2 Corinthiaid 7 - New Testament with Notes by William Edwards 1915

Paul a'i ddychweledigion

1Am hynny gan fod gennym yr addewidion hyn, anwyliaid, glanhâwn ein hunain oddiwrth bob halogrwydd cnawd ac yspryd, gan berffeithio sancteiddrwydd yn ofn Duw.

2Gwnewch le i ni yn eich calonnau: ni wnaethom gam a neb; ni lygrasom neb; ni chymmerasom fantais ar neb eich bod chwi yn ein calonnau i farw ac i fyw gyda chwi.

4Y mae hyfder fy ymadrodd tuag attoch yn fawr; y mae fy ymffrost am danoch yn fawr; yr wyf yn llawn o ddyddanwch; yr wyf yn gorlifo o lawenydd yn ein holl orthrymder.

Dyfodiad Titus

5Canys hyd y nod wedi dyfod o honom i Macedonia, ni chafodd ein cnawd esmwythâd, ond cystuddiwyd ni ar bob llaw; oddiallan, yr oedd ymladdau; oddimewn, ofnau.

6Eithr yr hwn sydd yn dyddanu yr isel, Duw, a'n dyddanodd ni yn nyfodiad Titus;

7ac nid yn unig yn ei ddyfodiad, ond hefyd a'r dyddanwch â'r hwn y dyddanwyd ef ynoch chwi, wrth fynegu o hono i ni eich hiraeth, eich galar, a'ch sêl ar fy rhan, fel y llawenychais yn fwy.

Eu hedifeirwch

8Canys er i mi eich tristâu chwi â'm llythyr, nid yw edifar gennyf, er y bu edifar gennyf, canys yr wyf yn gweled dristâu o'r llythyr hwnnw chwi, er ond dros amser.

9Yn awr llawenhâu yr wyf, nid am eich tristâu chwi, eithr am eich tristâu i edifeirwch: canys tristâwyd chwi tuag at Dduw, fel na chaech golled mewn dim oddiwrthym ni;

10canys tristwch tuag at Dduw sydd yn cynnyrchu edifeirwch i iachawdwriaeth, yr hwn edifeirwch ni fyddis edifar o hono; eithr tristwch y byd a gynnyrcha angau.

11Canys wele y peth hwn ei hun, sef tristâu tuag at Dduw, y fath lwyrfrydedd a gynnyrchodd ynoch; ië, ymddiffyn; ië, sorriant; ië, ofn; ië, hiraeth; ië, sêl; ië, gospedigaeth! Ym mhob peth y dangosasoch eich hunain yn bur yn y mater.

12Felly, er ysgrifennu o honof attoch, nid oedd yn achos yr hwn a wnaethai y cam, na'r hwn a gawsai gam, eithr fel yr amlyger eich llwyrfryd calon ar ein rhan i chwi eich hunain gerbron Duw.

13O herwydd hyn y'n dyddanwyd; ac yn ein dyddanwch ni a lawenhasom fwy o lawer am lawenydd Titus, oherwydd adlonni ei yspryd ef gennych chwi oll.

14Canys os ymffrostiais ddim wrtho am danoch, ni'm cywilyddiwyd; eithr fel y llefarasom bob peth wrthych mewn gwirionedd, felly ein hymffrost hefyd wrth Titus a gafwyd yn wirionedd.

15Ac y mae ei serch ef yn helaethach tuag ag attoch, wrth gofio o hono eich ufudd‐dod chwi oll, y modd trwy ofn a dychryn y derbyniasoch ef.

16Llawen wyf gan fod gennyf hyder ynoch ym mhob peth.