Јов 10 - Свето Писмо (Гаврилова) 1990（MK1990）

Јов продолжува да се оплакува.

1и дотегна на душата моја мојот живот; ќе се предадам на тагата своја; ќе говорам со горчината на душата своја.

2Ќе му речам на Господа: »Не ме обвинувај; кажи ми зошто се бориш со мене?

3Мило ли тие е да ме измачуваш, да го презираш делото на рацете Свои, а намерите на нечесните да ги помагаш?

4Зар имаш телесни очи? Гледаш ли како што гледа човек?

5Зар Твоите дни се како дните на смртните, или Твоите години се како дните на човек,

6та бараш порок во мене и бараш грев во мене,

7макар што добро знаеш дека сум невин и дека нема кој да ме спаси од раката Твоја?

8Твоите раце ме создале и ме оформиле, и Ти сега од сите страни ме поништуваш?

9Сети се дека како глина си ме замешал, та пак ли во прав ќе ме претвориш?

10Нели Ти ме излеа како млеко, и ме згусти како сирење?

11Со кожа и плот ме облече, со коски и жили ме стегна,

12живот и милост ми дарува, и Твојат грижа го чуваше духот мој?

13Но и тоа во срцето Свое го криеше, знам дека тоа е во Тебе,

14дека, ако згрешам, Ти ќе забележиш и нема да го оставиш гревот мој без казна.

15Ако сум виновен, тешко ми мене! Ако сум прав, не ќе смеам да кренам глава. Од срам сум скршен, гледајќи ја маката своја.

16Ако се исправам, како лав ме гониш, силата Своја на мене ја покажуваш со чудеса.

17Обвинувања нови подигаш против мене; го засилуваш гневот Свој против мене; со нови сили се креваш против мене.

18И зошто ме изведе од утробата? Да бев умрел кога ничие око уште не ме беше видело;

19о, да бев пренесен од утробата во гроб, како да ме немало!

20Нели се малку деновите мои? Остави ме уште малку да се радувам,

21пред да појдам на пат без враќање – во земјата на темнината и смртната сенка,

22во земјата на густата темнина, каде што нема уредба, каде што светлината е слична на најцрната ноќ.«