Јов 29 - Свето Писмо: Стандардна Библи?а 2006 (66 книги)（MK2006）

Последен говор на Јов: ах, убавите некогашни денови!

1Го продолжи Јов својот возвишен збор и рече:

21,1-3„О, да бев како во поранешните месеци, како во оние денови, кога Бог ме чуваше,

3кога светилото Негово светеше над главата моја, и под Неговата светлина одев среде темнина;

41,10; Пс 25,14; Изреки 3,32како што бев во деновите на свои­те млади години, кога милоста Божја беше над шаторот мој,

5Пс 127,3-5; 128,3кога Седржителот уште беше со мене, и децата мои околу мене,

65 Мојс 32,13кога нозете мои се бањаа во млеко, кога од карпата за мене маслиново масло течеше,

7кога излегував пред градските порти и го поставував седиштето мое на плоштадот, –

83 Мојс 19,32младите пат ми правеа, а старците стануваа и стоеја;

9кнезовите ги прекинуваа говорите свои и ставаа рака на устата своја;

10гласот на првенците замолкнуваше, јазикот им се залепуваше за непцата нивни.

11Уво што ќе ме чуеше, велеше: блазе си ти; око што ќе ме видеше, ме восфалуваше,

1231,16; Ис 11,4-5; Пс 72,12зашто јас го спасував страдалникот што викаше и беспомошниот сирак.

1331,17-18Врз мене доаѓаше благословот на оној што пропаѓаше; на вдовичиното срце му донесував радост.

1419,9; Ис 59,17; Пс 132,9Се облекував во правда, и судот ми беше како наметка и венец.

15Изреки 31,8Јас бев очи на слепиот и нозе на хромиот;

16Изреки 29,7за сиромасите бев татко и внимателно ја проучував поплаката, која не ја знаев.

17Ис 11,4На беззаконикот му ги кршев забите, и од забите му го истргнував украденото.

18Ис 40,31; Пс 103,5Па си велев: ‚Ќе свршам во гнездото свое, и дните мои ќе бидат многу – како песокот.‘

19Ер 17,8; Пс 1,3Коренот мој беше покрај вода, ро­сата ноќеваше на гранките мои;

201 Мојс 49,24славата моја се подмладуваше, и ла­кот мој стануваше појак во раката моја.

21Ме слушаа и чекаа; и не мрмореа на советот мој.

225 Мојс 32,2По моите зборови веќе не расудуваа; зборот мој ги натопуваше нив.

23Ме очекуваа како дожд; ја отвораа устата како за задоцнет дожд.

24Изреки 16,15Се случуваше, ќе им се насмевнев, – тие не веруваа; и светлината на лицето мое не ја замрачуваа.

25Кога одев кај нив, седев на чело; и живеев како цар меѓу војници, како утешител на оние што плачат.“