Эклезіясціка (Мудрасць Ісуса, сына Сіраха) 20 - Кн?г? Святога П?сання - Б?бл?я - Б?бл?я — пераклад Чарня?скага (выданне 2017 года)（BelBC17）

1Лепш дакараць, чым гневацца, і таму, хто вызнае ў маленні, – не перашкаджаць!

2Страсць еўнуха згвалчвае дзяўчыну:

3гэта тое самае, што правесці суд несправядлівы – сілаю.

4Як добра выкрытаму паказаць пакаянне! Бо так усцеражэшся добраахвотнага граху.

5Бывае, што хто маўчыць, той аказваецца мудрым, і іншы ненавісны за сваю языкатасць.

6Бывае, хто маўчыць, бо не ведае, што адказаць, і іншы маўчыць, чакаючы адпаведнага часу.

7Мудры чалавек будзе маўчаць аж да часу, а языкаты і дурань не будзе чакаць часу.

8Хто шмат слоў гаворыць – будзе пракляты, і хто несправядліва сабе бярэ ўладу, пападае ў нянавісць.

9Бывае поспех у няшчасцях чалавеку неакуратнаму, і бывае знаходка – на шкоду.

10Бывае дар, які не ёсць карысны, і бывае такі дар, які з’яўляецца двайной аддзякаю.

11Бывае ўпакарэнне дзеля славы, і здараецца, хтосьці ад пакорлівасці падымае галаву.

12Бывае, што за малую цану купляе шмат і плаціць за гэта ў сем разоў больш.

13Мудрэц словамі робіць сябе любімым, і ласка неразумных застанецца дарэмнай.

14Дар неразумнага не будзе табе карысным, бо яго вочы – семярныя:

15мала дасць, а шмат упікаць будзе, і раскрывае вусны свае, як вяшчун.

16Хто сёння пазычае, і заўтра дамагаецца звароту: ненавісны чалавек такі!

17Неразумны кажа: «Не маю прыяцеля, ды не маю ўдзячнасці за мае даброцці».

18Бо тыя, што ядуць яго хлеб, – ёсць ілжывага языка. Колькі іх і колькі разоў абсмяюць яго!

19Бо не толькі тое, што меў мець, добрым розумам раздзяліў, падобна і тое, што не меў мець – ёсць абыякавае яму.

20 Высл. 26:9 Лепш падзенне на зямлю, чым падзенне языком: так падзенне ліхіх скора надыдзе.

21Непрыемны чалавек – як байка не ў свой час; яна будзе заўсёды ў вуснах невыхаваных.

22Прымаўка з вуснаў неразумнага будзе праціўная, бо не кажа яе ў адпаведны час.

23Бывае, што нехта ўстрымліваецца ад граху праз недастатак, і ў час супачынку свайго не будзе перажываць.

24Бывае, што праз сорам губіць хто сваю душу, і губіць яе ад неразважнага чалавека; губіць ён сябе прыняццем гэтага чалавека.

25Іншы з-за сораму прыракае што прыяцелю і так нажывае сабе ў ім ворага.

26Ілгарства ёсць ліхая прывычка ў чалавеку, і ў вуснах людзей невыхаваных будзе пастаянна.

27Лепшы злодзей, чым той, хто заўсёды лжэ; загубу ж атрымаюць абодва ў спадчыну.

28Прывычка лгаць чалавека зневажае, і сорам яго заўсёды з ім.

29Слова прыказак: Мудры ў словах выкажа сябе, і чалавек мудры спадабаецца магнатам.

30 Сірах. 41:17, 18; Мц. 5:14-16 Хто абрабляе зямлю сваю, павысіць сцірту збожжа, і хто спаганяе справядлівасць – сябе ўзвысіць; а хто падабаецца магнатам – усцеражэцца несправядлівасці.

31Частаванні і дарункі асляпляюць вочы суддзяў, і яны, як быццам аброць на вуснах, адварочваюць іх дакаранні.

32Схаваная мудрасць і скрыты скарб – якая з іх абаіх карысць?

33Лепшы той, хто скрывае неразумнасць сваю, чым чалавек, які скрывае сваю мудрасць.