Мудрост Соломонова 4 - Свето Писмо (Гаврилова) 1990（MK1990）

Припремената смрт на праведникот.

1Подобро е бездетството со добродетел, зашто споменот за неа е бесмртен, таа се признава и од Бога и од луѓето.

2Кога е овде, на неа се угледуваат, кога ќе си отиде – се стремат кон неа, во вечноста, овенчани – вечно прославувана, зашто победила преку непорочни подвизи.

3Многубројното потомство на безбожникот нема никаква полза, воздивнувањата на прељубниците не пуштаат длабоки корења и немаат тврда основа.

4Зашто, ако набрзина пуштаат гранки, слабо вкоренети, ќе се расклатат од ветрот, а од ударите на силните ветрови – ќе бидат искорнати.

5Кревките гранки ќе се искршат, плодот ќе им биде бесполезен, незрел за храна и непотребен ѕа ништо;

6зашто деца родени од беззаконски бракови – сведоци се ѕа развратот на своите родители при распитот на судот.

7А праведникот и рано да умре, ќе биде во мир,

8оти; чесната старост не е во долговечноста, ниту се иѕбројува со бројот на годините.

9Мудроста – тоа се белите човечки коски, а непорочниот живот – возраст на староста.

10Откако Му угодил на Бога, праведникот е засакан и, откако живеал меѓу грешниците, Бог го прибрал;

11грабнат е, злобата да не го измени неговиот разум и подмолноста – да не ја заведе неговата душа.

12Зашто, извршувањето на лошото го помрачува доброто, а страсното бранување го развратува незлобивиот ум.

13Кој достигнува совршенство во кратко време, тој живее долго;

14зашто неговата душа Му била угодна на Господа, затоа и побрзал да го избави од безбожноста околу него. А луѓето го видоа тоа, и не го разбраа, дури и не помислија ѕа тоа,

15дека Бог има благодат и милост ѕа Своите светии и промисла – ѕа Своите иѕбраници.

16Праведник, умирајќи, ќе ги осуди живите безбожници и младоста што стигнала бргу до совршенство – долговечната старост на неправедникот,

17зашто тие ќе го видат крајот на мудриот и не ќе сфатат што определил Господ за него и зошто го поставил во безопасност;

18тие ќе видат и ќе го понижат, но Господ ќе им се потсмее;

19и потоа тие ќе бидат презрен труп и срам меѓу умрените довека, зашто Он ќе ги турне и тие ќе паднат безгласно ничкум – ќе ги отргне од нивната основа и тие најпосле ќе опустеат, ќе бидат во жалост и споменот за нив ќе загине;

20сознавајќи ги своите гревови, тие ќе застанат со страв и нивните беззаконија самите нив ќе ги осудат.