Ezeciel 33 - William Morgan Bible 1588 original edition

PEN. XXXIII.Yn erbyn ysceulustra gwenidogion gair Duw, a rhyfyg y bobl. 10 Addewidion cyssurus yn erbyn annobaith. 23 A bygwth yn erbyn yr anedifeiriol.

1A daeth gair yr Arglwydd attaf gan ddywedyd:

2Llefara fab dŷn wrth feibion dy bobl, a dywet wrthynt: pan ddygwyf gleddyf ar wlâd, a chymmeryd o bobl y wlâd ryw ŵr oi mysc, ai roddi ef yn wiliedudd arnynt,

3Os gwel efe gleddyf yn dyfod ar y wlâd, ac vdcanu mewn vdcorn, a rhybuddio y bobl,

4A’r hwn a glyw lais yr vdcorn, ac ni ochel, eithr dyfod o’r cleddyf ai ddal ef, ei waed fydd ar ei benn ei hun.

5[Yr hwn] a glybu lais yr vdcorn, ac ni ochelodd, bydded ei waed arno ei hun: a’r hwn a ochelo a waredodd ei enaid.

6Ond pan welo y gwiliedudd y cleddyf yn dyfod, ac ni vdcana mewn vdcorn, a’r bobl heb ochelyd, eithr dyfod o’r cleddyf a dal vn o honynt, hwnnw a ddelir yn ei anwiredd, ond mi a ofynnaf ei waed ef o law y gwiliedudd.

7Tithe fab dŷn yn wiliedudd i’th roddais i dŷ Israel, fel y clywech air o’m genau, ac y rhybuddiech hwynt oddi wrthif fi.

8Pan ddywedwyf wrth yr annuwiol, annuwiol gan farw a fyddi farw: oni leferi i rybuddio yr annuwiol oi ffordd: yr annuwiol hwn a fydd marw yn ei anwiredd, ond o’th law di y gofynnaf ei waed ef.

9A phan rybuddiech di yr annuwiol oi ffordd i ddychwelyd o honi, os efe ni ddychwel oi ffordd, hwnnw fydd marw yn ei anwiredd, a thithe a ryddheuaist dy enaid.

10Llefara hefyd wrth dŷ Israel ti fab dŷn, fel hyn gan ddywedyd y dywedwch, am ein anwireddau, a’n pechodau, i’n herbyn a ninne yn toddi ynddynt, Ezec.18.23.pa fodd weithiau y byddwn ni byw?

11Dywet wrthynt, byw fi medd yr Arglwydd Dduw * os ymhoffaf mewn marwolaeth yr annuwiol, onid a’r droi o’r annuwiol oddi wrth ei ffordd ei hun a byw: dychwelwch, dychwelwch oddi wrth eich ffyrdd drygionus: canys (tŷ Israel) pa ham y byddwch feirw?

12Dywet ti hefyd fab dŷn wrth feibion dy bobl: cyfiawnder y cyfiawn ni’s gwared ef yn nydd ei anwiredd: felly am annuwoldeb yr annuwiol ni thramgwydda efe oi herwydd yn y dydd y dychwelo oi anwiredd: ni ddichon y cyfiawn ychwaith fyw oi blegit yn y dydd y pecho.

13Pan ddywedwyf wrth y cyfiawn gan fyw y caiff fyw: os efe a hydêra ar ei gyfiawnder, ac a wna anwiredd, ei holl gyfiawnderau ni chofiir, onid yn ei anwiredd yr hwn a wnaeth, yn hwnnw y bydd efe farw.

14A phan ddywedwyf wrth yr annuwiol, gan farw y byddi farw: os dychwel oddi wrth ei bechod, a gwneuthur barn, a chyfiawnder,

15[Os] yr annuwiol a ddadrydd ŵystl, ac a dâl yr hyn a dreisiodd, a rhodio yn neddfau y bywyd heb wneuthur anwiredd: gan fyw y bydd efe byw, marw ni bydd efe.

