II Esdras 15 - William Morgan Bible with Apocrypha, 1959 Edition

1Wele, dywed, lle y clywo fy mhobl, eiriau’r broffwydoliaeth a ddanfonaf yn dy enau di, medd yr Arglwydd.

2A phâr eu hysgrifennu hwy ar bapur: canys ffyddlon a gwir ydynt.

3Nac ofna fwriadau yn dy erbyn; ac na chyffroed anffyddlondeb y rhai a ddywedant yn dy erbyn, ddim ohonot:

4Canys pob dyn anffyddlon a fydd marw yn ei anffyddlondeb.

5Wele, medd yr Arglwydd, mi a ddygaf ddialedd ar y byd, y cleddyf, newyn, marwolaeth, a dinistr:

6Canys anwiredd a halogodd yr holl ddaear yn ddirfawr, a chyflawnwyd eu gweithredoedd drygionus hwynt.

7Am hynny y dywed yr Arglwydd,

8Ni ataliaf mo’m tafod mwy, am eu hanwiredd hwy, y rhai a wnânt yn annuwiol, ac ni ddioddefaf iddynt yn y pethau a drinant mor ysgeler: wele, y gwaed gwirion cyfiawn sy’n gweiddi arnaf, ac eneidiau y rhai cyfiawn sy’n achwyn beunydd.

9Am hynny y dywed yr Arglwydd, Mi a ddialaf yn sicr, ac a gymeraf ataf yr holl waed gwirion o’u mysg hwynt.

10Wele, fy mhobl a dywysir fel diadell i’r lladdfa; ni adawaf iddynt yn awr aros yn nhir yr Aifft;

11Ond mi a’u dygaf hwy allan â llaw gadarn, ac â braich estynedig, ac a drawaf yr Aifft â dialeddau, fel y gwneuthum o’r blaen, ac a ddifethaf ei holl dir hi.

12Yr Aifft a alara, a’i sylfeini hi a drewir â’r bla ac â’r cerydd a ddwg Duw arni.

13Y rhai a lafuria’r ddaear a alarant: canys eu had a ddifethir gan falltod, a chenllysg, a thrwy seren ofnadwy.

14Gwae’r byd, a’r rhai a drigant ynddo!

15Canys y cleddyf a’u distryw hwynt sydd yn nesáu, a’r naill bobl a saif i ymladd yn erbyn y llall, â chleddyfau yn eu dwylo.

16Canys terfysg a fydd ymysg dynion, a’r naill a wna drais i’r llall: ni phrisiant ar eu brenin, a’r tywysogion a fesurant eu gweithredoedd wrth eu gallu.

17Gŵr a ewyllysia fyned i ddinas, ac nis gall fyned:

18Canys oherwydd eu balchder y trallodir y dinasoedd, y distrywir y tai, ac yr ofna dynion.

19Ni chymer gŵr drugaredd ar ei gymydog, ond difetha eu tai a wnânt â’r cleddyf, a dwyn eu da, oherwydd prinder bara, a chystudd mawr.

20Wele, medd Duw, mi a alwaf ynghyd holl frenhinoedd y ddaear i’m hanrhydeddu i, y rhai sydd o’r dwyrain, a’r deau, a’r gorllewin, a Libanus, i droi yn erbyn ei gilydd, ac i dalu’r pwyth iddynt.

21Fel y gwnânt y dydd heddiw i’m hetholedigion, felly y gwnaf finnau hefyd, a thalaf i’w mynwes. Fel hyn y dywed yr Arglwydd Dduw,

22Ni arbed fy neheulaw pechaduriaid, a’m cleddyf ni phaid â’r rhai a dywalltant waed gwirion ar y ddaear.

23Y tân a ddaeth allan o’i ddicter, ac a ddifethodd sylfeini’r ddaear, a’r pechaduriaid fel gwellt yn llosgi.

24Gwae y rhai a bechant, ac ni chadwant fy ngorchmynion! medd yr Arglwydd.

25Ni arbedaf hwynt. Ewch ymaith, chwi blant, oddi wrth y gallu; na halogwch fy nghysegr.

26Canys yr Arglwydd a edwyn bawb a’r a bechant yn ei erbyn ef, ac am hynny y rhydd efe hwynt i farwolaeth a distryw.

27Canys yn awr y daeth y dialedd ar yr holl ddaear, a byddwch chwithau yn eu mysg: oherwydd ni wareda Duw chwi, am i chwi bechu yn ei erbyn ef.

28Wele weledigaeth erchyll, â’i hwyneb o’r dwyrain:

29Lle y daw cenhedloedd o ddreigiau Arabia â llawer o gerbydau, a’u lliaws hwy a ddygir fel gwynt ar y ddaear, fel yr ofno ac y cryno pawb a’r a’i clywo.

30Y Carmaniaid yn ynfydu mewn dicter a ânt allan fel baeddod y coed, ac mewn nerth mawr y deuant, ac y safant yn eu herbyn hwy i ymladd, ac a ddistrywiant ran o wlad yr Asyriaid.

