1 Царства 1 - Свето Писмо: Стандардна Библи?а 2006 (со девтероканонски книги)（MK2006D）

Ана во светилиштето во Силом

1Имаше еден човек од Раматаим-Цофим, од Ефремовата Гора, името му беше Елкана, син на Јерохам, син на Елијуј, син на Тоху, син на Цуф, ефра­тец.

21 Мојс 30,1-24; Суд 13,2; Лк 1,7Тој имаше две жени: едната се викаше Ана, а другата Пенина. Пенина имаше деца, Ана, пак, немаше деца.

32 Мојс 23,14-17; 34,23-24И секоја година на определени денови тој човек одеше од градот свој за да Му се поклони и да Му принесе жртва на Господ Саваот во Силом; таму беа двајцата синови на Илиј: Офни и Финес, свештеници на Господ.

45 Мојс 12,17-18А во денот, кога Елкана принесува­ше жртва, ѝ даваше на жената своја Пе­нина и на сите нејзини синови и ќерки, делови од жртвата,

51 Мојс 16,1-3; 29,18.20.30а на Ана, пак, ѝ даваше двоен дел, (зашто таа немаше деца,) а и ја сакаше Ана (повеќе од Пенина), иако Господ ѝ ја беше затворил утробата нејзина.

61 Мојс 16,4-5Соперничката нејзина многу жесто­ко ја раздразнуваше за да ја натажи, поради тоа што Господ ѝ ја беше затворил утробата нејзина.

7Така стануваше секоја година, кога Елкана одеше во домот Господов: онаа ја раздразнуваше, а оваа плачеше (и тажеше) и не јадеше.

8Рута 4,15И ѝ рече Елкана, мажот нејзин: „Ано!“ Таа му одговори: „Еве, ме гос­подаре.“ И ѝ рече: „Зошто плачеш и зош­то не јадеш, и поради што е нажа­ле­но срцето твое? Не сум ли јас за тебе повреден отколку десет синови?“

9Откако јадеа и пиеја во Силом, Ана стана (и застана пред Господ). А свеш­теникот Илиј седеше на стол пред влезот во храмот Господов.

10Таа тажеше во душата своја и Му се молеше на Господ и горко плачеше,

114 Мојс 6,1-21; Суд 13,5; 16,17и даде заклетва, велејќи: „Господи, ­(семоќни Боже) Саваоте! Ако поглед­неш милостиво кон понизноста на слу­гинката Твоја и се сетиш за мене, и не ја заборавиш слугинката Своја и ѝ да­деш на слугинката Своја машко дете, јас ќе Му го посветам на Господ до де­нот на неговата смрт; (и вино и жесток пија­лок нема да пие) и брич нема да ја доп­ре неговата глава.“

12Додека таа се молеше долго пред Господ, Илиј ја гледаше во устата;

13и бидејќи Ана говореше во срцето свое, устата нејзина само се мрдаше, гла­сот нејзин не се слушаше, Илиј по­мисли дека е пијана.

14И ѝ рече: „До кога ќе бидеш пијана? Истрезни се од виното свое и истави се од лицето Господово.“

15Ана одговори и рече: „Не, господа­ре мој; јас сум жена, со длабока тага во душата; вино и жесток пијалок не сум пила, а ја изливам душата своја пред Господ.

16Не ја сметај слугинката своја за ло­ша жена, зашто поради големата жа­лост и поради тагата своја јас говорев досега.“

17Илиј одговори и рече: „Оди си со мир, и Бог Израилев нека ја исполни молбата твоја, за што Го молеше.“

18А таа одговори: „Можеби слугинката твоја ќе најде милост во твоите очи.“ И таа тргна по патот свој, и јадеше, и лицето нејзино веќе не беше тажно, како пред тоа.

Раѓањето и детството на Самоил

19 1 Мојс 30,22 И утредента тие станаа рано, се поклонија пред Господ и се вратија, па отидоа во домот свој во Рама. И Елкана беше близок со Ана, жената своја, а Господ си спомна за неа.

20По извесно време Ана зачна, роди син и му даде име Самоил, бидејќи ве­леше таа: „Од Господ го побарав.“

21И отиде мажот нејзин Елкана и целата челад негова (во Силом) за да Му ја принесе годишната жртва на Гос­под и заветите свои (и сите десетоци од својата земја).

22Но Ана не отиде (со него), велејќи му на мажот свој: „Кога ќе го одбијам детето и кога ќе порасне, тогаш ќе го одведам, и тој ќе се јави пред Господ и ќе остане таму засекогаш.“

23И ѝ рече Елкана, мажот нејзин: „Пра­ви што мислиш дека е добро. Ос­тани додека го одбиеш. Само Господ не­ка го претвори во вистина зборот (што излегол од твојата уста).“ И ост­ана до­ма жена му и го доеше синот додека не го одби од градите.

24А кога го одби, отиде со него во Си­лом, земајќи со себе тригодишен јунец (и лебови) и една ефа брашно и мев со вино, па дојде во домот Господов во Силом, и детето со нив. А детето уште беше малечко.

25(И го доведоа пред лицето на Господ; и татко му принесе жртва каква што Му принесуваше на Господ во оп­ределени денови и го доведоа момчето) и го заклаа јунецот, а детето го доведоа кај Илиј;

26и рече: „О, господаре мој, се колнам во твојата душа, господаре мој! Јас сум онаа жена, која стоеше тука пред тебе и Му се молеше на Господ;

27за ова дете се молев, и Господ ја слушна молбата моја, за што Му се молев;

28и јас го предавам сега на Господ за сите денови на животот негов – нека Му служи на Господ.“ И таа Му се поклони таму на Господ.