Ioan 3 - New Testament with Notes by William Edwards 1915

Crist a Nicodemus: y rheidrwydd o enedigaeth newydd.

1Yn awr yr oedd dyn o'r Phariseaid, a'i enw Nicodemus, penaeth yr Iuddewon:

2hwn a ddaeth ato ef yn y nos, ac a ddywedodd wrtho ef, Rabbi, nyni a wyddom mai Athraw ydwyt wedi dyfod allan oddiwrth Dduw: canys ni all neb wneuthur yr arwyddion hyn yr wyt ti yn eu gwneuthur, oni bai fod Duw gyd âg ef.

3Iesu a atebodd ac a ddywedodd wrtho, Yn wir, yn wir, meddaf i ti, oddi eithr geni dyn o'r newydd, ni ddichon efe weled Teyrnas Dduw.

4Y mae Nicodemus yn dywedyd wrtho, Pa fodd y dichon dyn ei eni, ac efe yn hen ddyn? a ddichon efe fyned i grôth ei fam eilwaith a'i eni?

5Iesu a atebodd, Yn wir, yn wir, meddaf i ti, oddi eithr geni dyn o ddwfr a'r Yspryd, ni ddichon efe fyned i mewn i Deyrnas Dduw.

6Yr hyn sydd wedi ei eni o'r cnawd sydd gnawd, a'r hyn sydd wedi ei eni o'r Yspryd sydd yspryd.

7Na ryfedda ddywedyd o honof fi wrthyt, Y mae yn rhaid eich geni chwi o'r newydd.

8Y mae yr Yspryd yn anadlu lle yr ewyllysio, a thi a glywi ei lais ef, ond nid ydwyt yn gwybod o ba le y mae yn dyfod, nac i ba le y mae yn myned: yr un modd y mae pob un sydd wedi ei eni o'r Yspryd.

Crist yn ei berson, ei waith, a'i amcan.

9Nicodemus a atebodd ac a ddywedodd wrtho, Pa fodd y dichon y pethau hyn fod?

10Iesu a atebodd ac a ddywedodd wrtho. A wyt ti yn Athraw i Israel, ac ni wyddost y pethau hyn?

11Yn wir, yn wir, meddaf i ti, yr hyn a wyddom yr ydym yn ei lefaru, a'r hyn yr ydym wedi ei weled yr ydym yn ei dystiolaethu; a'n tystiolaeth ni nid ydych yn ei derbyn.

12Os dywedais i chwi y pethau a wneir ar y ddaear, a chwithau nid ydych yn credu, pa fodd, os dywedaf i chwi y pethau a wneir yn y Nefoedd, y credwch?

13Ac nid oes neb wedi esgyn i'r Nef, ond yr hwn a ddisgynodd allan o'r Nef, Mab y Dyn,.

14Ac megys y dyrchafodd Moses y Sarff yn y Diffaethwch, felly y mae yn rhaid dyrchafu Mab y Dyn:

15fel y caffo pwy bynag a gredo ynddo ef fywyd tragywyddol.

16Canys felly y carodd Duw y byd, fel y rhoddodd efe ei Unig‐anedig Fab, fel na choller pwy bynag a gredo ynddo ef, ond caffael o hono fywyd tragywyddol.

17Canys ni ddanfonodd Duw y Mab i'r byd, i farnu y byd, ond fel yr achubid y byd trwyddo ef.

18Nid yw yr hwn sydd yn credu ynddo ef yn cael ei farnu: eithr yr hwn nid yw yn credu sydd wedi ei farnu eisioes, o herwydd nad ydyw wedi credu yn enw Unig‐anedig Fab Duw.

19A hon yw y farnedigaeth: Y mae y Goleuni wedi dyfod i'r byd, a dynion a garasant y Tywyllwch yn hytrach na'r Goleuni; canys eu gweithredoedd oeddynt ddrwg.

20Canys pob un a'r sydd yn ymarfer pethau iselwael sydd yn cashâu y Goleuni, ac nid yw yn dyfod at y Goleuni, fel na ddygid ei weithredoedd i brawf.

21Ond yr hwn sydd yn gwneuthur y gwirionedd sydd yn dyfod i'r Goleuni, fel yr eglurhâer ei weithredoedd ef, canys yn Nuw y maent wedi eu gweithio allan.

Bedydd Ioan, a'i ddysgeidiaeth am Grist.

22Wedi y pethau hyn, daeth yr Iesu a'i Ddysgyblion i wlad Judea; ac yno yr arosodd efe gyd â hwynt, ac a fedyddiodd.

23Ac yr oedd Ioan hefyd yn bedyddio yn Ainon yn agos i Salim, canys dyfroedd lawer oedd yno; a hwy a ddaethant ac a fedyddiwyd.

24Canys nid oedd Ioan eto wedi ei fwrw i'r carchar.

25Cyfododd gan hyny ddadl o ran Dysgyblion Ioan âg Iuddew ynghylch puredigaeth.

26A daethant at Ioan, ac a ddywedasant wrtho, Rabbi, yr hwn oedd gyd â thi y tu hwnt i'r Iorddonen, i'r hwn yr wyt ti wedi tystiolaethu, wele, y mae hwn yn bedyddio, a phawb yn dyfod ato ef.

27Ioan a atebodd ac a ddywedodd, Ni ddichon dyn dderbyn dim, oni bydd wedi ei roddi iddo o'r Nef.

28Chwychwi eich hunain ydych yn tystiolaethu i mi ddywedyd, Nid myfi yw y Crist, eithr fy mod i wedi fy anfon o'i flaen ef.

29Yr hwn sydd ganddo y briod‐ferch yw y priod‐fab: ond cyfaill y priod‐fab, yr hwn sydd yn sefyll ac yn ei glywed ef, sydd yn llawenychu yn ddirfawr o herwydd llais y priod‐fab: fy llawenydd hwn gan hyny sydd wedi ei gyflawnu.

30Rhaid iddo ef gynyddu, ond i mi leihâu.

31Yr hwn sydd yn dyfod oddi uchod sydd goruwch pawb: yr hwn sydd o'r ddaear sydd o'r ddaear, ac o'r ddaear y mae yn llefaru; yr hwn sydd yn dyfod o'r Nef sydd goruwch pawb.

32Yr hyn y mae efe wedi ei weled ac a glywodd, hyn y mae efe yn ei dystiolaethu, a'i dystiolaeth ef nid oes neb yn ei derbyn.

33Yr hwn a dderbyniodd ei dystiolaeth ef a seliodd fod Duw yn wir.

34Canys yr hwn a anfonodd Duw, geiriau Duw y mae yn eu llefaru; oblegyd nid wrth fesur y mae efe yn rhoddi yr Yspryd.

35Y mae y Tâd yn caru y Mab, ac wedi rhoddi pob peth yn ei law ef.

36Yr hwn sydd yn credu yn y Mab, y mae ganddo fywyd tragywyddol: ond yr hwn sydd yn anufyddhâu i'r Mab, ni wel fywyd, eithr y mae digofaint Duw yn aros arno ef.