31Ac yna y dreigiau a gânt y llaw uchaf, gan gofio eu naturiaeth: ac os hwy a ymdroant, ac a gydfwriadant â nerth mawr i’w herlid hwynt,

32Yna y rhai hyn a flinir, ac a ddistawant yn eu nerth, ac a ffoant:

33A’r gelyn a esyd arnynt o wlad yr Asyriaid, ac a ddifetha rai ohonynt: ac yn eu llu hwy y bydd ofn ac arswyd, ac ymryson rhwng eu brenhinoedd.

34Wele gymylau o’r dwyrain, ac o’r gogledd i’r deau; ac erchyll yw edrych arnynt yn llawn llid a thymestl.

35A thrawant y naill ar y llall, a bwriant i lawr liaws mawr o sêr ar y ddaear, ie, eu seren eu hun; a’r gwaed fydd o’r cleddyf hyd y bol:

36A thail dyn hyd wasarn y camelod.

37A bydd ofn ac arswyd mawr ar y ddaear: a’r rhai a welant y llid o ofnant, ac arswyd a ddaw arnynt.

38Ac yno y daw tymhestloedd mawrion o’r deau a’r gogledd, a rhan arall o’r gorllewin.

39A gwyntoedd mawrion a gyfodant o’r dwyrain, ac a’i hagorant hi; a’r cwmwl yr hwn a gyfododd efe mewn llid, a’r seren yr hon a gynhyrfodd i beri ofn tua gwynt y dwyrain a’r gorllewin, a ddifethir.

40Y cymylau cryfion yn llawn llid, a’r seren a godir i fyny, fel y gallont ofni’r holl ddaear a’r neb a drigo ynddi; fel y gallont fwrw seren erchyll ar bob lle uchel,

41Tân a chenllysg, a chleddyfau yn ehedeg, a llawer o ddwfr, fel y byddo pob maes o phob afon yn llawn o ddyfroedd.

42A bwriant i lawr y dinasoedd a’r magwyrydd, y mynyddoedd a’r bryniau, y coedydd, a gwair y gweirgloddiau, a’u hŷd:

43Ac a ânt yn hy i Babilon, ac a’i dychrynant hi.

44Deuant ati hi, a gosodant arni hi, y seren a phob llid a dywalltant arni: yna yr â y llwch a’r mwg i’r nefoedd, a phawb a’r a fyddo yn ei chylch a alarant amdani.

45A’r sawl a fyddo tani a wasanaetbant y rhai a’i hofnodd hi.

46A thithau, Asia, yr hon wyt gyfrannog o obaith Babilon, yr hon wyt yn ogoniant iddi;

47Gwae di druan, am i ti dy wneuthur dy hun yn debyg iddi hi, a thrwsio dy ferched mewn godineb, fel y gallent ryngu bodd dy gariadau, ac ymffrostio ynddynt, y rhai a ddymunasant bob amser odinebu â thi!

48Canlynaist y ddinas ffiaidd yn ei holl weithredoedd a’i dychmygion: am hynny y dywed Duw,

49Danfonaf ddialedd arnat, gweddwdod, tlodi, newyn, cleddyf, a haint, i ddifetha dy dai â distryw ac â marwolaeth.

50A gogoniant dy nerth a ddiflanna fel llysieuyn, pan godo’r gwres a ddanfonir arnat.

51Ti a wanychir fel gwraig dlawd â gwialenodiau, ac fel un wedi ei cheryddu â gwelïau, fel nas gallo’r rhai galluog a’th gariadau dy dderbyn.

52A wnawn i trwy eiddigedd i ti felly, medd yr Arglwydd,

53Oni bai ladd ohonot bob amser fy etholedig, gan godi dyrnod dy ddwylo, a dywedyd, pan oeddit ti feddw uwchben eu marwolaeth,

54Dangos allan degwch dy wynepryd?

55Gwobr dy odineb a delir i’th fynwes; am hynny y cei dâl.

56Fel y gwnaethost i’m hetholedig, medd yr Arglwydd, felly y gwna Duw i tithau, ac y rhydd ddialedd arnat.

57Dy blant a fyddant feirw o newyn, a thithau a syrthi trwy’r cleddyf: dy ddinasoedd a fwrir i lawr, a chwbl o’r eiddot a ddifetha’r cleddyf yn y maes.

58Y rhai sy yn y mynyddoedd, a fyddant feirw o newyn, a bwytânt eu cig eu hunain, ac yfant eu gwaed eu hunain, o wir newyn bara a syched am ddwfr.

59Tithau yn anhapus a ddeui trwy’r môr, a chei ddialedd drachefn.

60Wrth fyned heibio y bwriant i lawr y ddinas laddedig, diwreiddiant un rhan o’th wlad, a difethant ran o’th ogoniant, a dychwelant i Babilon yr hon a ddistrywiwyd.

61Hwy a’th daflant i lawr fel sofl, a hwy a fyddant i ti fel tân.

62A difethant di, a’th ddinasoedd, a’th wlad, a’th fynyddoedd; a’th holl goedydd a’th brennau ffrwythlon a losgant â thân.

63Dy blant a gaethgludant, ac a anrheithiant gwbl ag a feddech, ac a ddifwynant degwch dy wyneb.