Исаија 33 - Свето Писмо (Гаврилова) 1990（MK1990）

Надеж во Бога.

1Тешко тебе, опустошителе, кој не си бил опустошуван; грабачу, што не си ограбуван! Кога ќе го завршиш опустошувањето, ќе бидеш опустошен и ти; кога ќе прекратиш со грабежите, и тебе ќе те ограбат.

2Господи, помилуј нѐ, на Тебе се надеваме! Биди наша мишка од рани зори и наше спасение во неволја!

3Од страшниот глас Твој ќе избегаат народите; кога ќе се кренеш, ќе се распрснат племињата,

4ќе го истребат пленот ваш, како што гасеница истребува; ќе се нафрлат врз неа, како што скакулци се нафрлуваат.

5Возвишен е Господ, Кој живее во висините; Он ќе го исполни Сион со суд и правда.

6Ќе настанат твоите безопасни времиња, изобилно спасение, мудрост и знаење; стравот од Господа ќе биде твоето богатство.

7Ете, нивните јунаци викаат по улиците; пратениците за мир горко плачат.

8Патиштата запустеа; патници веќе нема; Он го наруши договорот, го разурна градот, – за ништо не ги смета луѓето.

9Земјата тагува, се суши; Ливан е посрамен, овенат; Сарон заприлега на пустиња, а Васан и Кармил се оголени од лисјата свои.

10Сега ќе станам, вели Господ, сега ќе се издигнам, сега ќе се возвисам.

11Сено сте зачнале, слама ќе родите; дишењето ви е оган, кој ќе ве голтне.

12И народите ќе бидат како вар, што врие, како пресечено трње ќе бидат изгорени во оган.

13Слушајте, вие, далечни, што ќе направам; и вие, блиски, познајте ја Мојата моќ.

14Се уплашија грешниците на Сион; морници ги обзедоа нечесните: »Кој од нас може да живее при оган што голта? Кој од нас може да живее при вечен пламен?«

15Оној, што оди во правда и говори вистина; кој презира печалба преку угнетување, ги воздржува рацете свои од подароци, ги затина ушите за да не слуша за крвнина, и ги затвора очите да не го гледа злото, –

16тој ќе живее на висините: засолниште му се непристапните карпи; ќе му се даде леб; водата негова нема да пресуши.

17Очите твои ќе го видат Царот во Неговата убавина, ќе видат далечна земја;

18само срцето твое ќе си спомни за ужасите: »Каде е оној, што пребројуваше? Каде е оној, што го одмеруваше данокот? Каде е оној, што ги надгледуваше кулите?«

19Нема повеќе да видиш народ свиреп, народ со неразбирлив збор, со јазик туѓ, несфатлив.

20Погледни го Сион, градот на вашите празнични собранија; очите твои ќе го видат Ерусалим, мирно живеалиште и непоколеблива скинија; столбовите нејзини никогаш нема да се помрднат, и ниедно од јажињата нема да се скине.

21Таму кај нас великиот Господ ќе биде место реки, место широки канали; таму нема да влезе ниедна лаѓа со весла, ниту ќе премине голем кораб.

22Зашто Господ е наш судија, Господ е наш законодавец, Господ е наш цар: Он ќе нѐ спаси.

23Ослабнаа јажињата твои, не можат да ги додржат јарболите и да ги затегнат платната. Тогаш ќе има голем дележ на плен, така и сакатите ќе тргнат по грабеж.

24И ниеден од жителите нема да каже: »болен сум«; па на народот што живее таму ќе му бидат простени гревовите.