Забур жырлары 15 - Киелі кітап（QazBi2010）

Игілік атаулының бастауы — Құдайға деген сенім

1(Дәуіттің насихат мінажаты.)

Уа, Құдайым, сақтай гөр Өзің мені,

Баспана етемін жалғыз Сені!

2Жаратқанға былай деймін: «Сен Иемсің,

Сенен бөлек жоқ ешбір игілігім!»

3Ұлы жандар — Саған бағышталғандар,

Маған өте ұнайды елде олар.

4Ал бөтен тәңірлердің жолын қуғандар:

Қасіретке молынан ұшырамақ олар.

Тәңірсымақтарға құрбандық шалмаймын,

Олардың аттарын аузыма еш алмаймын.

5Уа, Ием, маған жар болып келесің,

Жарылқап мені амандық бересің,

Тағдырым қауіпсіз қолыңда Сенің.

6Тамаша — маған тиген үлесім,

Қатты ұнайды ғажайып мұрам.

7Даңқтаймын ақыл-кеңес берген Иемді,

Ұжданым түнде де мені ескертеді.

8Ықылас-ниетім әрдайым Иемде,

Оң жағымда Ол маған жар боп келеді:

Жағдайым шайқалмайды ешбір кезде.

9Содан жүрегім шаттыққа толады,

Мәз-мейрам болып тілімнен бал тамады,

Саған сенгенімнен тәнім тыншиды.

10Сен жанымды о дүниеге қимайсың,

Қасиетті адамыңның тәнін шірітпейсің.

11Шын өмір жолын маған көрсетесің,

Көз алдыңда қуанышқа бөлейсің,

Оң жағыңда мәңгі игілік бересің.