farw: canys yr oedd ym mryd Absalom a alarodd am ei fab yr holl ddyddiau hynny.

38Felly Absalom a ffoawdd, at a aeth i Gesur: ac yno y bu efe dair blynedd.

39Ac Dafydd y brenin a hiraethodd am fyned at Absalom: canys efe a gyssurasid am Amnon, o herwydd ei farw efe.