Матеј 22 - Свето Писмо: Стандардна Библи?а 2006 (66 книги)（MK2006）

Парабола за свадбата на царевиот син(Лк 14,15-24)

1 13,33 И одговарајќи, Исус пак им гово­реше во параболи и рече:

28,11; 18,23; Изреки 9,1-6„Царството небесно прилега на еден цар, кој направи свадба за својот син.

321,34И ги испрати своите слуги да ги повикаат поканетите на свадба; а тие не сакаа да дојдат.

421,36Потоа испрати други слуги и им ре­че: кажете им на поканетите: ‚Ете, при­готвив јадење; јунците мои и сѐ што е угоено се заклани, и сѐ е готово; дојдете на свадбата!‘

5Лк 14,18Но, тие не сакаа да знаат за тоа, ту­ку си отидоа: кој на нива, кој по тргови­ја;

621,35а некои, пак, ги фатија неговите слу­ги, ги исмејаа и ги убија.

7Штом чу за тоа царот, се налути, ис­прати своја војска и ги погуби убијците и им го изгоре нивниот град.

8Тогаш им рече на слугите свои: ‚Свадбата е готова, но поканетите не беа достојни.

9Откр 19,7Затоа одете по крстопатите и колкумина ќе најдете, поканете ги на свадба!‘

109,9-13; 13,38.47И излегоа слугите на крстопатите, ги собраа сите што ги најдоа – и лоши и добри; и се наполни свадбениот дом со гости.

11Кога влезе царот да ги види гости­те, забележа еден необлечен во свадбе­ни алишта.

1226,50Па му рече: ‚Пријателе, како влезе овде, необлечен во свадбена руба?‘ А тој молчеше.

138,12Тогаш царот им рече на слугите: ‚Врзете му ги рацете и нозете, земете го и фрлете го во крајната темнина; таму ќе биде плач и крцкање со заби!‘

1420,16зашто, мнозина се повикани, а мал­кумина избрани.“

Прашања за данокот(Мк 12,13-17; Лк 20,20-26)

15 16,1; Лк 11,54 Тогаш фарисеите отидоа и се дого­во­рија како да Го фатат во некој збор.

165 Мојс 10,17; Дела 10,34-35И ги испраќаа кај Него своите уче­ници, заедно со некои Иродовци, кои Му говореа: „Учителе, знаеме дека си правичен и навистина ги учиш луѓето на патот Божји, и не се плашиш од ни­кого, зашто не гледаш кој е кој;

17затоа кажи ни; што мислиш: треба ли да се дава данок на царот или не?“

18Но Исус го проѕре лукавството нив­но и рече: „Што Ме искушувате, лицемери?

19Покажете Ми една пара од да­но­кот.“ Тие Му донесоа еден денариј.

20И им рече: „Чиј е овој лик и потпис?“

216,24; Рим 13,7; 1 Птр 2,17Тие одговорија: „На царот.“ Тогаш им рече: „Подајте го царевото на царот, а Божјото на Бога!“

2216,4; 22,33И штом го чуја тоа, тие занемеа и, оставајќи Го, си отидоа.

Прашања за воскресението(Мк 12,18-27; Лк 20,27-38)

23 Дела 4,1-2; 1 Кор 15,12 Во истиот ден пристапија кон Него и садукеите, кои велат дека нема вос­кресение, и Го прашаа, говорејќи:

241 Мојс 38,8; 5 Мојс 25,5„Учителе, Мојсеј рече: ‚Ако умре некој без деца, тогаш брат му нека ја зе­ме жената негова и нека му подигне по­томство на својот брат!‘

25Кај нас имаше седуммина браќа; првиот се ожени и умре; па, бидејќи не­маше пород, ја остави жената своја на брата си;

26исто така направи и вториот, и третиот, дури и седмиот;

27а по сите нив умре и жената.

28При воскресението, на кого од седуммината ќе биде таа жена, бидејќи со сите живеела?“

29Исус им одговори: „Се лажете, заш­то не ги познавате Писмата, ниту силата Божја;

30Кол 1,12зашто при воскреснувањето луѓето ниту ќе се женат, ниту ќе се мажат, ту­ку ќе живеат како ангели Божји на не­бесата.

31А за воскреснувањето на мртвите, не сте ли читале што ви рекол Бог, Кој вели:

322 Мојс 3,6; 3,15-16; Дан 12,2; Дела 3,13‚Јас сум Бог Авраамов, Бог Исаков и Бог Јаковов.‘ Бог не е Бог на мртвите, туку на живите.“

337,28; Јн 7,15И народот, слушајќи го тоа, се вос­хитуваше на Неговата наука.

Најважната заповед(Мк 12,28-34; Лк 10,25-28)

34Кога фарисеите слушнаа дека ги посрами садукеите, се здружија со нив.

3516,1И еден од нив, познавач на Законот, искушувајќи Го, запраша и рече:

36„Учителе, која заповед е најголема во Законот?“

375 Мојс 6,5; Ис.Н. 22,5А Исус му одговори: „‚Возљуби Го Господа, својот Бог, со сето свое срце, и со сета своја душа, и со сиот свој разум;‘

38тоа е прва и најголема заповед;

395,43; 19,19; 3 Мојс 19,18; Јн 13,34-35; Рим 13,8-9; Гал 5,14; Јк 2,8а втората е слична на неа: ‚возљуби го својот ближен како себеси!‘

407,12На тие две заповеди се држат це­ли­от Закон и Пророците.“

За Давидовиот син(Мк 12,35-37; Лк 20,41-44)

41И кога се собраа фарисеите, Исус ги праша

42и рече: „Што мислите за Христос? Чиј син е Тој?“ Му одговорија: „Давидов.“

439,27Им рече: „Како тогаш Давид, преку Духот Го нарече Господ, велејќи:

4426,64; Пс 110,1; Мк 16,19; Дела 2,33-34; Евр 1,3.13; 8,1; 10,12-13‚Му рече Господ на Мојот Господ: Седи од Мојата десна страна, додека не ги положам непријателите Твои во под­ножјето на нозете Твои.‘

451,1И така, ако Давид Го нарече Гос­под, како тогаш може Тој да Му е син?“

46Мк 12,34; Лк 20,40; Јн 21,12И никој не можеше да Му одговори ниту збор, и од тој ден никој веќе не се осмели да Го праша.