1Мудрасць пабудавала сабе дом і выцесала сем калон;
2закалола ахвяры свае, развяла віно і прыгатавала свой стол.
3Паслала служанак сваіх, каб клікалі ў замак з узвышшаў гарадскіх:
4«Калі ёсць хто просты чалавек, хай прыйдзе да мяне!» А неразумнаму казала:
5 Іс. 55:1 «Прыходзьце, ежце хлеб мой і піце віно, якое я развяла для вас;
6пакіньце глупства і жывіце, і хадзіце па дарогах разважлівасці».
7Хто вучыць кпліўца, сам сабе робіць несправядлівасць; а хто ганьбіць бязбожніка, сябе заплямлівае.
8Не ганьбуй насмешніка, каб ён не зненавідзеў цябе, ганьбуй мудрага — і будзе ён цябе любіць.
9Кажы мудраму — і ён стане мудрэйшы, вучы справядлівага — і ён павялічыць веды.
10 Ёў 28:28; Пс. 111:10; Высл. 1:7 Пачатак мудрасці — страх Госпадаў, а веданне Святога — разважлівасць.
11Бо праз мяне дні твае павялічацца і прыбавяцца табе гады жыцця.
12Калі будзеш мудры — будзеш мудры для самога сябе, кпліўцам будзеш — будзеш сам несці ліха.
13Жанчына бязглуздая — крыклівая, неразумная і што нічога не ведае,
14сядзіць яна каля дзвярэй дома свайго на зэдліку і на ўзвышшах горада,
15каб заклікаць тых, хто праходзіць па дарозе, і тых, хто ідзе шляхам сваім:
16«Хто бязглузды, хай звернецца да мяне». А неразумнаму сказала яна:
17«Воды крадзеныя — саладчэйшыя, а схаваны хлеб — смачнейшы».
18І не ведае яна, што там цемра і што ў глыбінях апраметнай — госці яе.
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
