Ecclesiasticus (Sirach) 33 - William Morgan Bible with Apocrypha, 1959 Edition

1Ni ddigwydd niwed i’r hwn a ofno’r Arglwydd; eithr mewn profedigaeth efe a’i gwared ef drachefn.

2Nid cas gan y doeth y gyfraith; ond yr hwn a ragrithio sy megis llong mewn tymestl.

3Dyn synhwyrol a ymddiried yn y gyfraith; a’r gyfraith sy ffyddlon megis oracl iddo yntau.

4Paratoa dy ymadrodd, ac felly y’th wrandewir: bydd sicr o’r peth, ac yna ateb.

5Calon y ffôl sydd fel olwyn men; a’i feddyliau sy fel echel dro.

6Megis ystalwyn yw cyfaill gwatwarus, yn gweryru dan bawb a’r a eisteddant arno.

7Paham y mae diwrnod yn rhagori ar ddiwrnod, gan fod cwbl oleuni pob diwrnod yn y flwyddyn yn dyfod oddi wrth yr haul?

8Trwy wybodaeth yr Arglwydd y gwahanwyd hwynt; ac efe a newidiodd yr amserau a’r gwyliau:

9Rhai ohonynt hwy a wnaeth efe yn ddyddiau uchel, ac a’u sancteiddiodd hwynt; ac efe a osododd rai ohonynt yn rhifedi y dyddiau.

10A phob dyn oll sydd o’r llawr; ac o’r ddaear y crewyd Adda.

11Yr Arglwydd trwy fawr wybodaeth a’u neilltuodd hwynt, ac a wnaeth eu ffyrdd hwy yn amryw.

12Rhai ohonynt hwy a fendithiodd ac a ddyrchafodd efe; a rhai ohonynt a sancteiddiodd, ac a nesaodd efe ato ei hun; rhai ohonynt hwy a felltithiodd ac a ddarostyngodd efe, ac a drodd allan o’u lleoedd.

13Megis y mae’r clai yn llaw y crochenydd, i’w lunio wrth ei ewyllys ef; felly y mae dyn yn llaw yr hwn a’i gwnaeth, i roddi iddo fel y gwelo efe yn dda.

14Y mae da wedi ei osod yn erbyn drwg, ac einioes yn erbyn angau: felly y mae y duwiol yn erbyn y pechadur, a’r pechadur yn erbyn y gŵr duwiol.

15Felly edrych ar holl weithredoedd y Goruchaf; bob yn ddau y maent hwy, y naill yn erbyn y llall.

16Minnau a ddeffroais yn ddiwethaf fel un yn lloffa ar ôl cynaeafwyr y grawnwin: trwy fendith yr Arglwydd y cynyddais, ac y llenwais fy ngwinwryf, fel cynaeafwr grawnwin.

17Ystyriwch nad i mi fy hunan y cymerais i boen, ond i bawb a geisiant athrawiaeth.

18O bendefigion y bobl, clywch; O lywodraethwyr y gynulleidfa, gwrandewch â’ch clustiau.

19Na ddod awdurdod arnat dy hun i fab nac i wraig, i frawd nac i gydymaith, tra fyddech byw: ac na ddod dy dda i arall, rhag bod yn edifar gennyt, a gorfod i ti ymbil amdano drachefn.

20Tra fyddych fyw, ac anadl ynot, na ddyro dy hun i fyny i neb:

21Canys gwell yw bod dy blant yn ceisio gennyt ti, nag i ti fod yn disgwyl wrth ddwylo dy blant.

22Cymer dy ragor yn dy holl weithredoedd; ac na anafa dy barch.

23Yn y dydd y gorffennych di ddyddiau dy einioes, ac yn amser dy ddiwedd, rhan dy etifeddiaeth.

24Rhodder porthiant, a gwialen, a phwn, i’r asyn; felly bara, a chosbedigaeth, a gwaith, i’r gweinidog.

25Os gosodi dy was ar waith, ti a gei orffwystra; ond os gollyngi ef yn segur, efe a gais ryddid.

26Iau a chebystr a ostwng y war; felly y mae cosbedigaeth a phoenau i weinidog drwg.

27Gyr ef i’w waith, fel na byddo efe segur: oblegid llawer o ddrygioni a ddysgodd seguryd.

28Gosod ef ar waith, fel y gweddai iddo: oni bydd efe ufudd, dod heyrn trymach arno:

29Ond na ddod ormod ar un cnawd; ac na wna ddim heb bwyll.

30Os bydd gennyt weinidog, bydded efe i ti fel dy enaid dy hun; oblegid mewn gwaed y cefaist ti ef.

31Os bydd gennyt weinidog, gwna ohono ef fel o frawd: canys fe fydd mor rhaid i ti wrtho ef ag wrthyt dy hun: os cosbi di ef ar gam, a chodi ohono yntau, a ffoi ymaith, pa ffordd y ceisi di ef?