1 Мц. 5:48; 1Кар. 3:10; Гал. 3:1; Геб. 9:14 Дзеля таго, пакінуўшы пачаткі слова Хрыстова, пяройдзем да спраў больш дасканалых, не беручыся зноў закладваць падмуркі адносна навяртання ад мёртвых учынкаў і адносна веры ў Бога,
2 Дзеі 2:38; Геб. 9:14 навукі аб хросце, а таксама ўскладанні рук, уваскрэсенні мёртвых і вечным судзе.
3І гэта зробім, калі Бог дазволіць.
4 Ян. 4:10; Гал. 3:2; Эф. 2:8; Геб. 2:4; 1Пёт. 2:3; 2Пёт. 2:20 Бо немагчыма, каб тыя, што ўжо раз былі асвечаны, што таксама пакаштавалі дару нябеснага ды сталіся ўдзельнікамі Духа Святога,
5якія пакаштавалі добрага Божага слова і магутнасць будучага веку
6 Мц. 3:2; Дзеі 17:30; 2Пёт. 2:20; 1Ян. 5:16 ды адпалі, крыжуючы зноў у саміх сабе Сына Божага і зневажаючы Яго, маглі быць адноўлены да навяртання.
7Бо зямля, што напойваецца частым дажджом і родзіць расліны на карысць тым, якія апрацоўваюць яе, атрымлівае дабраславенне ад Бога.
8 Род. 3:17, 18; Мк. 11:21 А калі родзіць церні і пустазелле, дык яна непрыдатная і блізкая да праклёну, і канец яе – спаленне.
9 Рым. 1:16; 2Кар. 7:16 Спадзяёмся адносна вас, найдаражэйшыя, што вы лепшыя і трымаецеся збаўлення, хоць мы і гаворым гэтак.
10 Мц. 10:42; Рым. 15:25; 1Тэс. 1:3; Адкр. 2:2 Бо Бог справядлівы і не забудзе ўчынкаў вашых і працу любові, якую выказалі вы дзеля імя Яго, вы, якія паслугавалі і паслугуеце святым.
11 Клс. 2:2 Жадаем, каб кожны з вас выявіў такую ж руплівасць ва ўдасканаленні надзеі аж да канца,
12каб не сталіся вы лянівымі, але сапраўднымі паслядоўнікамі тых, якія вераю і доўгацярплівасцю бяруць у спадчыну абяцанне.
13 Лк. 1:73 Бо Бог, даючы абяцанне Абрагаму, не маючы нікога вышэйшага, каб мог ім прысягнуць, прысягнуў Самім Сабою,
14 Род. 22:16, 17 сапраўды кажучы: «Дабраслаўляючы, дабраслаўлю цябе і, памнажаючы, памножу цябе».
15 Як. 5:7; Рым. 4:17 І так, доўгі час чакаючы, атрымаў абяцанае.
16Бо людзі вышэйшым ад сябе прысягаюць, і кожная спрэчка між імі канчаецца прысягаю на сцвярджэнне.
17 Лк. 1:73; Рым. 8:17 Дзеля таго і Бог, хочучы для спадкаемцаў абяцання больш выявіць непарушнасць Свайго намеру, скарыстаўся прысягай,
18 Рым. 3:4; Клс. 1:5; Ціт. 1:2; Геб. 3:6 каб праз дзве нязменныя рэчы, у якіх немагчыма, каб Бог казаў няпраўду, мелі мы моцную ўцеху, мы, што збягаемся, каб узяць дадзеную нам надзею,
19 Святар. 16:2 якую маем як якар душы, бяспечны і пэўны, які пранікае ва ўнутранае аж за заслону,
20 Пс. 110:4; Ян. 14:2 куды за нас як папярэднік увайшоў Ісус, на ўзор Мэльхісэдэха стаўшыся Першасвятаром навек.
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
