Песна над песните 7 - Свето Писмо (Гаврилова) 1990（MK1990）

Разговор меѓу пријателот и пријателката.Хорот:

1Сврти се, сврти се Суламко, сврти се, сврти се, да те погледаме!

Возљубениот:

Зошто сакате да ја гледате Суламка, како на оро манаимско?

Хорот:

2О, колку се убави нозете твои во сандали, ќерко знаменита! Облите колкови твои се како веришки, дело од рацете на вешт уметник,

3папокот ти е како чаша тркалезна, никогаш без арома; утробата твоја – купа пченица, опкружена со кринови;

4двете твои гради – како две јаренца, како близначиња на срна;

5Вратот твој – како столб од слонова коска; очите твои – Есевонски езерца кај Ватравимските порти; носот твој – Ливанска кула, свртена кон Дамаск;

6главата твоја на тебе – како Кармил; а косата на главата твоја – како пурпур; цар се вплел во плетенките.

Возљубениот:

7О, колку си убава, о, колку заносна, возљубена моја, со твојата убавина!

8Таа твоја снага прилега на палма, а твоите гради – на гроздови.

9Си помислив: да се качев на палма, би се фатил за ветките нејзини; и твоите гради би биле место гроздови, и мирисот од твоите ноздри – како мирис на јаболко;

10устата твоја е како најдобро вино.

Возљубената:

Тоа тече право кон возљубениот мој, и тече нечујно преку устните кои спијат.

11Јас припаѓам на возљубениот мој, и тој копнее по мене.

12Дојди, мил мој, да излеземе во полето, да преноќеваме по селата;

13утре рано ќе појдеме во лозјата, да видиме дали потерала лозата, дали се отвориле пупките, процутеле ли калинките; таму ќе те опсипам со милувања.

14Мандрагорите веќе шират пријатен мирис, и до вратата наша има секакви најубави плодови, нови и стари; кои ги зачував за тебе, мил мој!