1Pa ragoriaeth gan hynny sydd i’r Iddew? neu pa fudd sydd o’r enwaediad?
2Llawer, ym mhob rhyw fodd: yn gyntaf, oherwydd pan y’th farner.
5Eithr os yw ein hanghyfiawnder ni yn canmol cyfiawnder Duw, pa beth a ddywedwn? Ai anghyfiawn yw Duw, yr hwn sydd yn dwyn arnom ddigofaint? (yn ôl dyn yr wyf yn dywedyd;)
6Na ato Duw: canys wrth hynny dan farn Duw.
20Am hynny osododd Duw yn iawn, trwy ffydd yn ei waed ef, i ddangos ei gyfiawnder ef, trwy faddeuant Act 17:30; Heb 9:15y pechodau a wnaethid o’r blaen, trwy ddioddefgarwch Duw;
26I ddangos ei gyfiawnder ef y pryd hwn; fel y byddai efe yn gyfiawn, ac yn cyfiawnhau y neb sydd o ffydd Iesu.
271 Cor 1:29, 31; Eff 2:9Pa le gan hynny y mae y gorfoledd? Efe a gaewyd allan. Trwy ba ddeddf? ai deddf gweithredoedd? Nage; eithr trwy ddeddf ffydd.
28Yr ydym ni gan hynny yn cyfrif Act 13:38; Pen 8:3; Gal 2:16mai trwy ffydd y cyfiawnheir dyn, heb weithredoedd y ddeddf.
29Ai i’r Iddewon y mae efe yn Dduw yn unig? onid yw i’r Cenhedloedd hefyd? Yn wir y mae efe i’r Cenhedloedd hefyd:
30Gan mai un Duw sydd, yr hwn a gyfiawnha’r enwaediad wrth ffydd, a’r dienwaediad trwy ffydd.
31Wrth hynny, a ydym ni yn gwneuthur y ddeddf yn ddi‐rym trwy ffydd? Na ato Duw: eithr yr ydym yn cadarnhau’r ddeddf.
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
