1 Corinthiaid 14 - New Testament with Notes by William Edwards 1915

Rhagoriaeth prophwydoliaeth ar dafodau dyeithr.

1Dylynwch gariad, a byddwch eiddigeddus am ddoniau ysprydol, ond yn hytrach fel y prophwydoch.

2Canys yr hwn sydd yn llefaru â thafod, nid wrth ddynion y mae yn llefaru, ond wrth Dduw, canys nid oes neb yn deall; ond yn yr yspryd y mae yn llefaru dirgeledigaethau.

3Ond yr hwn sydd yn prophwydo, sydd yn llefaru wrth ddynion er adeiladaeth, annogaeth, a dyddanwch.

4Yr hwn sydd yn llefaru â thafod sydd yn adeiladu ei hunan, ond yr hwn sydd yn prophwydo sydd yn adeiladu yr eglwys.

5Yn awr mi a ewyllysiwn i'r oll o honoch lefaru â thafodau, ond yn hytrach brophwydo o honoch: a mwy yw yr hwn sydd yn prophwydo na'r hwn sydd yn llefaru â thafodau, oddieithr iddo ddeongli, fel y derbynio yr eglwys adeiladaeth.

6Ac yn awr, frodyr, os deuaf attoch gan lefaru â thafodau, pa leshâd a wnaf i chwi, oni lefaraf wrthych mewn ffordd o ddadguddiad, neu wybodaeth, neu brophwydoliaeth, neu athrawiaeth.

7Hyd y nod pethau heb fywyd, wrth roddi sain, pa un bynnag ai pibell ai telyn, os na roddant wahaniaeth yn y seiniau hefyd a rydd sain ansicr, pwy a ymbarotoa i ryfel?

9Felly chwithau hefyd, trwy lefaru â thafod, os na thraethwch ymadrodd hawdd ei ddeall, pa fodd y gwybyddir y peth a leferir? canys chwi a fyddwch yn llefaru wrth yr awyr.

10Y mae, debygir, gynnifer o rywogaethau o leisiau yn y byd, ac nid oes un yn ddilafar.

11Os nad wyf gan hynny yn gwybod ystyr y llais, mi a fyddaf i'r hwn sydd yn llefaru yn farbariad, a'r hwn sydd yn llefaru fydd i minnau yn farbariad.

12Felly chwithau hefyd, gan eich bod yn awyddus am ddoniau ysprydol, ceisiwch er adeiladaeth yr eglwys i ymhelaethu ynddynt.

13Gan hynny, yr hwn sydd yn llefaru â thafod, gweddïed ar iddo allu deongli.

14Canys os gweddïaf â thafod, y mae fy yspryd yn gweddio, ond y mae fy neall yn ddiffrwyth.

15Beth gan hynny? mi a weddïaf â'r yspryd, ac a weddïaf â'r deall hefyd; canaf fawl â'r yspryd, a chanaf fawl yr Amen ar dy roddi diolch di, gan nas gŵyr beth yr wyt yn ei ddywedyd?

17Canys tydi yn ddiau wyt yn diolch yn dda, ond y llall nid adeiledir.

18Yr wyf yn diolch i Dduw fy mod i yn llefaru â thafod yn fwy na chwi oll:

19ond yn yr eglwys ewyllysiaf yn hytrach lefaru pum gair â'm deall, fel y dysgwyf mewn meddwl, eithr mewn drygioni byddwch fabanod, ond mewn meddwl, byddwch ddynion addfed.

21Yn y Ddeddf y mae yn ysgrifenedig, Trwy rai o dafodau dyeithr, a thrwy wefusau estroniaid, y llefaraf wrth y bobl hyn, ac hyd y nod felly ni'm gwrandawant, medd yr Arglwydd.

22Felly, tafodau ydynt er arwydd, nid i'r rhai sydd yn credu, ond i'r rhai digred; eithr prophwydoliaeth, nid i'r rhai digred, ond i'r rhai sydd yn credu.

23Gan hynny, os daw yr eglwys oll ynghyd i'r un lle, a llefaru o bawb â thafodau, a dyfod o rai annghyfarwydd neu ddigred i mewn, oni ddywedant eich bod allan o'ch pwyll?

24Eithr os prophwyda pawb, a dyfod o un digred neu annghyfarwydd i mewn, efe a argyhoeddir gan bawb, gelwir ef i gyfrif gan bawb.

25Gwneir dirgelion ei galon ef yn amlwg, ac felly wedi syrthio ar ei wyneb, efe a addola Dduw, gan ddadgan,

Yn wir, y mae Duw yn eich plith.

26Beth yw gan hynny, frodyr? pan ddeloch ynghyd, y mae gan bob un salm, y mae ganddo athrawiaeth, y mae ganddo ddadguddiad, y mae ganddo dafod, y mae ganddo ddeongliad.

27Gwneler pob peth er adeiladaeth. Os llefara un â thafod, gwneler bob yn ddau, neu o'r mwyaf bob yn dri, a phob un yn ei dro; a deongled un.

28Eithr os na fydd deonglwr, tawed yn yr eglwys, a llefared wrtho ei hun ac wrth Dduw.

29A llefared y prophwydi, ddau neu dri, a barned y lleill.

30Ac os dadguddir dim i un arall yn eistedd yno, tawed y cyntaf.

31Canys chwi a ellwch oll brophwydo bob yn un, fel y dysgo pawb, ac yr annoger pawb.

32Ac y mae ysprydoedd prophwydi yn ddarostyngedig i brophwydi.

33Canys nid yw Duw yn awdwr annhrefn ond tangnefedd.

Y Gwragedd yn yr Eglwysi.

34Fel yn holl eglwysi y saint, tawed y gwragedd yn yr eglwysi: canys ni chaniateir iddynt hwy lefaru; eithr bydded iddynt fod yn ddarostyngedig, megys hefyd y dywed y Gyfraith.

35Ac os ewyllysiant ddysgu dim, ymofynant â'u gwŷr eu hunain gartref; oblegyd cywilyddus yw i wraig lefaru yn yr eglwys.

36Ai oddiwrthych chwi yr aeth gair Duw allan? neu ai attoch chwi yn unig y daeth efe?

37Os tybia neb ei fod yn brophwyd, neu yn ysprydol, cydnabydded y pethau yr wyf yn eu hysgrifennu attoch, mai gorchymyn yr Arglwydd ydynt.

38Eithr os yw neb heb wybod, bydded heb wybod.

39Gan hynny, fy mrodyr, byddwch dra‐awyddus i brophwydo, ac na waherddwch lefaru â thafodau.

40Eithr gwneler pob peth yn weddaidd ac mewn trefn.