16Ni choffeir iddo yr holl bechodau y rhai a bechodd, barn, a chyfiawnder a wnaeth efe gan fyw y bydd efe byw.

17A meibion dy bobl a ddywedant, ni bydd iniawn Ezec.18.25.ffordd yr Arglwydd, eithr eu ffordd hwynt ni bydd iniawn.

18Pan ddychwelo y cyfiawn oddi wrth ei gyfiawnder, a gwneuthur anwiredd: yna y bydd farw ynddynt.

19A phan ddychwelo’r annuwiol oddiwrth ei annuwoldeb, a gwneuthur barn, a chyfiawnder, yn y rhai hynny y bydd hwnnw byw.

20Lle y dywedasoch nad iniawn fydd ffordd yr Arglwydd barnaf chwi tŷ Israel bob vn yn ôl ei ffyrdd ei hun.

21Ac yn y decfed o’r ddeuddecfed flwyddyn o’n caethgludiad ni, ar y pummed o’r mis y daeth vn a’r a ddiangase o Ierusalem attaf fi gan ddywedyd, dinistriwyd y ddinas.

22A llaw’r Arglwydd fuase arnaf yn yr hŵyr cyn dyfod y diangudd, ac a agorodd fy safn ni’s ei ddyfod attaf y boreu: îe agorodd fy safn, ac ni thewais i mwyach.

23Yna y daeth gair yr Arglwydd attaf gan ddywedyd:

24Ha fab dŷn presswyl-wŷr y diffaethwch hyn yn nhir Israel ydynt yn llefaru gan ddywedyd: Abraham oedd vn, ac a feddiannodd y tîr: ninnau lawer, i ni y rhoddwyd y tîr mewn meddiant.

25Am hynny dywet wrthynt, fel hyn y dywed yr Arglwydd Dduw, chwi a ymborthwch ar waed, a derchefwch eich llygaid at eich gau dduwiau, tywelltwch waed hefyd: ac a feddiannwch chwi y tîr?

26Safasoch ar eich cleddyfau, gwnaethoch ffiaidd-dra, halogasoch hefyd bob vn wraig ei gymydog: ac a feddiannwch chwi y tîr?

27Felly y dywedi wrthynt, fel hyn y dywedodd yr Arglwydd Dduw, byw fi onid drwy y cleddyf y syrth y rhai yn y diffaethwch, a’r hwn a’r wyneb y maes, i’r bwyst-fil y rhoddaf ef iw fwytta: a’r rhai mewn ceurydd, ac mewn ogofeudd a fyddant feirw o haint.

28Rhoddaf hefyd y tîr yn anrhaith, yn anrhaith, fel y peidio Ezec.7.24. Ezec.24.21.balchder ei nerth ef, ac yr anrheithir mynyddoedd Israel heb gynniwerudd.

29A chânt ŵybod mai myfi yr Arglwydd, pan roddwyf y tir yn anrhaith, ie yn anrhaith am eu holl ffiedd-dra hwynt y rhai a wnaethant.

30Tithe fab dŷn, meibion dy bobl ydynt yn dywedyd i’th erbyn wrth barwydydd, ac o fewn dryssau y tai, canys ymddiddan y naill wrth y llall, pob vn wrth ei gilydd gan ddywedyd: deuwch yr awr hon, a gwrandewch beth’r gair yr hwn a ddaeth oddi wrth yr Arglwydd.

31Deuant hefyd attat fel y daw pobl ac eisteddant o’th flaen fy mhobl mau fi, gwrandawant hefyd dy eiriau, ond ni’s gwnant hwy: canys âi geneuau y gwnant hwy watwor-gerdd, ai calon hwy sydd yn myned ar ôl eu cybydd-dod hwy eu hun.

32Wele di hefyd iddynt fel cân gwatworgerdd vn hyfryd-lais, ac yn canu yn dda, canys gwrandawant dy eiriau, ond ni’s gwnant hwy.

33A phan ddelo hyn (wele ef yn dyfod) yna y cânt ŵybod mai prophwyd fu yn eu mysc hwynt.