Эклезіясціка (Мудрасць Ісуса, сына Сіраха) 24 - Кн?г? Святога П?сання - Б?бл?я - Б?бл?я — пераклад Чарня?скага (выданне 2017 года)（BelBC17）

1 Высл. 1:20, 21; 8:1-3 Пахвала мудрасці. Мудрасць будзе славіць сама сябе, ды будзе мець пашану ў Бога, ды сярод свайго народа будзе ўсхвалена,

2ды на сходзе Узвышняга адкрые яна свае вусны і на віду велічы Яго атрымае пахвалу,

3і сярод свайго народа будзе ўзвышана, ды ў святой супольнасці на яе будуць дзівіцца;

4ды ў супольнасці выбраннікаў атрымае пахвалу, і сярод дабраславёных будзе дабраславёна, кажучы:

5 Высл. 8:27 «Я выйшла з вуснаў Узвышняга, першародная перад усім стварэннем.

6Я ўчыніла, што на небе ўзышло святло безупыннае і, быццам воблака, пакрыла ўсю зямлю.

7Абжылася я на самых вышынях, і пасад мой – на слупе воблачным.

8Круг зямлі абышла я сама і хадзіла па бяздонню бездані,

9стаяла я на хвалях мора, і на ўсёй зямлі,

10 Высл. 8:22, 23 і ў кожным народзе ды ў кожным пакаленні першынствавала,

11і моцаю стаптала сэрцы ўсіх высакародных і пакорных. Ва ўсіх іх шукала я супачынку: у чыёй спадчыне буду прабываць?

12Тады загадаў і сказаў мне Творца ўсяго, і Той, Хто стварыў мяне, даў мне адпачываць у палатцы маёй,

13ды сказаў Ён мне: “Абжывіся ў Якуба і прымі спадчыну ў Ізраэлі, ды ў выбранніках Маіх запусці карані”.

14Ад спрадвечнасці я створана, і ўжо вечна не перастану існаваць.

15І ў святой палатцы, у Яго прысутнасці, стала я служыць ды так умацавалася я на Сіёне, ды, умілаваная падобна, супачыла я ў горадзе, і ў Ерузаліме – улада мая.

16І ўкаранілася ў пачэсным народзе, і ва ўдзеле Госпада, у Яго спадчыне і ў супольнасці святых, – прабыванне маё.

17Паднялася я, быццам кедр у Лібане ды як кіпарыс на гарах Гэрмона.

18Вырасла, як пальма, у Энгадзі і, як ружавыя кусты, у Ерыхоне.

19Як прыгожая аліва на раўніне ды як платан, узвысілася на плошчах каля вады.

20Духмяная, як карыца і бальзам, я разлілася пахам; як міра адборная дала прыемны водар.

21І як стыракс, і гальбан, і духмяная мазь, і бурштын,

22я, як тэрэбініт, раскінула свае галінкі, і галіны мае – галіны гонару і ласкі.

23Я, як вінаградны куст, выпусціла ласку, і кветкі мае – плады славы і сумленнасці.

24Я маці прыгожай любові, і страху, і прызнання, і святой надзеі.

25Ува мне – ласка ўсякай дарогі, і праўды, ува мне – усякая надзея жыцця і дабрадзейнасці.

26Прыходзьце да мяне ўсе, хто мілуе мяне, ды напаўняйцеся маімі пладамі.

27Павучэнне бо маё саладзейшае за мёд і спадчына мая большая плястара мёду;

28памяць аба мне – у вечныя пакаленні.

29Хто смакуе мяне, далей прагнуць будзе, і хто п’е мяне, далей будзе смагнуць.

30Хто слухае мяне – не засароміцца, і хто супрацоўнічае са мной – не зграшыць:

31хто зразумее мяне, вечнае жыццё мець будзе».

32Гэта ўсё – кніга запавету Узвышняга,

33гэта закон, які даручыў нам Майсей, – спадчына для дома Якуба.

34Паставіў для яго юнака свайго Давіда, узбудзіўшы ў ім наймужнейшага цара, які сядзіць на пасадзе славы ў векі вечныя.

35Закон, што, як Пішон запаўняе мудрасцю, і як Тыгр у дні новых пладоў,

36напаўняе розумам, як Эўфрат ды як Ярдан у час жніва,

37што, як Ніл, навадняе навукаю і, як Гэон, дапамагае ў час збору вінаграду.

38Першы не змог пазнаць яе, так і апошні не прасочыць яе.

39Бо разважанне яе паўнейшае за мора і намер яе – па-над бяздоннем.

40Я, мудрасць, выліла рэкі,

41я, як шлях вялікай вады з ракі ды як акведук, выйшла ў рай.

42Сказала я: «Навадню мой агарод раслінны, ды палью плады лугоў маіх».

43І вось, вадаправод замяніўся мне ў раку, ды мая рака паплыла ў мора.

44Бо павучэнне асвячу, як зрэнку, і распавяшчу яго далёка.

45Выведаю ўсе падземныя часткі зямлі, і наведаю ўсіх спячых, ды асвячу ўсіх, маючых надзею ў Госпадзе,

46затым разалью вучэнне, як прароцтва, ды пакіну яго ў пакаленнях навек і не спынюся перадаваць нашчадкам іх аж у век святы.

47Глядзіце, што я працаваў не толькі для сябе, але для ўсіх тых, што яе шукаюць.