Эклезіясціка (Мудрасць Ісуса, сына Сіраха) 16 - Кн?г? Святога П?сання - Б?бл?я - Б?бл?я — пераклад Чарня?скага (выданне 2017 года)（BelBC17）

1Не пацешышся сынамі бязбожнымі; калі шмат іх будзе, не парадуешся імі, калі няма страху Божага ў іх.

2Не вер жыццю іх, ды не звяртай увагі на труды іх.

3Лепш бо адзін, які баіцца Бога, чым тысяча бязбожных дзяцей;

4і лепш памерці бяздзетнаму, чым пакінуць бязбожных дзяцей.

5Ад аднаго разумнага абжывецца бацькаўшчына, а ад трох бязбожных – апусцее.

6Многа такіх здарэнняў убачыла маё вока, ды пра важнейшае за гэта – пачула маё вуха.

7На зборышчы грэшнікаў узгарыцца агонь, і ў народзе няверуючым гарыць абурэнне.

8 Род. 6:1-7 Не ўміласцівілі Яго даўнейшыя веліканы, якія паднялі бунт, упэўненыя ў сваёй сіле.

9 Род. 19:1-29 І не пашкадаваў Ён сужыхароў Лота, і выгубіў іх дзеля пыхлівасці іх слова;

10не злітаваўся над народам праклятым, што быў знішчаны дзеля грахоў сваіх.

11 Вых. 12:37; Сірах. 46:1 І так шэсцьсот тысяч пешакоў, якія сабраліся ў закамянеласці свайго сэрца; і хоць бы і адзін быў цвердалобы, дзіўным было б, калі б ён не быў пакараны:

12 Вых. 34:6, 7 бо міласэрнасць і гнеў разам у Яго, Ён цярплівы, літасцівы і спаганяючы гнеў.

13Якая вялікая міласэрнасць Яго, такая і вялікая строгасць Яго: чалавека судзіць па яго ўчынках.

14Не ўцячэ ад Яго грэшнік са здабычай, і пакута справядлівага не застанецца пустой.

15Кожнаму добраму ўчынку – будзе адплата: кожны паводле ўчынкаў сваіх – знойдзе сабе плату і паводле разумення шляху Яго. Госпад закамяніў сэрца фараона, каб не пазнаў Яго, каб справы яго не былі вядомымі пад небам. Міласэрнасць Сваю аб’явіў Ён усім сваім стварэнням, святло Сваё і цемру раздаў Ён сынам чалавечым.

16 Ярэм. 23:24; Ам. 9:2-4 Ты не кажы: «Схаваюся ад Бога! Ды хто на вышынях будзе помніць пра мяне?

17У шматлікім народзе не пазнаюць мяне; бо чым жа з’яўляецца мая душа ў такім бязмежным стварэнні?»

18 Пс. 18:8 Вось, неба і неба нябёсаў, бяздонне і ўся зямля ды ўсё, што на ёй, перад абліччам Яго задрыжыць;

19разам горы, і ўзгорышчы, і падваліны зямлі, калі гляне на іх Бог, – задрыжаць са страху.

20І ва ўсіх іх Ён размясціць сэрца, бо ўсякае сэрца Ён разумее.

21Ды хто разумее Яго шляхі? Як вецер, якога і вока чалавечае не ўбачыць.

22Бо надта многія Яго дзеянні – скрытыя, і справы справядлівасці Яго хто выкажа або хто дачакаецца? Бо далёка Яго рашэнне, і пытанне ўсіх вырашыцца па заканчэнні.

23У каго зняважлівае сэрца, той так думае, і чалавек неразумны і аблудны думае так нядобра.

24Слухай мяне, сыне, і вучыся сэнсу мудрасці,

25і я спакойна выкладу навуку і рупліва растлумачу мудрасць, і зваж у сэрцы сваім на словы мае. Выяўлю ў бесстароннасці духа дабрадзейнасці, якія Бог ад пачатку ўклаў у справы Свае, і праўдзіва выкажу Яго веды.

26Як Бог ад пачатку стварыў Свае творы і ад заснавання іх Ён раздзяліў іх на часткі,

27упарадкаваў навек іх дзеянні, ды валаданне іх па прызначэннях іх. Не адчуваюць голаду і не пакутуюць, ды не спыняюцца ў сваёй дзейнасці.

28Не замінае кожны блізкаму сабе,

29і аж павек будуць вернымі Яго слову.

30Затым глянуў Бог на зямлю і запоўніў яе Сваімі даброццямі;

31 Род. 3:19 пакрыў паверхню яе ўсякага роду жывымі істотамі, і ў яе яны зноў вернуцца.