Эклезіясціка (Мудрасць Ісуса, сына Сіраха) 40 - Кн?г? Святога П?сання - Б?бл?я - Б?бл?я — пераклад Чарня?скага (выданне 2017 года)（BelBC17）

1 Род. 3:17-19; Ёў 7:1-3 Вялікая справа створана ўсім людзям ды цяжкае ярмо для сыноў Адама; ад дня выхаду з улонняў іх маці аж да дня вяртання да маці ўсіх.

2Думкі іх і страхі сэрца – выдумка чаканага дня смерці.

3Пачынаючы ад таго, хто сядзіць на слаўным пасадзе, аж да таго, хто сядзіць, упакораны, на зямлі і ў попеле;

4ад таго, хто носіць гіяцынт і вянец, аж да таго, хто адзяецца ў зрэбніцу, – для іх: абурэнне, зайздрасць, перапалох, непакой, і страх смерці, і нянавісць, і звадка.

5І ў час адпачынку ў ложку начны сон змяняе розум яго,

6 Ёў 7:4; Экл. 2:23 Крыху, амаль зусім не мае адпачынку, вось таму ўва сне, як удзень, працуе,

7напалоханы бачаннем сэрца свайго, як быццам той, хто ўцякаў з поля бою; абудзіўся ў час патрэбнага сну і дзівіцца, што няма ніякага страху.

8Як бывае з кожным жывым – ад чалавека аж да жывёлы; і на грэшнікаў – у сем разоў болей:

9да гэтага: смерць, кроў, звадка і меч двухбаковавостры, паражэнні, голад і прыгнёт і ўдары.

10На ліхотнікаў створана ўсё гэта, ды праз іх прыйшло знішчэнне.

11 Род. 3:19 Усё, што з зямлі ўзята, – у зямлю вернецца, і ўсё, што з вады, – у мора вернецца.

12Усякі дар сапсаванасці і несправядлівасці будзе знішчаны, а вернасць застанецца вечна.

13Маёмасць несправядлівых, як ручай, высахне і, як грымоты вялікія, у ліўні прагрыміць.

14Як той, хто адкрывае рукі свае, пацешыцца, так крывадушнікі загінуць да знішчэння.

15 Высл. 4:3 Нашчадкі бязбожных не павялічаць парасткаў, і нячыстае карэнне – на вяршыні скалы.

16Асака пры кожнай вадзе і на беразе ручая будзе касіцца хутчэй за ўсякую другую траву.

17Ласка – як рай у дабраславенствах, і міласціна трывае вечна.

18Хто жыве ў дастатку і ў працы – будзе жыць прыемна, і лепш за абаіх таму, хто знойдзе скарб.

19Дзеці і збудаванне горада ўмацоўваюць імя, і вышэй за гэта будзе лічыцца чыстая жанчына.

20Віно і музыка цешаць сэрца, і вышэй за гэтых абаіх – любоў да мудрасці,

21флейта і псалтэрыён ствараюць мілую мелодыю, і вышэй абаіх – прыемная мова.

22Красы і прыгажосці прагне вока, і вышэй іх абаіх зелень пасеваў.

23Прыяцель і сябар сустракаюцца часам, і бліжэй іх абаіх – муж і жонка.

24Браты і апекуны – у час бяды, і болей за іх абаіх выбаўляе міласціна.

25Золата і срэбра ўмацоўваюць ногі, і вышэй іх цэніцца атрыманая парада.

26Багацце і сіла падымаюць сэрца, і вышэй гэтага – страх Госпадаў.

27У страху Госпадавым няма недахопаў, і няма патрэбы шукаць па-за ім дапамогі.

28Страх Госпадаў як рай дабраславёны, і захаванне яго – вышэй усякай славы.

29Сыне, у час жыцця твайго не жабруй; бо лепш памерці, чым жабраваць.

30Чалавек, які глядзіць на чужы стол, – таго жыццё не лічыцца жыццём. Бо паганіць душу сваю чужой ежай;

31а чалавек выхаваны і адукаваны гэтага ўсцеражэцца.

32 Ёў 20:12-14 У вуснах бессаромнага чалавека салодкім пакажацца жабраванне, але ў нутры яго загарыцца агонь.