1Вось жа, надзея яго падмане яго: ён згіне ад аднаго выгляду яго.
2Няма такіх смелых, каб патрывожыць яго, дык хто тады можа ўстаяць перад абліччам Маім?
3Хто прыступіўся да яго і застаўся цэлым? Ну хто ж пад усім небам?
4Не буду маўчаць пра члены яго і раскажу пра сілу і прыгажосць іх.
5Хто адхіне верх адзення яго, і хто падойдзе да падвойных сківіц яго?
6Хто адчыніць браму аблічча яго? Навокал зубоў яго — жах!
7Цела яго, як літыя шчыты, скрэпленыя краменнай пячаткай.
8Адзін з адным злучаюцца, нават паветра праз іх не пройдзе.
9Адзін да аднаго шчыльна прылягае, і трымаюцца моцна, што не разлучацца.
10Як чхне ён — святло блісне, а вочы ў яго — як павекі зараніцы.
11З пашчы яго выходзіць полымя, быццам іскры агню вылятаюць.
12З ноздраў яго выходзіць дым, як з гаршка нагрэтага і кіпячага.
13Дыханне яго распальвае вуглі, і з пашчы яго выходзіць полымя.
14У шыі яго заўсёды сіла, і перад абліччам яго крочыць трывога.
15Мясістыя члены яго звязаны паміж сабою; сціснутыя, яны не здрыгануцца.
16Сэрца яго зацвярдзела, як камень, і стала цвёрдым, як ніжні камень млынавы.
17Калі ён устае, дрыжаць асілкі, паварочваюць назад са страху.
18Хто кінецца на яго, меч яго не ўстаіць, ані дзіда, ані страла, ані панцыр,
19бо жалеза лічыць ён за салому, а медзь — за гнілое дрэва.
20Не палохае яго стралок, у сухую сцябліну ператварыліся для яго пушчаныя камяні.
21Доўбня яму, як салома, і смяецца ён з посвісту шаблі.
22Пад ім вострыя зломкі, і ён нібы гусенічны інструмент для ўціскання балота.
23Ён глыбіню вод кіпяціць, як кацёл, і мора ператварае ў гаршчок намашчэнняў.
24За сабой пакідае светлую сцежку, і бездань будзе здавацца сівізною.
25Няма на зямлі сілы, якая прыраўнялася б да яго, ён створаны бясстрашным.
26Ён глядзіць на ўсё высокае без страху: ён сам — валадар над усімі сынамі пыхлівасці».
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
