Кніга Выслоўяў Саламонавых Раздзел 26 - Кн?г? Святога П?сання - Б?бл?я - Б?бл?я — пераклад Чарня?скага (выданне 2017 года)（BelBC17）

1Як снег улетку, а дажджы ў жніво, так слава непрыстойная для бязглуздага.

2Як птушка, што пералятае да іншага, і ластаўка, што пырхае, так не здзейсніцца праклён, што казалі дарэмна.

3Бізун для каня, і для асла аброць, а розга — для спіны бязглуздых.

4Не адказвай бязглуздаму па яго бязглуздасці, каб ты не стаў да яго падобны;

5бязглуздаму адказвай на яго бязглуздасць, каб не здавалася яму, што ён мудры.

6Ногі сабе адсякае і робіць шкоду сабе той, хто пасылае вестку з дапамогай бязглуздага.

7Як нямоцныя косці ў кульгавага, так прыслоўе — у вуснах бязглуздага.

8Як той, хто хавае камень у кучу, — так той, хто аддае пашану нямудраму.

9Церні, што растуць у руцэ п’янага, — гэта прыслоўі ў вуснах бязглуздых.

10Стралок, які цаляе ва ўсё, — гэта той, хто наймае бязглуздага, і той, хто наймае валацугаў.

11 2Пёт. 2:22 Як сабака, які вяртаецца да сваёй ірвоты, — бязглузды, што паўтарае бязглуздасць сваю.

12 Іс. 5:21 Бачыў ты чалавека, што самому сабе мудрым здаецца? Больш бязглузды будзе спадзявацца на гэта.

13 Высл. 22:13 Гультай кажа: «Львіца на дарозе, і леў на плошчах».

14Верцяцца дзверы на круку сваім, а гультай — у ложку сваім.

15Апускае гультай руку ў місу сваю, ды цяжка яму паднесці яе да вуснаў сваіх.

16Гультай здаецца сабе мудрэйшым за сем чалавек, што выказваюць меркаванні.

17Хапае сабаку, праходзячы міма, за вушы той, хто ўблытваецца ў сварку іншага.

18Як шалее той, хто пускае стрэлы і дзіды ў смерць, —

19так чалавек, што падманвае сябра свайго і кажа: «Ці не жартам зрабіў я гэта?»

20Калі не хапае дроў, тухне агонь; і, калі прагнаны пляткар, сваркі ўціхаюць.

21Як вугалі — для жару, а дровы — для агню, так сварлівы чалавек — для таго, каб распаляць сваркі.

22Словы паклёпніка — як салодкае, і самі прасочваюцца ўглыб нутра.

23Як срэбра, што ўпрыгожвае брудную пасудзіну з гліны, — так пяшчотныя вусны і ліхое сэрца.

24За вуснамі сваімі непрыяцель схаваецца, калі ў сэрцы задумвае хітрасці:

25не давярай яму, калі змякчае ён голас свой, бо сем агіднасцей — у сэрцы яго;

26вераломна затоіць ён нянавісць, а каварства яго выявіцца ў сходцы.

27 Пс. 7:16; 56:7; Экл. 10:8 Хто капае яму, той упадзе ў яе; і хто скідвае камень, да таго ён вернецца.

28Ілжывы язык не любіць праўду, і вусны няпэўныя рыхтуюць пагібель.