1A phan benderfynwyd i ni hwylio ymaith i'r Ital, traddodasant Paul a rhai carcharorion eraill i Ganwriad o'r enw Julius, o fintai Augustaidd.
2Ac wedi myned i long o Adramyttium, yr hon oedd ar fedr hwylio i leoedd ar lanau Asia, ni a aethom i'r môr, a chyda ni yr oedd Aristarchus, Macedoniad o Thessalonica.
3A thranoeth ni a ddaethom i Sidon: a Julius a ymddygodd yn ddyngarol tu ag at Paul, ac a ganiataodd iddo i fyned at ei gyfeillion i gael o'u caredigrwydd.
4Ac wedi myned oddiyno, ni a hwyliasom dan Cyprus, o herwydd fod y gwyntoedd yn wrthwynebus.
5Ac wedi i ni hwylio dros y môr ar lanau Cilicia a Pamphylia, daethom i Myra sydd yn Lycia.
6Ac yno y Canwriad, wedi cael llong o Alexandria yn hwylio i'r Ital, a'n gosododd ni ynddi.
7Ac wedi hwylio yn araf lawer o ddyddiau, a dyfod trwy anhawsder gyferbyn a Cnidus, am na adawai y gwynt i ni, ni a hwyliasom dan Creta gyferbyn a Salmone;
8ac wedi morio heibio iddi gydag anhawsder, daethom i ryw le a elwir Porthladdoedd Prydferth, i'r hwn yr oedd dinas Lasea yn agos.
9Ac wedi treulio llawer o amser, a'r fordaith eisoes yn beryglus, o herwydd fod yr Ympryd eisoes wedi myned heibio, Paul a gynghorodd,
10gan ddywedyd wrthynt, O wyr, yr wyf yn gweled y bydd y fordaith gyda rhyfyg a llawer o golled, nid yn unig o'r llwyth a'r llong, eithr o'n bywydau ni hefyd.
11Eithr y Canwriad a ddarbwyllwyd gan lywydd a pherchen y llong yn hytrach na chan y pethau a lefarwyd gan Paul.
12A chan fod y porthladd yn anghyfleus er gauafu, y mwyrif a roisant gynghor i forio oddiyno, os gallent ryw fodd gyrhaeddyd hyd Phœnix, i auafu yno, porthladd yn Creta sydd yn edrych tua'r gogledd‐ddwyrain a'r deheu‐ddwyrain.
Y Llong‐ddrylliad.13A phan chwythodd y deheu‐wynt yn fwynaidd, a hwy yn tybied eu bod wedi enill eu hamcan, wedi codi, yr angor, moriasant yn mlaen yn agosach i Creta.
14Ond nid ar ol llawer o amser curodd i lawr oddiwrthi wynt tymhestlog yr hwn a elwir Euracwilo.
15A phan gipiwyd y llong, a hi heb allu i wrth‐wynebu y gwynt, ni a roisom i fyny, ac a yrwyd o'i flaen.
16Ac wedi rhedeg dan ryw ynys fechan a elwir Cauda, gydag anhawsder y buom alluog i sicrhau y bâd;
17ac wedi ei godi i fyny, hwy a ddefnyddiasant gynorthwyon, gan wregysu y llong oddi dani; ac yn ofni y bwrid hwynt ar y Syrtis, hwy a ostyngasant y ger, ac felly a yrwyd yn mlaen.
18A ni yn cael ein blino yn enbyd gan y dymhestl, tranoeth hwy a ysgafnhasant y llong
;19a'r trydydd dydd hwy a fwriasant allan â'u dwylaw eu hunain daclau y llong.
20A phan nad oedd na haul na ser yn ymddangos am ddyddiau lawer, a thymhestl nid bychan yn pwyso arnom, o hyny allan pob gobaith o'n cadw a ddygwyd ymaith.
21Ac wedi bod lawer o amser heb ymborth, yna y safodd Paul yn eu canol, ac a ddywedodd, O wyr, Yr oedd yn wir yn anghenrheidiol i chwi ufyddhâu i mi, a pheidio morio o Creta, ac felly osgoi y rhyfyg a'r golled hon.
22Ac yr awrhon yr wyf yn eich anog i fod yn galonog: canys ni fydd dim colled am einioes yn eich plith ond am y llong.
