Philippiaid 2 - New Testament with Notes by William Edwards 1915

Galwad i undeb a chariad brawdol.

1Os oes gan hynny ryw gefnogaeth yng Nghrist, os rhyw gymhelliad cariad, os rhyw gymdeithas yr Yspryd, os rhyw galon‐dynerwch a thosturiaethau,

2gwnewch fy llawenydd yn gyflawn, fel y byddoch o'r un meddwl, a chennych yr un cariad, o un enaid yn synied yr un peth.

3Na wneler dim trwy ymbleidiaeth neu wag ogoniant, eithr pawb mewn gostyngeiddrwydd meddwl, yn ystyried eraill yn rhagori arnynt eu hunain;

4pob un yn edrych nid ar ei bethau ei hun, ond ar eiddo eraill.

5Bydded ynoch y meddwl hwn, yr hwn hefyd oedd yng Nghrist Iesu,

6yr hwn, ac efe erioed yn ffurf Duw, ni thybiodd fod cydraddoldeb â Duw yn beth i'w ddal yn gyndyn,

7eithr efe a waghâodd ei hun, gan gymmeryd ffurf gwas, a'i wneyd yng nghyffelybiaeth dynion; a chan ei gael mewn dull fel dyn,

8efe a'i darostyngodd ei hun, gan ddyfod yn ufudd hyd angau, ië, angau y Groes,

9O herwydd paham Duw a'i tra‐dyrchafodd ef, ac a rad‐roddodd iddo yr Enw sydd goruwch pob enw,

10fel yn enw yr Iesu y plygai pob glin, o'r nefolion, a'r daearolion, a'r tan‐ddaearolion,

11ac y cyffesa pob tafod Iesu Grist yn Arglwydd, er gogoniant Duw Dâd.

Cynghor a chymmeradwyaeth.

12Am hynny, fy anwyliaid, megys bob amser yr ufuddhasoch, nid megys yn fy mhresennoldeb yn unig, eithr yn awr yn fwy o lawer yn fy absennoldeb, gydag ofn a dychryn gweithiwch allan eich iachawdwriaeth eich hunain.

13Canys Duw sydd yn gweithio ynoch ewyllysio a gweithredu er ei foddlonrwydd.

14Gwnewch bob peth heb achwyniadau ac ymddadleuon,

15fel y byddoch yn ddiargyhoedd a didwyll, yn blant Duw, yn ddifeius yng nghanol cenedlaeth ŵyrog a chyfeiliornus, ym mhlith y rhai yr ymddangoswch fel goleuadau yn y byd,

16ac yn dal allan air y bywyd, er ymffrost i mi erbyn Dydd Crist, na redais yn ofer, ac na lafuriais yn ofer.

17Ië, os yw fy mywyd i'w dywallt allan fel diod-offrwm ar aberth a gwasanaeth eich ffydd, yr wyf yn llawenychu, ac yn cyd‐lawenychu â chwi oll.

18Ac yn yr un modd y llawenychwch chwi hefyd, a chyd‐lawenychwch a mi.

Timotheus ac Epaphroditus

19Ac yr wyf yn gobeithio yn yr Arglwydd Iesu anfon Timotheus ar fyrder attoch, fel y'm llonner, gan wybod eich helynt:

20canys nid oes gennyf neb o gyffelyb enaid, yr hwn a wir‐ofala am eich helynt;

21canys hwy oll ydynt yn ceisio yr eiddynt eu hunain, ac nid yr eiddo Iesu Grist;

22ond y prawf o hono ef chwi a'i gwyddoch, mai fel plentyn gyda thâd y gwasanaethodd ef gyda mi mewn perthynas i'r efengyl.

23Hwn, gan hynny, yr ydwyf yn gobeithio ei ddanfon yn ddioed, cyn gynted ag y gwelwyf beth fydd fy helynt;

24a hyderaf yn yr Arglwydd y deuaf finnau hefyd yn fuan attoch.

25Eithr mi a dybiais yn angenrheidiol ddanfon attoch Epaphroditus, fy mrawd a'm cyd‐weithiwr a'm cyd‐filwr, ond eich cennad chwi a gweinidog i'm hangen innau.

26Canys yr oedd efe yn hiraethu am danoch oll, ac yn athrist, oblegyd i chwi glywed ei fod yn glaf.

27Canys yn wir efe a fu glaf yn agos i angau; eithr Duw a drugarhâodd wrtho ef, ac nid wrtho ef yn unig, ond wrthyf finnau hefyd, rhag cael o honof dristwch ar dristwch.

28Gyda mwy o awydd felly yr anfonais ef, fel, wedi i chwi ei weled ef, y llawenychech drachefn, a minnau yn llai fy nhristwch.

29Croesaw‐wch ef gan hynny yn yr Arglwydd gyda phob llawenydd, a deliwch y cyfryw rai mewn anrhydedd;

30canys o herwydd gwaith Crist y bu efe yn agos i angau, gan beryglu ei fywyd, fel y cyflawnai eich diffyg chwi yn eich gwasanaeth tuag attaf fi.