Захарија 7 - Свето Писмо (Гаврилова) 1990（MK1990）

На Бога Му се угодни добри дела.

1Во четвртата година на царот Дарија би слово Господово кон Захарија, на четвртиот ден од деветтиот месец – Хаслев,

2кога Ветил ги испрати Сарацера и Регемелеха и придружниците нивни за да се помолат пред лицето на Господа

3и да ги прашаат свештениците, што се наоѓаа во домот на Господа Саваот, и пророците, па да прашаат: »да плачеме ли во петтиот месец и да постиме ли, како што го правевме тоа, еве, веќе многу години?«

4И би слово на Господа Саваот до мене:

5»Кажи му на сиот народ од оваа земја и на свештениците вака: ‚кога постевте и плачевте во петтиот и седмиот месец, и тоа цели седумдесет години, за Мене ли постевте, зар за Мене?

6И кога јадевте и пиевте, зар не јадевте за себе и зар не пиевте за себе?‘

7Зар истите зборови не ги кажуваше Господ преку поранишните пророци, кога Ерусалим беше населен и спокоен, а и градовите околу него, јужната страна и низината, кога беа населени?«

8И би слово Господово до Захарија:

9вака зборуваше тогаш Господ Саваот: извршувајте суд праведен и имајте милост и сочувство кон својот брат;

10вдовици и сираци, придојден и сиромав не злоставувајте и не мислите зло во срцата ваши еден против друг.

11Но тие на сакаа да слушаат, и се одвратија од Мене; и ушите ги затнаа за да не слушаат.

12И срцето го скаменија, за да не го пазат законот и зборовите што ги испраќаше Господ Саваот преку Својот Дух до поранешните пророци; па затоа и ги постигна големиот гнев на Господа Саваот.

13И како што викав Јас, а тие не слушаа, викаа и тие, но Јас не ги слушав, вели Господ Саваот.

14па ги распрснав по сите народи, кои тие не ги познаваа, и оваа земја запусте по нив, така што никој не одеше ни напред ни назад по неа, и тие саканата земја ја претворија во пустиња.