1Yna y galwodd Tobit ei fab Tobeias, ac y dywedodd wrtho, Edrych, fy mab, am ei gyflog i’r gŵr a aeth gyda thi: a rhaid ydyw ei chwanegu.
2A Thobeias a ddywedodd wrtho, Fy nhad, nid colled gennyf roi iddo ef hanner yr hyn a ddugum gyda mi:
3Oherwydd efe a’m dug i adref i ti drachefn yn iach, ac a iachaodd fy ngwraig, ac a gyrchodd yr arian, ac a’th iachaodd dithau hefyd.
4A’r hynafgwr a ddywedodd, Mae yn gyfiawn iddo eu cael.
5Yna y galwodd efe yr angel, ac a ddywedodd wrtho, Cymer hanner yr hyn oll a ddygasoch, a dos yn iach.
6Eithr efe wedi eu galw hwy ill dau o’r neilltu, a ddywedodd wrthynt, Diolchwch i Dduw, a moliennwch ef, a rhoddwch iddo ef fawr ogoniant; cyffeswch ef yng ngŵydd pawb o’r rhai byw, am y pethau a wnaeth efe i chwi. Peth daionus yw diolch i’r Arglwydd, a mawrhau ei enw ef, gan adrodd gweithredoedd Duw yn barchedig: ac na ddiogwch yn ei foliannu ef.
7Cyfrinach y brenin sydd weddus ei chelu: ond gweithredoedd Duw sy ogoneddus eu cyhoeddi. Gwnewch ddaioni, ac ni’ch goddiwedd drwg.
8Daionus yw gweddi gydag ympryd, elusenni, a chyfiawnder. Gwell yw ychydig gyda chyfiawnder, na llawer gydag anghyfiawnder. Gwell yw rhoi elusennau na phentyrru aur:
9Canys elusenni a wared rhag angau, ac a lanha bob pechod: y rhai a wnêl elusen a chyfiawnder, a gyflawnir â bywyd:
10Eithr pechaduriaid sy elynion i’w bywyd eu hunain.
11Ni chuddiaf ddim rhagoch. Mi a ddywedais mai da yw cadw cyfrinach brenin, a gogoneddus dangos gweithredoedd Duw ar gyhoedd.
12Ac yr awron pan weddïaist ti a’th waudd Sara, myfi a ddugum gof am eich gweddïau gerbron y Sanctaidd. A phan oeddit yn claddu’r meirw, yr oeddwn i gyda thi hefyd.
13A phan nad oedaist godi a gadael dy ginio, i fyned i gladdu’r dyn marw, nid oedd dy weithred dda yn guddiedig rhagof: eithr yr oeddwn gyda thi.
14Ac yr awron Duw a’m danfonodd i i’th iacháu di a’th waudd Sara.
15Myfi yw Raffael, un o’r saith angel sanctaidd, y rhai sy’n dwyn i fyny weddïau’r rhai sanctaidd, ac sydd yn tramwy gerbron gogoniant yr hwn sydd Sanctaidd.
16Yna y dychrynasant ill dau, a hwy a syrthiasant ar eu hwynebau: oblegid hwy a ofnasent.
17Yna y dywedodd efe wrthynt, Nac ofnwch; canys bydd tangnefedd i chwi: eithr rhoddwch ddiolch i Dduw.
18Canys nid o’m caredigrwydd fy hun, eithr trwy ewyllys ein Duw ni, y deuthum: am hynny rhoddwch ddiolch iddo ef yn dragywydd.
19Beunydd yr ymddangosais i chwi: eithr nid oeddwn yn bwyta nac yn yfed; namyn chwi a welech weledigaeth.
20Ac yr awron moliennwch Dduw; canys mi a esgynnaf at yr hwn a’m danfonodd: eithr ysgrifennwch yr hyn oll a wnaethpwyd mewn llyfr.
21Yna y codasant i fyny, ac ni welsant ef mwy.
22A chyffesu rhyfeddfawr weithredoedd Duw a wnaethant, a’r modd yr ymddangosasai angel yr Arglwydd iddynt.
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
