ЁЎ 31 - Б?бл?я (пераклад А.Бокуна)（BBB）

Ёў 31

1 Я заключыў запавет з вачамі маімі, каб не глядзець мне на дзяўчыну.

2 Якая ж доля мая ў Бога на вышыні, і якая спадчына ад Усемагутнага на вышынях?

3 Ці ж не загуба для ліхотніка, і няшчасьце — для злачынцы?

4 Ці ж Ён ня бачыць шляхоў маіх і ня лічыць усе крокі мае?

5 Ці ж хадзіў я ў марнасьці, і ці ж нага мая сьпяшалася да подступу?

6 Няхай узважыць Ён мяне на вагах справядлівых, і няхай ведае Бог невінаватасьць маю.

7 Калі зыходзіў крок мой са шляху, і пайшло за вокам маім сэрца маё, і запляміла рукі мае што нячыстае,

8 няхай я пасею, а есьці будзе іншы, і нашчадкі мае будуць вырваныя з каранямі.

9 Калі сэрца маё зьвяла жанчына, і калі цікаваў я пры дзьвярах бліжняга майго,

10 няхай жонка мая меле для другога, і няхай іншыя прыхіляюцца да яе.

11 Бо гэта брыдота, злачынства, што падлягае суду.

12 Гэта агонь, які палае для Абадону, які выкараняе ўсю маёмасьць маю.

13 Калі я адмовіў суду слузе майму і служцы маёй, калі яны спрачаліся са мною,

14 што я буду рабіць, калі паўстане Бог? І калі Ён наведае мяне, што я адкажу Яму?

15 Ці ж ня Той, Хто мяне ўфармаваў ва ўлоньні, уфармаваў і яго; і ва ўлоньні ўкш­талтаваў нас Адзіны?

16 Ці ж адмовіў я ў просьбе ўбогім і ці засмуціў вочы ўдавы?

17 Ці я адзін зьядаў кавалак свой, і ці ня еў яго сірата?

18 Бо ад маленства гадаваў я яго, як бацька, і вёў яго ад улоньня маці.

19 Калі я бачыў таго, што гіне без адзеньня, або бедака, што ня меў чым накрыцца,

20 ці ж не дабраслаўлялі мяне сьцёгны ягоныя, калі грэла іх воўна авечак маіх?

21 Калі я падымаў руку маю на сірату, калі бачыў у браме дапамогу сабе,

22 няхай адпадзе рамяно ад сьпіны маёй, і няхай рука мая адломіцца ад локця.

23 Бо страшнае мне было пакараньне Божае, перад веліччу Яго я не магу ўстаяць!

24 Ці ў золаце я меў спадзяваньне? І ці золату чыстаму я казаў: “Надзея мая”?

25 Ці цешыўся я дзеля мноства багацьцяў маіх, што рука мая столькі прыдбала?

26 Калі я бачыў сонца, як яно зьзяе, або месяц, які ў яснасьці плыве,

27 ці спакусіўся я таемна ў сэр­цы маім, і ці цалавалі вусны мае руку маю?

28 Гэта было б злачынства, што падлягае суду, бо я адрокся б ад Бога на вышынях.

29 Ці я цешыўся з падзеньня таго, хто ненавідзеў мяне, і ці радаваўся, што яго напаткала няшчасьце?

30 Але я не даваў грашыць паднябеньню майму, каб праклінаць душу ягоную.

31 Ці ж не гаварылі людзі намёту майго: “Хто ж не насыціўся мясам ягоным!”

32 На двары не заставаўся прыхадзень, брама мая была адкрытая для падарожнікаў.

33 Ці ўтойваў я грэх мой як чалавек, і ці хаваў за пазухай правіну маю?

34 Тады б я баяўся грамады вялікай, і пагарда бліжніх палохала б мяне, і маўчаў бы я, і не выходзіў за дзьверы.

35 Хто мне дасьць таго, хто паслухае мяне? Вось подпіс мой. Няхай Усемагутны адкажа мне! Вось кніга, якую напісаў супраціўнік мой,

36 каб я насіў яе на плячах маіх і налажыў яе сабе, як вянец.

37 Я паведамлю яму лік крокаў маіх і пайду да яго, як да начальніка.

38 Калі б жалілася на мяне зямля мая, і з ёй плакалі барозны ейныя,

39 што плады ейныя я еў бяз срэбра, і што крыўдзіў душу ўласьніка яе,

40 няхай замест пшаніцы родзіцца мне калючка, а замест ячменю — кукаль!» Скончыліся словы Ёва.