Евангелле паводле Лукі Раздзел 15 - Кн?г? Святога П?сання - Б?бл?я - Б?бл?я — пераклад Чарня?скага (выданне 2017 года)（BelBC17）

1 Мц. 9:10 Прыходзілі да Яго ўсе мытнікі і грэшнікі, каб паслухаць Яго.

2 Дзеі 11:3; Гал. 2:12 І наракалі фарысеі і кніжнікі, кажучы: «Ён прымае грэшнікаў і есць з імі».

3І распавядае ім тады для параўнання, кажучы:

4 Мц. 18:12; Ян. 3:16; 1Пёт. 2:25 «Ці ёсць між вамі чалавек, які мае сто авечак, і, калі б згубіў адну з іх, ці ж ён не пакідае дзевяноста дзевяць у пустыні і ці не ідзе за той, што прапала, пакуль яе не знойдзе?

5І, калі яе знойдзе, кладзе сабе на плечы і цешыцца.

6 1Пёт. 2:10; Рым. 12:15 І, прыйшоўшы, склікае сяброў і суседзяў, кажучы ім: “Павіншуйце мяне, бо я адшукаў авечку маю, якая была прапаўшая”.

7 Мц. 3:2; Мк. 2:17; Дзеі 17:30 Кажу вам: такая будзе радасць на небе дзеля аднаго грэшніка, што навяртаецца; большая, чым дзеля дзевяноста дзевяці справядлівых, якім не патрэбна навяртанне.

8Або жанчына, якая мае дзесяць драхмаў, калі згубіць адну драхму, ці не паліць свечкі і ці не мяце ў хаце ды не шукае рупліва, аж пакуль не знойдзе?

9А калі знойдзе, склікае сябровак і суседак, кажучы: “Павіншуйце мяне, бо я знайшла драхму, якую згубіла”.

10 Дзеі 11:18 Так кажу вам: будзе радасць сярод анёлаў Божых дзеля аднаго грэшніка, што навяртаецца».

11І гаворыць далей: «Адзін чалавек меў двух сыноў.

12І маладзейшы з іх сказаў бацьку: “Айцец, дай мне частку маёмасці, што мне належыць”. І той раздзяліў між імі маёмасць.

13І праз некалькі дзён маладзейшы сын, забраўшы ўсё, выправіўся ў далёкую краіну і прамантачыў там сваю маёмасць, жывучы распусна.

14І, калі растраціў усё, настаў вялікі голад у той краіне, ды і сам ён пачаў галадаць.

15 Мц. 6:2; Ціт. 1:16 Дык пайшоў і прымкнуў да аднаго з грамадзян той краіны, і той паслаў яго на сваё поле пасвіць свінняў.

16 Мц. 3:1 І ён рады быў напоўніць жывот свой стручкамі, якія елі свінні, але ніхто яму не даваў.

17 Мц. 5:18 І, разважыўшы гэта, сказаў: “Колькі парабкаў у бацькі майго ўдосталь маюць хлеба, а я тут з голаду паміраю.

18 Мц. 5:32; Мк. 10:11 Устану і пайду да бацькі майго ды скажу яму: “Айцец, зграшыў я перад небам і перад табой,

19і ўжо не варты называцца тваім сынам; учыні мяне адным з парабкаў сваіх”.

20 Мц. 9:36 І, устаўшы, пайшоў да бацькі свайго. А калі ён быў яшчэ далёка, бацька яго ўбачыў яго і, узрушаны міласэрнасцю, пабегшы, кінуўся на шыю яго і цалаваў яго.

21 1Ян. 3:20 Сын жа сказаў яму: “Айцец, я зграшыў перад небам і перад табой; і ўжо не варты называцца сынам тваім”.

22І сказаў бацька слугам сваім: “Хутка прынясіце найлепшыя шаты і ўздзеньце на яго, і дайце яму пярсцёнак на палец яго і пасталы на ногі,

23і прывядзіце кормнае цяля, забіце і будзем есці і весяліцца,

24 Рым. 11:15; Эф. 2:1; Клс. 2:13; 1Цім. 5:6; Адкр. 3:1 бо сын мой гэты быў мёртвы і ажыў, прападаў і знайшоўся”. І пачалі весяліцца.

25А старэйшы сын яго быў на полі і, калі вяртаўся і падыходзіў да дому, пачуў музыку і скокі,

26і паклікаў аднаго паслугача ды спытаўся, што гэта здарылася.

27А той сказаў яму: “Брат твой прыйшоў, дык бацька твой забіў кормнае цяля, бо атрымаў яго здаровага”.

28Абурыўся ён тады і не хацеў заходзіць. А бацька яго выйшаў і пачаў прасіць яго.

29А ён, адказваючы, сказаў бацьку: “Я, вось, столькі гадоў служу табе і ніколі не парушыў загаду твайго, а ты мне ніколі не даў казляняці, каб я павесяліўся з сябрамі сваімі.

30А пасля таго як вярнуўся гэты сын твой, што прамантачыў з распусніцамі маёмасць тваю, дык забіў ты яму кормнае цяля”.

31А ён сказаў яму: “Сыне, ты заўсёды са мной, і ўсё, што маё – тваё.

32Трэба ж аднак радавацца і весяліцца, бо брат твой гэты быў мёртвы і ажыў, прападаў і знайшоўся”».