Јов 29 - Свето Писмо (Гаврилова) 1990（MK1990）

Јов го опишува својот некогашен добар живот.

1Го продолжи Јов својот возвишен збор и рече:

2»О, да бев, како во поранешните месеци, како во оние денови, кога Бог ме пазеше,

3кога светилото Негово светеше над главата моја, и под Неговата светлина одев среде темнина;

4како што бев во деновите на своите млади години, кога милоста Божја беше над шаторот мој,

5кога Вседржителот уште беше со мене, и децата мои околу мене,

6кога патиштата мои се облеваа со кравјо масло, а горите мои лееја млеко,

7кога излегував пред градските порти и го поставував седиштето мое на плоштадот, –

8младите, кога ќе ме здогледаа, се оттргнуваа, а старците стануваа и стоеја;

9кнезовите се воздржуваат да говорат и ставаа прст на устата своја;

10гласот на првенците замолкннуваше, јазикот им се залепуваше за непцата нивни.

11Уво, што ќе ме чуеше, ме ублажуваше; око, што ќе ме видеше, ме восфалуваше,

12зашто јас го спасував страдалникот што викаше и беспомошниот сирак.

13Врз мене доаѓаше благословот на оној што пропаѓаше; на вдовичиното срце му донесував радост.

14Се облекував во правда, и судот ми беше како наметка, како мантија и превез.

15Јас бев очи на слепиот и нозе на хромиот;

16за сиромасите бев татко и внимателно ја проучував поплаката, која не ја знаев.

17На беззаконикот му ги кршев забите, и од забите му го истргнував украденото.

18Па си велев: ‚Ќе свршам во гнездото свое, и дните мои ќе бидат многу – како песокта.‘

19Коренот мој беше покрај вода, росата ноќеваше на гранките мои;

20славата моја се подмладуваше, и лакот мој стануваше појак во раката моја.

21Ме слушаа и чекаа; и не мрмореа на советот мој.

22По моите зборови веќе не расудуваа; зборот мој ги натопуваше нив.

23Ме очекуваа како дожд; ја отвораа устата како за задоцнет дожд.

24Се случуваше, ќе им се насмевнев, – тие не веруваа; и светлината на лицето мое не ја замрачуваа.

25Кога одев кај нив, седев не чело; и живеев како цар меѓу војници, како утешител на оние што плачат.«