Tobit 4 - William Morgan Bible with Apocrypha, 1959 Edition

PENNOD 4

1Yn y dydd hwnnw y meddyliodd Tobit am yr arian a roddasai efe at Gabael yn Rages, dinas ym Media,

2Ac a ddywedodd wrtho ei hun, Mi a ddeisyfais farw: eithr paham nad ydwyf yn galw am Tobeias fy mab, fel y gallwyf ei gynghori ef cyn fy marw?

3Ac wedi iddo alw amdano ef, y dywedodd, Fy mab, pan fyddwyf marw, cladd di fi; ac na ddiystyra dy fam, eithr anrhydedda hi holl ddyddiau dy einioes, a gwna’r peth a ryngo bodd iddi, ac na thristâ hi.

4Cofia, fy mab, ei bod hi mewn llawer o beryglon, tra fuost yn ei bru hi: a phan fyddo hi marw, cladd hi gyda myfi yn yr un bedd.

5Fy mab, meddwl am yr Arglwydd ein Duw ni yn dy holl ddyddiau; ac na ddod dy fryd ar bechu, na thorri ei orchmynion ef: gwna gyfiawnder tra fyddych byw, ac na rodia yn ffyrdd anwiredd.

6Canys os dilyni wirionedd, dy holl weithredoedd a lwyddant i ti, ac i bawb a’r a wnêl gyfiawnder.

7Dod elusen o’r peth a fyddo gennyt; ac na chenfigenned dy lygad wrth roddi elusen; ac na thro dy wyneb oddi wrth neb tlawd, ac ni thry wyneb Duw oddi wrthyt tithau.

8Fel y byddo gennyt yr amlder, dod ohono elusen; os ychydig fydd gennyt, o ychydig nac arswyda roi elusen;

9Canys felly y trysori i ti dy hun wobr daionus erbyn dydd yr anghenraid:

10Oblegid elusen a wared rhag angau, ac a lestair ddyfod i’r tywyllwch.

11Oherwydd ced ddaionus yw elusenni i bawb a’r a’i gwnêl, gerbron y Goruchaf.

12Fy mab, gochel bob godineb: ac yn bennaf cymer wraig o dylwyth dy hynafiaid; ac na chymer estrones, yr hon nid ydyw o lwyth dy dad: canys plant y proffwydi ydym ni, Noe, Abraham, Isaac, a Jacob: ein tadau o’r dechreuad, cofia fy mab, iddynt oll briodi gwragedd o’u cenedl eu hun; a hwy a fuant ddedwydd yn eu plant, a’u hil a etifedda’r ddaear.

13Ac yr awron, fy mab, câr dy frodyr, ac na fydded diystyr gennyt yn dy galon dy dylwyth, meibion a merched dy bobl, i gymryd i ti wraig ohonynt: canys o ddiystyrwch y daw dinistr a dirfawr gythrwfl, ac o drahaustra y daw prinder a mawr eisiau: oherwydd trahaustra yw mam newyn.

14Nac atal gyda thi gyflog neb a’r a wnaeth dy waith, eithr tâl iddo yn ebrwydd: ac os gwasanaethi di Dduw, ti a gei daledigaeth: edrych arnat dy hun, fy mab, yn dy holl weithredoedd, a bydd ddiesgeulus ym mhob tro a wnelych.

15Y peth sy gas gennyt dy hun, na wna i arall. Nac yf win hyd feddwdod, ac na fyn feddwdod gyda thi i ymdaith.

16Dod o’th fara i’r newynog, ac o’th ddillad i’r noeth: ac yn ôl dy amlder dod elusen, ac na fydd lygadgenfigennus wrth roi elusenni.

17Bydd helaeth o’th fara ar fedd y cyfiawn, ac na ddod ddim i’r pechaduriaid.

18Gofyn gyngor i bob un synhwyrol, ac na wrthod un cyngor buddiol.

19Mola’r Arglwydd dy Dduw bob amser, a deisyf arno uniawni dy ffyrdd a chwbl o’th lwybrau, a gwneuthur dy amcanion yn llwyddiannus: canys ni fedr pob cenedl roddi cyngor: eithr yr Arglwydd ei hun sydd yn rhoddi pob daioni, ac efe a ddarostwng y neb a fynno, fel y mynno. Yr awron gan hynny, fy mab, cadw i’th gof fy ngorchmynion, ac na ddileer hwynt o’th feddwl.

20Ac yn awr yr ydwyf yn dangos i ti, adael ohonof fi ddeg talent o arian gyda Gabael mab Gabrias yn Rages, dinas ym Media.

21Ac nac ofna, fy mab, o ran ein myned ni mewn tlodi: y mae i ti lawer, od ofni di Dduw, a gochelyd pechod, a gwneuthur y peth a fyddo cymeradwy yn ei olwg ef.