Actau’r Apostolion 16 - Beibl William Morgan - 1955 Edition with cross-references

A.D. 53. —1 Paul, wedi enwaedu ar Timotheus, 7 ac wedi ei alw gan yr Ysbryd, 14 yn troi Lydia: 16 yn bwrw allan ysbryd dewiniaeth; 19 ac am hynny Silas ac yntau yn cael eu fflangellu, a’u carcharu. 26 Agoryd drysau y carchar: 31 troi ceidwad y carchar, 37 a’u gwaredu hwythau.

1Yna y daeth efe i a roesant arnynt gadw’r gorchmynion sydd brifddinas o barth o Facedonia, dinas rydd: ac ni a fuom yn aros yn y ddinas honno ddyddiau rai.

13Ac ar y dydd Saboth ni a aethom allan o’r ddinas i lan afon, lle y byddid arferol o weddïo; ac ni a eisteddasom, ac a lefarasom wrth y gwragedd a ddaethant ynghyd.

14A rhyw wraig a’i henw Lydia, un yn gwerthu porffor, o ddinas y Thyatiriaid, yr hon oedd yn addoli Duw, a wrandawodd; yr hon yr agorodd yr Arglwydd dewiniaeth, gyfarfod â ni; yr hon oedd yn peri farchnadfa, at y llywodraethwyr;

20Ac a’u dygasant hwy at y swyddogion, ac a ddywedasant, Y mae’r dynion hyn, y rhai ydynt Iddewon, mawl i Dduw: a’r carcharorion a’u clywsant hwy.

26Pen 4:31Ac yn ddisymwth y bu daeargryn mawr, hyd oni siglwyd seiliau’r carchar: ac yn ebrwydd Pen 5:19; 12:7yr holl ddrysau a agorwyd, a rhwymau pawb a aethant yn rhyddion.

27A phan ddeffrôdd ceidwad y carchar, a chanfod drysau’r carchar yn agored, efe a dynnodd ei gleddyf, ac a amcanodd ei ladd ei hun; gan dybied ffoi o’r carcharorion ymaith.

28Eithr Paul a lefodd â llef uchel, gan ddywedyd, Na wna i ti dy hun ddim niwed; canys yr ydym ni yma oll.

29Ac wedi galw am olau, efe a ruthrodd i mewn, ac yn ddychrynedig efe a syrthiodd i lawr gerbron Paul a Silas,

30Ac a’u dug hwynt allan, ac a ddywedodd, Luc 3:10; Pen 2:37 9:6 O feistriaid, beth sydd raid i mi ei wneuthur, fel y byddwyf gadwedig?

31A hwy a ddywedasant, Ioan 3:16, 36; 6:47; 1 Ioan 5:10Cred yn yr Arglwydd Iesu Grist, a chadwedig fyddi, ti a’th deulu.

32A hwy a draethasant iddo air yr Arglwydd, ac i bawb oedd yn ei dŷ ef.

33Ac efe a’u cymerth hwy yr awr honno o’r nos, ac a olchodd eu briwiau: ac efe a fedyddiwyd, a’r eiddo oll, yn y man.

34Ac wedi iddo eu dwyn hwynt i’w dŷ, Luc 5:29; 19:6efe a osododd fwyd ger eu bron hwy, ac a fu lawen, gan gredu i Dduw, efe a’i holl deulu.

35A phan aeth hi yn ddydd, y swyddogion a anfonasant y ceisiaid, gan ddywedyd, Gollwng ymaith y dynion hynny.

36A cheidwad y carchar a fynegodd y geiriau hyn wrth Paul, Y swyddogion a anfonasant i’ch gollwng chwi ymaith: yn awr gan hynny cerddwch ymaith; ewch mewn heddwch.

37Eithr Paul a ddywedodd wrthynt, Wedi iddynt ein curo yn gyhoedd heb ein barnu, Pen 22:25a ninnau’n Rhufeinwyr, hwy a’n bwriasant ni i garchar; ac yn awr a ydynt hwy yn ein bwrw ni allan yn ddirgel? nid felly; ond deuant hwy eu hunain, a dygant ni allan.

38A’r ceisiaid a fynegasant y geiriau hyn i’r swyddogion: a hwy a ofnasant, pan glywsant mai Rhufeiniaid oeddynt.

39A hwy a ddaethant ac a atolygasant arnynt, ac a’u dygasant allan, ac Mat 8:34a ddeisyfasant arnynt fyned allan o’r ddinas.

40Ac wedi myned allan o’r carchar, hwy Ad. 14a aethant i mewn at Lydia: ac wedi gweled y brodyr, hwy a’u cysurasant, ac a ymadawsant.