1 Макавејска 15 - Свето Писмо: Стандардна Библи?а 2006 (со девтероканонски книги)（MK2006D）

Антиох Седми му ги признава почестите на Симон и го опсадува Трифон во Дора

1Антиох, синот на царот Димитриј, испрати писмо од морските острови до Симон, првосвештеникот и владетелот на јудејскиот народ и до си­от јудејски народ.

2Писмото ја имаше следнава содр­жи­на: „Поздрав од царот Антиох до Си­мон, првосвештеникот и владетелот на јудејскиот народ и до јудејскиот народ.

3Бидејќи лоши луѓе го заграбија цар­ството на нашите предци, намислив пак да го освојам и да го востановам какво што беше порано,

4одлучив да ја посетам земјата и да ги казнам оние што опустошија и разорија многу градови во царството.

510,28-29; 13,37.39; 15,27Ги потврдувам сите ослободувања од даноци што ги отстапија царевите пред мене и другите давачки, од кои се отка­жаа;

6ти дозволувам да правиш свои пари во твојата земја.

710,31Ерусалим и свештенството нека би­дат слободни; сето оружје што го при­готви и тврдините, кои ги изгради и со кои владееш, нека ти останат тебе.

8И секој царски долг и идните царски долгови отсега и засекогаш нека ти би­дат простени.

9А откако одново ќе почнеме да вла­дееме со нашето царство, тогаш ќе те наградиме со голема чест тебе, твојот народ и храмот, та вашата слава да се разнесе по целата земја.“

10Во сто седумдесет и четвртата годи­на влезе Антиох во земјата на своите предци; кај него се собраа сите војски, така што оние, кои останаа кај Трифон, беа сосема малку.

11Ис.Н. 11,2Царот Антиох го гонеше, и тој по­бегна во Дора, која е во приморјето,

12зашто виде дека му се натрупаа многу неволји, а и војските го напуш­ти­ја.

13Тогаш Антиох дојде во Дора со сто и дваесет илјади пешаци и осум илјади коњаници;

14тој го опседна градот откај копното, а корабите се приближија откај морето, така што не му даваше на никого ни да влезе ниту да излезе.

Писма до царевите

15 14,24 Тогаш се вратија од Рим Нуминиј и оние што го придружуваа – со писма до царевите и до земјите; еве ја содржи­на­та на писмата:

16„Поздрав од римскиот конзул до ца­рот Птоломеј.

17Кај нас дојдоа јудејските пратеници, наши пријатели и сојузници, од прво­свештеникот Симон и од јудејскиот на­род за да ги обноват дамнешните односи на пријателство и сојузништво;

1814,24тие ни донесоа златен штит од илјада мини.

19И така, ние најдовме за потребно да им пишеме на царевите и на земјите да не им причинуваат зло и да не војуваат против нив, против нивните градови и против нивната земја и да не им помагаат на оние што војуваат против нив.

20Ние решивме да го примиме од нив штитот.

21Освен тоа, ако некои лоши луѓе из­бе­гале од нивната земја, и дошле кај вас, предајте му ги на првосвештеникот Симон за да ги казни според нивните за­кони.“

22Така му напиша и на царот Димит­риј, на Атал, на Аријарат и на Арсак,

23до сите области: Сампсама и Спар­та, Дил и Минд, Сикион и Карија, Са­мос и Памфилија, Ликија и Хали­кар­нас, Родос и Фасилида, Кос и Сида, Арад и Гортина, Книд и Кипар и Кире­нена.

24Препис од тие писма му испратија на првосвештеникот Симон.

Негодувањето на Антиох заради Симон

25А царот Антиох одново ја опседна Дора, ја напаѓаше од сите страни и пос­тавуваше воени машини и на тој начин го затвори Трифон, така што тој не мо­жеше да влезе, ниту можеше да излезе.

26Симон му испрати две илјади храб­ри луѓе, сребро, злато и многубројна оп­рема;

27но тој не прифати, отфрли сѐ, за кое се беше претходно договорил со него.

2812,33Кај него го испрати Атеновиј, еден од своите пријатели, да води со него преговори и да му каже: „Вие ги држи­те под своја власт Јопија, Газир и еру­салимската тврдина – градови во моето царство;

2914,36вие ги опустошивте нивните предели, направивте многу зла во земјата и завладеавте со многу краишта во моето царство.

30Затоа, предајте ни ги сега градовите што ни ги зедовте, како и даноците од тие места, со кои владеете надвор од границите на Јудеја.

3113,39Ако, пак, не сакате да го направите ова, дајте ни петстотини таланти среб­ро; а за опустошувањето што го направивте и за даноците од градовите – уште петстотини таланти сребро; ако, пак, не сакате да ни дадете, ние ќе дојдеме и ќе војуваме со вас.“

32Дојде во Ерусалим Атеновиј, пријателот на царот, па откако ја виде славата на Симон и неговата ризница со златни и сребрени предмети и целиот раскош, се вчудовиди и му ја кажа пора­ката од царот.

33Симон му одговори и рече: „Ние не сме завладеале никаква туѓа земја, ниту господариме над туѓи имоти, туку вла­дееме со наследството од нашите предци, коешто нашите непријатели понекогаш несправедливо ни го одземаа и го присвојуваа.

34Но ние, ползувајќи ги погодните ус­лови, успеавме да си го вратиме наслед­ство­то на нашите татковци.

3514,36А што се однесува до Јопија и до Газир, кои ги бараш – тие градови многу го измачуваа нашиот народ и ја пус­тошеа нашата земја, за нив ќе дадеме сто таланти.“ На тоа Атеновиј ништо не одговори,

36но огорчен се врати кај царот и му ги предаде тие зборови; му кажа за сла­вата на Симон и за сѐ што беше видел, а царот многу се разгневи.

Кендевеј е поставен за управител

37Трифон се качи на еден брод и избега во Ортозија.

38Тогаш царот го постави Кендевеј за управител на приморската област и му ги предаде пешадијата и коњицата;

39му заповеда да излезе против Јудеја; да го изгради Кедрон и да ги утврди не­го­вите порти и да започне војна со из­ра­илскиот народ.

40Кендевеј дојде во Јамнија и почна да го предизвикува народот на војна: навлегуваше во Јудеја, ги водеше лу­ѓе­то во плен и ги убиваше;

41го изгради Кедрон и во него ги смести коњицата и пешадијата; тие из­легуваа оттаму и обиколуваа по јудеј­ските патишта, како што му беше за­по­ведал царот.