Esay 42 - William Morgan Bible 1588 original edition

PEN. XLII.Swydd Crist. 10 Dylêd y ffyddloniaid, 18 Cerydd y rhai diog aniolchgar.

1Wele fyng-wâs arno ef y pwyssaf, bodlon yw fy enaid i’m dewisedic, rhoddaf fy Yspryd arno: efe a draetha farn i’r cenhedloedd.

2Ni waedda, ac ni ymdderchafa, ni phar glywed ei lef oddi allan.

3Ni ddryllia gorsen wedi ei hyssigo, ac ni ddiffudd efe lîn yn mygu: mewn gwirionedd y traetha efe farn.

4Ni thristâ efe, ac ni phrydera hyd oni osodo farn yn y tir, yr ynysoedd hefyd a ddisgwiliant am ei gyfraith ef.

5Fel hyn y dywed yr Arglwydd Dduw creawdudd y nefoedd ai hestynnudd, lledudd y ddaiar ai chnwd, rhoddudd enaid i’r bobl arni, ac yspryd i’r rhai a rodiant ynddi.

6Myfi’r Arglwydd a’th elwais mewn cyfiawnder, ac ymafelaf yn dy law, cadwaf di hefyd, a rhoddaf di yn gyfammod pobl, yn oleuni cenhedloedd:

7I agoryd llygaid y deillion, i ddwyn allan y carcharor o’r carchar a’r rhai a eisteddant tywyllwch o’r carchar-dŷ.

8Myfi yr Arglwydd, dymma fy enw, a’m gogoniant ni roddaf i arall: na’m mawl i ddelw gerfiedic.

9Wele y pethau cyntaf a ddaethant, a mynegu’r ydwyfi bethau newydd, traethaf i chwi cyn eu blaen-darddu.

10Cenwch i’r Arglwydd gân newydd ei fawl ef o eithaf y tîr: y rhai a ddescynnant i’r môr, ac sydd ynddo, yr ynysoedd ai trigolion.

11Y diffaethwch ai ddinasoedd derchafant maes-drefi y rhai a bresswylia Cedar: caned presswyl-wŷr y graig ganant, o ben y mynyddoedd y llefant.

12Gosodant ogoniant i’r Arglwydd, ai fawl a fynegant yn yr ynysoedd.

13Yr Arglwydd a ddaw allan fel cawr, ac fel rhyfel-wr yr ymwrola: efe a rua, ac a waedda, a fydd trech nai elynnion.

14Tewais er ystalm, distewais, ymatteliais, llefaf fel gwraig yn escor, difwynaf, a difethaf ar vn-waith.

15Mi a osodaf y mynyddoedd a’r brynnau yn ddiffaethwch, ai holl wellt a wywaf, ac gosodaf hefyd yr afonydd yn ynysoedd, a’r llynnoedd a sychaf.

16Arweiniaf y deilliaid ar hyd ffordd nid adwaenant, a gwnaf iddynt gerdded ar hyd llwybrau ni wypont, gosodaf dywyllwch yn oleuni oi blaen hwynt, a’r pethau ceimion yn iniawn: dymma y pethau a wnaf iddynt, ac ni’s gadawaf hwynt.

17Troed yn eu hôl llwyr wradwyddwyd y rhai a ymddyriedant mewn delw gerfiedic, y rhai a ddywedant wrth ddelw dawdd, chwi ein duwiau ni.

18O fyddariaid, gwrandewch, a’r deillion edrychwch i weled.

19Pwy ddall onid fyng-wâs i? ac morr fyddar a’m cennad yr a anfonaf, pwy morr ddall a’r llwyddiannus? îe morr ddall a gwâs yr Arglwydd?

20[Er] gweled llawer, etto nid ystyri; agoryd ei glustiau etto ni wrendu.

21Yr Arglwydd sydd yn fodlon er mwyn ei gyfiawnder i fawrhau, ac i anrhydeddu y gyfraith.

22Etto’r bobl hyn a yspeiliwyd, ac a anrheithiwyd, gan eu maglu hwynt oll mewn tyllau, mewn carchar-dai hefyd y cuddiwyd hwynt, oeddynt yn yspail, ac heb waredudd, yn anrhaith, ac heb a ddywede gollwng adref

23Pwy o honoch a wrendu hyn, a ystyr, ac a glyw rhac-llaw?

24Pwy a roddes Iacob yn anrhaith, ac Israel i’r yspeil-wŷr? onid yr Arglwydd yr hwn y pechasom iw erbyn, ac ni fynnent rodio yn ei ffyrdd, ac ni wrandawent ar ei gyfraith?

25Am hynny y tywalltodd efe arno lidiawgrwydd ei ddigter, a chryfder rhyfel ai ffaglodd efe oddi amgylch, ond ni chydnabu efe, lloscodd ef hefyd ond nid ystyriodd.