Ephesiaid 4 - New Testament with Notes by William Edwards 1915

Annogaeth i Undeb.

1Deisyf arnoch gan hynny yr wyf fi, y carcharor yn yr Arglwydd, ar rodio o honoch yn deilwng o'r alwedigaeth â'r hon y'ch galwyd,

2gyda phob gostyngeiddrwydd ac addfwynder, gyda hir‐ymaros, gan oddef eich gilydd mewn cariad,

3gan fod yn ddyfal i gadw undeb yr Yspryd yn rhwymyn tangnefedd.

4Un corph sydd, ac un Yspryd, megys ag y'ch galwyd yn un gobaith eich galwedigaeth;

5un Arglwydd, un Ffydd, un Bedydd,

6un Duw a Thâd pawb, yr hwn sydd goruwch pawb, a thrwy bawb, ac ym mhawb.

7Eithr i bob un o honom y rhoed

Unoliaeth ac amrywiaeth doniau.

y gras yn ol mesur dawn Crist.

8O ganlyniad, y mae efe yn dywedyd:

Pan esgynodd i'r uchelder, caethiwodd gaethiwed i barthau isaf y ddaear?

10Yr hwn a ddisgynodd yw yr hwn hefyd a esgynodd goruwch yr holl nefoedd, fel y llanwai bob peth.

11Ac efe a roddes rai yn apostolion y saint i waith gwasanaeth,

13i adeiladaeth Corph Crist, hyd oni chyrhaeddom oll i undeb ffydd a gwybodaeth Mab Duw, i ŵr perffaith, ac i fesur maintioli cyflawnder Crist;

14fel na byddom mwyach yn fabanod, yn cael ein taflu gan donnau a'n cludo amgylch ogylch gan bob gwynt athrawiaeth, gan hocced dynion, mewn cyfrwysdra, yn ol cynllwyn twyll;

15eithr gan fyw gwirionedd mewn cariad, y cynnyddom ym mhob peth iddo ef, yr hwn yw y Pen, Crist,

16o'r hwn y mae yr holl gorph, wedi ei gyd‐gyflunio a'i gyd‐gyssylltu trwy yr hyn y mae pob cymmal yn ei gyflenwi, yn ol gweithrediad, mewn mesur pob rhan unigol, yn gwneuthur cynnydd y corph i'w adeiladaeth ei hun mewn cariad.

Rhaid rhoddi i fyny yr hen fywyd.

17Hyn gan hynny yr wyf yn ei ddywedyd, ac yn ei dystiolaethu yn yr Arglwydd, na rodioch chwi mwyach fel y mae y Cenhedloedd hefyd yn rhodio, yn oferedd eu meddwl,

18wedi eu tywyllu yn eu deall, wedi ymddyeithrio oddiwrth fywyd Duw o herwydd yr anwybodaeth sydd ynddynt, o herwydd caledrwydd eu calon;

19y rhai, wedi colli pob teimlad, a roisant eu hunain i fyny i anlladrwydd, i wneuthur pob aflendid gyda gwancusrwydd.

20Eithr chwychwi, nid felly y dysgasoch Grist,

21(os, yn wir, y clywsoch chwi ef ac y'ch dysgwyd ynddo ef fel y mae Gwirionedd yn yr Iesu) sef,

22dodi o honoch oddiwrthych, mewn perthynas i'ch ymarweddiad gynt, yr hen ddyn, yr hwn sydd yn llygru yn ol chwantau Twyll,

23a'ch adnewyddu trwy yspryd eich meddwl,

24a gwisgo am danoch y dyn newydd, yr hwn yn ol delw Duw, a grewyd mewn cyfiawnder a sancteiddrwydd y Gwirionedd.

Amryfal ddyledswyddau.

25Am hynny, gan ddodi ymaith gelwydd, lleferwch y gwir bob un wrth ei gymmydog, oblegyd aelodau ydym o'n gilydd.

26Digiwch ac na phechwch; na fachluded yr haul ar eich cythrudd,

27ac na roddwch le i Ddiafol.

28Yr hwn a ladratta, na ladrattâed mwyach, eithr yn hytrach llafuried, gan weithio â'i ddwylaw ei hun yr hyn sydd dda, fel y byddo ganddo beth i'w gyfrannu i'r hwn sydd mewn angen.

29Na ddeued unrhyw ymadrodd iselwael allan o'ch genau, eithr y cyfryw a fyddo dda er adeiladaeth fel bo'r angen, fel y rhoddo ras i'r gwrandawyr.

30Ac na thristêwch Yspryd Glân Duw, yn yr hwn y'ch seliwyd hyd ddydd prynedigaeth.

31Tynner ymaith oddiwrthych bob chwerwder, a llid, a dig, a dadwrdd, a chabledd, ynghyd â phob drygioni;

32a byddwch gymmwynasgar i'ch gilydd, yn dosturiol, gan faddeu i'ch gilydd, megys hefyd y maddeuodd Duw yng Nghrist Iesu i chwi.