Ефесјаните Вовед - Свето Писмо: Стандардна Библи?а 2006 (66 книги)（MK2006）

ВоведВо средината на првиот век по Хр. бројот на христијанските цркви во Мала Азија (денешна Турција), видно се зголемил. Меѓу бројните тамошни христијански заедници кои биле меѓу­себно поврзани, се чини дека онаа од Ефес имала извесен престиж. Апостол Павле таму поминал три години во текот на него­во­то трето мисионерско патување (Дела 19,1–20,1).Според Ефес 3,1 и 4,1, апостолот се наоѓал во затвор кога го пишувал Посланието до Ефесјаните. Токму затоа ова послание се вбројува меѓу таканаречените „Посланија од заробеништво“, заедно со оние до Филипјаните, до Филимон и до Колосјаните.Ширината на неговата поука наведува повеќе на помислата дека писмото било упатено до еден многу поши­рок круг на читатели, одошто до ед­на посебна локална заедница. Цен­трална тема е вечниот Божји план, чија цел е „да соедини сѐ небесно и зем­но под една глава – во Господ Исус Христос“ (1,10).Пораката на посланието, сместена меѓу краткиот вовед (1,1-2) и крат­киот заклучок (6,21-24), може да се по­дели на два поважни дела:Во првиот (1,3–3,21), откако го искажува восхитот од она што Бог го напра­вил за сите преку Исус Хрис­тос, писателот ја развива темата за единството, покажувајќи како Бог ги соединил нејудејците и Јудејците во еден единствен народ, Негов народ.Во вториот дел (4,1–6,20), апостолот ги повикува своите читатели да живеат во тоа единство на начин достоен за нивниот нов живот, во хармонија со Исус Христос. Тоа ги искажува јасните последици по нивните меѓусебни односи во христијанската заедница, во семејството и во општеството.Апостолот илустративно го при­кажува единството на Божјиот на­род, служејќи се со три слики: (1) за телото – Црквата, чија глава е Исус; (2) со зградата, чиј камен темелник е Исус Христос и (3) со брачната двојка, при што Црквата е Христовата невеста. Така, може да се согледа дека не е можно единство без целосна и постојана приврзаност, односно пре­да­ност на верниците кон нивниот Гос­под.