23Canys safodd yn fy ymyl y nos hon angel y Duw yr Hwn a'm pïau, a'r Hwn yr wyf yn ei wasanaethu,
24gan ddywedyd, Nac ofna, Paul: rhaid i ti sefyll ger bron Cesar: ac wele, y mae Duw wedi rhoddi i ti yr holl rai sydd yn hwylio gyda thi.
25Mewn canlyniad, O wyr, ymgalonogwch, canys yr wyf yn credu i Dduw mai felly y bydd yn ol y modd y dywedwyd i mi.
26Ac ar ryw ynys y mae yn rhaid ein bwrw allan.
27A phan ddaeth y bedwaredd nos ar ddeg, a ni yn cael ein gyru yma ac acw yn Adria, tua haner nos yr oedd y morwyr yn lled‐dybied eu bod yn neshâu at ryw wlad;
28ac wedi plymio hwy a'i cawsant yn ugain gwrhyd: ac wedi myned ychydig pellach, a phlymio drachefn, hwy a'i cawsant yn bumtheg gwrhyd.
29A chan ofni rhag dygwydd i ni syrthio ar hyd lleoedd geirwon, hwy a fwriasant allan bedair angor o'r pen ol, ac yr oeddent yn dymuno ei myned hi yn ddydd.
30A'r llongwyr yn ceisio ffoi allan o'r llong, ac wedi gollwng y bâd i waered i'r môr, mewn rhith fel ar fedr estyn allan angorau o'r pen blaen,
31dywedodd Paul wrth y Canwriad a'r milwyr, Oni erys y rhai hyn yn y llong, ni ellwch chwi fod yn gadwedig.
32Yna y milwyr a dorasant ymaith raffau y bâd, ac a adawsant iddo syrthio ymaith.
33Ac hyd nes oedd y dydd ar fedr dyfod, yr oedd Paul yn anog pawb gyda'u gilydd i gyfranogi o luniaeth, gan ddywedyd, Hwn yw y pedwerydd diwrnod ar ddeg yr ydych yn disgwyl ac yn parhau heb fwyd, heb gymeryd dim.
34Am hyny yr wyf yn eich anog i gyfranogi o luniaeth, canys hyn sydd er eich dyogelwch: canys blewyn o ben un o honoch ni chollir.
35Ac wedi iddo ddywedyd hyn, a chymeryd bara, efe a ddiolchodd i Dduw yn eu gwydd hwynt oll, ac wedi ei dori efe a ddechreuodd fwyta.
36A hwy oll wedi dyfod yn galonog, hwy eu hunain hefyd a gymerasant luniaeth.
37Ac yr oeddem yn y llong, yr holl eneidiau, yn ddau cant ac un‐ar‐bumtheg a thri‐ugain.
38Ac wedi eu digoni o luniaeth, hwy a ysgafnhasant y llong, gan fwrw allan y gwenith i'r môr.
39A phan aeth hi yn ddydd nid oeddent yn adnabod y tir: ond hwy a ganfuant ryw gilfach a thraeth iddi, i'r hon y cynghorasant, os gallent, wthio y llong.
40A chan fwrw ymaith yr angorau, hwy a'u gadawsant yn y môr, gan ollwng ar yr un pryd rwymau y llywiau: A chan godi y flaenhwyl i'r awel, hwy a gyfeiriasant at y traeth.
41Ond wedi syrthio i le deufôr‐gyfarfod, hwy a redasant y llong i dir; a'r pen blaen a darawodd ac a arosodd yn ddiysgog, ond y pen ol a ymddatodai gan ruthr y tonau
.42A chynllun y milwyr ydoedd lladd y carcharorion rhag i neb o honynt, trwy nofio allan, ddianc.
43Ond y Canwriad, yn dymuno cadw Paul, a'u rhwystrodd yn eu dymuniad; ac a archodd i bawb a fedrai nofio ymfwrw i'r môr, a myned yn gyntaf i'r tir;
44ac i'r lleill, rhai ar ystyllod, ac eraill ar bethau o'r llong. Ac felly y darfu i bawb ddyfod yn ddyogel i'r tir.
Who We AreWhat We EelieveWhat We Do
2025 by iamachristian.org,Inc All rights reserved.
