3 Царства 19 - Свето Писмо: Стандардна Библи?а 2006 (со девтероканонски книги)（MK2006D）

Илија очајува

1 18,40 И Ахав ѝ раскажа на Језавела сѐ што направи Илија, и како тој ги уби со меч сите пророци.

2А Језавела испрати известувач кај Илија да му каже: „(Ако си ти Илија, а јас Језавела), нека ми испратат бого­вите најтешка казна и нешто повеќе не­ка ми додадат, ако до утре во ова време не направам со твојата душа, она што беше направено со душата на секого од нив.“

3Кога го виде тоа, Илија стана и за­ми­на за да го спаси животот свој, и дојде во Вирсавија, која е во Јудеја, и таму го остави слугата свој,

42 Мојс 32,32; 4 Мојс 11,15; Јона 4,3а самиот тој отиде во пустината на еден ден пат и, откако дојде, седна под едно иглолисно дрво и посакуваше да умре, велејќи: „Доста е веќе, Господи, прибери ја душата моја, бидејќи јас не сум подобар од предците свои.“

5И легна, та заспа под дрвото. И ете, ангел го допре и му рече: „Стани, јади (и пиј).“

6Илија погледна, и, ете, до возглавницата негова стои печена питка и стомна вода. Тој касна, пивна и пак заспа.

7Ангелот Господов се врати повторно, се допре до него и рече: „Стани, јади (и пиј), бидејќи те чека долг пат.“

8Тој стана, касна и пивна и, откако се поткрепи со таа храна, одеше четирие­сет дена и четириесет ноќи до Божјата гора Хорев.

Повторно ободрен од Господ

9И влезе таму во една пештера и но­ќеваше во неа. И, ете, би кон него слово Господово, и Господ му рече: „Зошто си овде Илија?“

10Рим 11,3Тој одговори: „Пламнав од ревност за Господ, Бог Саваот, зашто Израи­левите синови го оставија Твојот завет, ги разурнаа Твоите жртвеници и со меч ги убија Твоите пророци; само јас останав, но и мојата душа сакаат да ја земат.“

112 Мојс 14,21; Ис 29,6; Мт 27,51-54; 28,2; Дела 2,2Тогаш Бог му рече: „Излези и застани на гората пред лицето Господово; и, ете, Господ ќе мине, и голем и силен ветар кој ридови урива и соборува кар­пи пред Господ; но не е Господ во вет­рот; по ветер – земјотрес, но не е Господ во земјотресот;

122 Мојс 3,2-3; Ис 33,14; Дела 2,3по земјотресот – оган, но не е Гос­под во огнот; по огнот – здив од тих ветар, и таму е Господ.“

132 Мојс 3,6; 33,20-23; Ис 6,2Кога го чу тоа, Илија си го сокри лицето со својот кожув, излезе и застана пред влезот во пештерата. И кон него се слушна глас, кој му рече: „Зошто си тука, Илија?“

14Тој одговори: „Пламнав од ревност за Господ, Бог Саваот, зашто Израиле­вите синови го оставија Твојот завет, ги разурнаа Твоите жртвеници и со меч ги убија Твоите пророци; само јас останав, но и мојата душа сакаат да ја земат.“

15А Господ му рече: „Врати се по па­тот свој преку пустината во Дамаск и, кога ќе стигнеш, помазај го Азаил за арамејски цар,

16а Јуј, синот на Нимшиј, помазај го за цар над Израил; Елисеј, пак, синот на Шафат, од Авел-Мехола, помазај го за пророк наместо себе;

17зашто кој ќе избега од Азаиловиот меч, него ќе го убие Јуј, а кој ќе се избави од мечот на Јуј, него ќе го убие Елисеј.

18Ис 6,13; 10,20-22; Рим 11,4Но сепак оставив меѓу Израилците седум илјади мажи; сите тие не ги свиткувале колената пред Ваал, и ус­тите нивни не го бакнувале.“

Илија го повикува Елисеј за свој наследник

19 4 Цар 2,13-14 И тој тргна оттаму и го најде Ша­фатовиот син Елисеј, кога ораше; дванаесет рала волови имаше тој пред себе, а самиот тој ораше со дванаесеттото. Минувајќи крај него, Илија го фрли кожувот врз него.

20Лк 9,61Тогаш Елисеј ги остави воловите и почна да трча по Илија и рече: „Дозво­ли ми да ги бакнам татко ми и мајка ми, и ќе тргнам по тебе.“ Тој му одговори: „Оди и врати се, зашто, што сум ти направил?“

21Тој се врати од него, зеде рало воло­ви, ги закла и, откако го запали плугот на воловите, го испече месото нивно и им го раздели на луѓето, и тие јадеа. А самиот тој стана и тргна по Илија и почна да му служи.