1Калі паставілі цябе старэйшым на балі – не ганарыся! Будзь між імі, як адзін з іх.
2Клапаціся пра іх, і так сядзі, ды ўзлягай, выканаўшы ўсякі свой клопат,
3каб умець парадавацца разам з імі, і атрымаць вянок дзеля прыстойнасці, ды каб атрымаць дастойнае запрашэнне на баль.
4Прамаўляй, старэйшына: табе бо гэта належыць
5першае слова з належнай умеласцю; і не перашкаджай музыцы.
6У час балю не разлівайся размовай і не паказвай сваёй мудрасці ў неадпаведны час.
7Што каштоўны каменьчык рубіна ў залатым абрамаванні, тое спевы музыкаў на балі пры віне;
8што смарагдавая пячаць у залатой аправе, тое колькасць музыкаў пры салодкім і ў меру віне.
9Слухай моўчкі, і за ветлівасць будзе аказана табе ўдзячнасць.
10Прамоў, юнаку, калі трэба табе, за ледзь два словы;
11тады, калі цябе спытаюць.
12Гавары сцісла, шмат – у некалькіх словах; будзь, як ведаючы, але адначасова ўмеючы маўчаць.
13Не ўзносся паміж магнатамі, і дзе знаходзяцца старцы – не гавары многа.
14Гром папярэдзіць маланка, і чалавека сціплага папярэдзіць прыхільнасць.
15І ўставай у час, не будзь апошнім; спяшайся ж першы ў свой дом, і там адпачывай, і там забаўляйся,
16і рабі там, што прыдумаеш, і не грашы пыхлівым словам.
17І за ўсё гэта дабраслаўляй Госпада, Які цябе стварыў і Які насычае цябе ўсімі даброццямі Сваімі.
18Хто баіцца Госпада – атрымае выхаванне, і хто зранку трывае пры Ім, атрымае дабраславенне.
19Хто спаганяе закон, будзе ім напоўнены, і хто падступна робіць, будзе ўведзены ў спакусу.
20Хто жыве ў страху Госпадавым, знойдзе справядлівы прысуд і справядлівасць, як святло, засвеціць.
21Чалавек грэшны ўхіліцца ад напаміну і паводле сваёй волі знойдзе апраўданне.
22Чалавек разважны не пагардзіць разважаннем; чужынец і пыхлівец нічога не забаіцца.
23[Без роздуму не рабі анічога, сыне, і не будзеш каяцца дзеля сваёй дзейнасці.]
24Сыне, не хадзі па дарозе загубы, і не скалечыш нагі аб камяні;
25не давярай дарозе нязведанай, каб не выставіць душы сваёй на шкоду.
26І будзь асцярожны нават адносна сваіх дзяцей, і май на ўвазе хатніх сваіх.
27У кожнай дзейнасці сваёй май давер душы сваёй: гэта бо значыць – спаўненне прыказанняў.
28Хто верыць закону, зважае на прыказанні, і хто верыць Госпаду – не ашукаецца.
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
