1»Дишењето ми ослабна; дните мои гаснат; гробишта има пред мене.
2Да не беше нивниот потсмев, тогаш и покрај нивните приговори окото мое ќе беше спокојно.
3Заштити ме, заложи се Сам за мене пред Себе! Инаку, кој ќе се заложи за мене?
4Зашто Ти го затвори срцето нивно за да не можат да разбираат, и затоа нема да им дозволиш да ликуваат.
5Кој им го дели на пријателите свои имотот свој, на неговите деца очите им истечуваат.
6Он ме прави приказ кај луѓето и секој може в лице да ми плукне.
7Окото мое од тага ми потемне, а рацете и нозете од слабост ми треперат.
8Праведните ќе се зачудат на тоа и невините ќе негодуваат против беззакониците.
9Но праведникот ќе се држи цврсто за својот пат, и чистиот во рацете сѐ повеќе и повеќе ќе се зацврстува.
10Вратете се сите вие и одете си; нема да најдам мудар меѓу вас.
11Дните мои изминаа; мислите мои – тежина на срцето мое – се разбиени.
12Во ноќта најцрна нов ден се приближува, се приближува светлината што темнината ја гони.
13А мојата надеж е да појдам во гроб и таму во темнина да ја постелам постелата своја;
14на гробот ќе му речам: ти си ми татко, а на црвот – ти си мајка и сестра.
15Каде е надежта моја? И кој некогаш ќе го види доброто што го очекувам?
16Ќе слезе таа во пеколот и заедно во правот ќе почива со мене.«
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
