Ліст да Гебраяў Раздзел 9 - Кн?г? Святога П?сання - Б?бл?я - Б?бл?я — пераклад Чарня?скага (выданне 2017 года)（BelBC17）

1Меў, праўда, і першы запавет пастановы служэння, і святыню зямную.

2 Вых. 25:23-40; 26:1-30 Была гэта палатка пастаўлена першай, у якой, называнай святым, знаходзіўся свечнік, стол і хлябы пакладныя.

3 Вых. 26:31-33 А за другой заслонай палатка, якая звалася святое з святых,

4 Вых. 16:33; 25:10-16; 30:1-6; Ліч. 17:8-10; Паўт. Зак. 10:3-5 у якой быў залаты кадзільнік і каўчэг запавету, абкладзены з кожнага боку золатам, у якім была залатая пасудзіна з маннай і кій Аарона, які расцвіў, ды табліцы запавету,

5 Вых. 25:18-22 а зверху над каўчэгам былі херубіны славы, ацяняючы перамольню. Аб гэтым падрабязна няма патрэбы цяпер гаварыць.

6 Ліч. 18:2-6 Так вось было ўсё прыгатавана, і ў першую палатку заўсёды ўваходзяць святары, адпраўляючы служэнне святое.

7 Святар. 16:2-34 Да другой жа толькі раз у год адзін першасвятар, ды не без крыві, якую складаў у ахвяру за сябе і за грахі няведання свайго народа.

8 Ян. 14:6 Гэтым паказвае Дух Святы, што яшчэ не адкрыта дарога да святога месца, пакуль стаіць ранейшая палатка.

9 Мц. 5:48; Гал. 3:21 Гэта сімвал цяперашняга часу, калі складаюцца разам дары і ахвяры, якія не могуць зрабіць дасканалым паводле сумлення таго, які служыць,

10 Мк. 7:8; Рым. 14:17; Эф. 2:15 і адносіцца яно толькі да ежы, пітва, усякіх абмыванняў, і пастаноў цела, вызначаных да часу выпраўлення.

11 Эф. 1:3 Але Хрыстос, з’явіўшыся як Першасвятар будучых даброццяў, праз вышэйшую і дасканалейшую і не рукой, значыць не на гэтым свеце, створаную палатку,

12 Эф. 1:7; 1Пёт. 1:18 і не праз кроў казлоў і быкоў, але праз уласную кроў увайшоў раз і назаўсёды ў святое, здабыўшы вечнае адкупленне.

13 Святар. 16:15 Бо калі кроў казлоў і валоў разам з попелам цяліцы, калі пакрапіць імі, усвячае нячыстых, даючы ачышчэнне цела,

14 Ян. 17:19; 1Кар. 15:45; 1Тэс. 1:9; Ціт. 2:14; 1Пёт. 1:19; 1Ян. 1:7; Адкр. 1:5 дык тым больш кроў Хрыста, Які ахвяраваў Самога Сябе Богу праз Вечнага Духа, ачысціць сумленне наша ад мёртвых учынкаў, каб служыць Богу жывому.

15 Рым. 3:24; 1Цім. 2:5 Вось таму Ён ёсць Пасярэднік Новага Запавету, каб праз смерць адкупіць злачынствы, дапушчаныя пры першым запавеце, і каб пакліканыя да вечнай спадчыны даступіліся да абяцанага.

16 Ліч. 19:9, 17-19 Бо там, дзе ёсць запавет, там павінна прыйсці смерць завяшчальніка.

17 Гал. 3:15 Запавет толькі пасля мёртвых правамоцны; ён не мае моцы, пакуль жыве той, хто яго склаў.

18Таму і першы быў зацверджаны не без крыві.

19 Вых. 24:6-8 Калі ўжо Майсей абвясціў усяму народу кожнае прыказанне паводле закону, узяў кроў казлоў і быкоў з вадой, воўнай чырвонай і гізопам і пакрапіў як саму кнігу закону, так і ўвесь народ,

20 Мц. 26:28 кажучы: «Гэта кроў запавету, які Бог паклаў вам».

21 Святар. 8:15 Падобным спосабам пакрапіў крывёй таксама і палатку, і ўсё начынне служэння.

22 Святар. 17:11 І амаль усё паводле закону крывёй ачышчаецца, і без праліцця крыві няма даравання.

23Значыць, неабходна было, каб вобразы рэчаў нябесных такім спосабам былі ачышчаны, а самыя рэчы нябесныя патрабавалі шмат дасканалейшых, чым тыя, ахвяр.

24 Рым. 8:34 Хрыстос жа ўвайшоў не ў святыню, пастаўленую рукамі, якая была падабенствам сапраўднай, але ў самае неба, каб цяпер з’явіцца перад абліччам Бога за нас,

25ды не па тое, каб меў часта ахвяроўвацца, як першасвятар, які штогод уваходзіць у святое святых з чужой крывёю,

26інакш цярпеў бы там многа разоў ад заснавання свету. Ён жа раз аб’явіўся ў гэты час перад канцом свету дзеля знішчэння граху праз ахвяраванне Самога Сябе.

27 2Кар. 5:10; 2Пёт. 2:9; Адкр. 20:11 І, як устаноўлена людзям, раз памерці, а пасля – суд,

28 Іс. 53:12; Мц. 26:28; Рым. 1:16; 1Кар. 1:7; 1Тэс. 1:10; Ціт. 2:13; 1Пёт. 2:24; Юды 21 так і Хрыстос адзін раз быў ахвяраваны дзеля знішчэння грахоў многіх, а другі раз з’явіцца не дзеля граху да тых, што Яго чакаюць, на збаўленне.