Job 29 - Beibl William Morgan - 1955 Edition with cross-references

Job yn cwyno iddo ei hun, oherwydd ei lwyddiant a’i anrhydedd o’r blaen.

1Yna Job a barablodd drachefn, ac a ddywedodd,

2O na bawn i fel yn oleuni lewyrchu ar fy mhen, wrth oleuni yr hwn y rhodiwn trwy dywyllwch;

4Pan oeddwn yn nyddiau fy ieuenctid, a dirgelwch Duw ar fy mhabell;

5Pan oedd yr Hollalluog eto gyda mi, a’m plant o’m hamgylch;

6Pan i mi afonydd o olew!

7Pan awn i allan i’r porth trwy y dref; pan baratown fy eisteddfa yn yr heol,

8Llanciau a’m gwelent, ac a ymguddient; a henuriaid a gyfodent, ac a safent i fyny.

9Tywysogion a atalient eu hymadroddion, ac a osodent eu llaw ar eu genau.

10Pendefigion a dawent â sôn, a’u tafod a lynai wrth daflod eu genau.

11Pan y’m clywai clust, hi a’m bendithiai; a phan y’m gwelai llygad, efe a dystiolaethai gyda mi:

12Am fy mod dynnwn yr ysglyfaeth allan o’i ddannedd ef.

18Yna y dywedwn, Byddaf farw yn fy nyth; a byddaf mor aml fy nyddiau â’r tywod.

19ymdaenu ir ynof fi; adnewyddai yn fy llaw.

21Hwy a wrandawent arnaf, ac a ddisgwylient; distawent wrth fy nghyngor.

22Ar ôl fy ymadrodd ni ddywedent hwy eilwaith; a’m hymadrodd a ddiferai arnynt hwy.

23A hwy a ddisgwylient amdanaf fel am y glaw; ac a ledent eu genau fel am Sech 10:1y diweddar‐law.

24Os chwarddwn arnynt hwy, ni chredent; ac ni wnaent hwy i lewyrch fy wyneb syrthio.

25Dewiswn eu ffordd hwynt, eisteddwn yn bennaf, a thrigwn fel brenin mewn llu, megis yr hwn a gysura rai galarus.