Јудита 7 - Свето Писмо: Стандардна Библи?а 2006 (со девтероканонски книги)（MK2006D）

1 4,7 Утредента Олоферн ѝ заповеда на сета своја војска и на сите сојузници од другите народи, кои му помагаа да се приближат до Ветилуја, да ги заземат патиштата што водат кон планинските предели и да почнат да војуваат против синовите Израилеви.

22,15.20Истиот тој ден појдоа сите нивни борци. Нивната војска се состоеше од сто и седумдесет илјади мажи – пешаци и дванаесет илјади коњаници, покрај опремата и големиот број луѓе што одеа меѓу нив пешки.

3Направија логор во долината близу до Ветилуја, покрај изворот, и го зазедоа пространството од Дотаим до Вел­вем, а во должина – од Ветилуја до Кија­мон, кој е спроти Ездрелон.

41 Мак 6,40-41; 9,6Кога синовите Израилеви ја видоа нивната бројност, се уплашија и почнаа да говорат еден на друг: „Тие ќе ја опустошат целата наша земја. Ни високите планини, ни долините, ниту бреговите нема да ја издржат нивната сила.“

5Секој го зграпчи своето оружје, за­палија огнови во своите кули и цела ноќ останаа на стража.

6Утредента Олоферн ја изведе сета своја коњица пред очите на синовите Израилеви што се наоѓаа во Ветилуја,

7ги разгледа сите приоди кон градот, ги заобиколи и ги зазеде сите водни извори; постави стражи од војниците и се врати кај својата војска.

8Кај него дојдоа сите началници на Исавовите синови и сите водачи на моавскиот народ, како и началниците на приморските земји и рекоа:

95,5; 2 Цар 14,12„Господаре, послушај го нашиот збор, и твојата војска нема да има загуба:

104,5.7; 5,1Тој народ на синовите Израилеви не се надева во своите копја, туку во височината од своите гори, каде што живее, зашто не е лесно искачувањето на нивниот врв.

11Затоа, господаре, не војувај со нив како што војуваш во отворени борби, па нема да загине ниеден маж од твојот народ.

126,11Ти остани во логорот и води грижа за секој свој војник, а твоите луѓе нека отидат до изворот што извира на падините од планината.

13Од него полнат вода сите жители на Ветилуја; жедта ќе ги премали, па ќе го предадат градот. Ние ќе се искачиме со нашите чети на горните врвови и таму ќе поставиме стража, та ниеден човек нема да излезе од градот.

144 Цар 6,25; 25,3; Плач 4,4-9Така ќе бидат измачени од глад и тие, и жените и децата: и, пред да допре до нив нашиот меч, ќе паднат по ули­ците на својот град.

155,4Тогаш ти ќе им се одмаздиш со зло затоа што востанаа и не те пречекаа со мир.“

16Овие зборови им се допаднаа на Олоферн и на сите негови слуги, па од­лучија да се постапи така како што му рекоа.

17Тогаш појде таборот на Амоновите синови, а со нив и пет илјади Асирци, откако се улогорија во долината, ги за­зедоа водите и водните извори на синовите Израилеви.

186,5; 7,12Синовите на Исав и Амон се ис­ка­чија и ја зазедоа планинската област спрема Дотаим, а дел од своите сили ис­пратија на југ и на исток кон Егребел, кој се наоѓа близу до Хус, а тој е кај по­токот Мохмур. Другиот дел на асирската војска се задржа во рамнината и го покри лицето на целата земја; нивните шатори и опремата зафатија голем простор.

194,9.15; 6,21; 7,29; 2 Мојс 14,10; Суд 3,9.15; 4,3; 6,6-7; 10,10Синовите Израилеви го подигнаа својот глас кон Господ, својот Бог; нив­ниот дух беше обесхрабрен затоа што беа опколени од своите непријатели од сите страни и не можеа да избегаат од нив.

20Триесет и четири дена се наоѓаа за­обиколени од асирската воена сила: пе­шаците, бојните коли и коњицата. Сите жители на Ветилуја ги испразнија своите садови,

21Ез 4,16-17а и резервоарите им беа празни; ни­еден ден немаа доволно вода за пиење: водата за пиење им ја даваа по мерка.

22Ер 14,16; Амос 8,13; Плач 2,11Изнемогнаа нивните деца, нивните жени и нивните младинци од жед паѓаа во несвест: лежеа по градските улици и по куќите, зашто во нив веќе не остана сила.

23Тогаш сиот народ, младинците, же­ните и децата, се собраа кај Озија и градските началници, и плачејќи на ви­сок глас им рекоа на своите старешини:

24Суд 11,27„Бог нека суди меѓу нас и вас; вие ни направивте голема неправда што не им предложивте на асирските синови мирни преговори.

25Суд 2,14Ние сега помошник немаме; Бог нѐ предаде во нивните раце за да загинеме од жед и голема мака.

26Повикајте ги сега и предајте им го нашиот град на Олоферн и на сета вој­ска негова: нека го разграбат целиот град,

272 Мојс 14,12; 20,5; Плач 5,7зашто е подобро да станеме нивен плен. Навистина, ќе бидеме нивни ро­бови, но животите наши ќе ги запазиме, нема со своите очи да ја гледаме смртта на нашите деца, нема да гледаме како жените и децата наши ја испуштаат својата душа.

285 Мојс 4,26; 30,19; 2 Езд 2,14Пред вас за сведоци ги повикуваме небото и земјата, и Господ, Бог на на­шите татковци, Кој нѐ казнува за наши­те гревови и за гревовите на нашите татковци, ве заколнуваме уште денес да постапите како што ви рековме.“

29Среде собранието настана сеопшт плач: силно извикуваа кон Господ Бог.

30Озија проговори и рече: „Браќа, не паѓајте со духот! Да истрпиме уште пет дена – Господ ќе ја излие врз нас Сво­јата милост; нема да нѐ остави засекогаш.

31Ако изминат овие пет дена, а по­мош никаква не ни дојде, ќе направиме како што велите.“

32И го отпушти народот да се раз­о­ти­де: мажите отидоа по ѕидините и кулите на својот град, а жените и децата – по нив­ните домови. Градот западна во длабок очај.