Ephesiaid 5 - New Testament with Notes by William Edwards 1915

Cynghorion cyffredinol.

1Byddwch gan hynny efelychwyr Duw, fel plant anwyl;

2a rhodiwch mewn cariad, megys hefyd y carodd Crist chwi, ac a draddododd ei hun trosoch yn offrwm ac yn aberth i Dduw, o arogl peraidd.

3Ond godineb a phob aflendid, neu drachwant, nac hyd y nod enwer yn eich plith, fel y gwedda i saint;

4nac anniweirdeb, na ffol‐siarad, neu goeg‐ddigrifwch, y rhai nid ydynt weddus; eithr yn hytrach rhoddi diolch.

5Canys gwybyddwch hyn, gan gydnabod nad oes i bob putteiniwr, neu aflan, neu un trachwantus, yr hwn sydd eilun‐addolwr, etifeddiaeth yn Nheyrnas Crist a Duw.

6Na thwylled neb chwi â geiriau ofer, canys oblegyd y pethauh yn y mae digofaint Duw yn dyfod ar feibion anufudd‐dod.

7Gan hynny na fyddwch gyfrannogion â hwynt.

8Canys yr oeddech chwi unwaith yn dywyllwch, ond yn awr goleuni ydych yn yr Arglwydd: rhodiwch fel plant y goleuni;

9(canys ffrwyth y goleuni sydd ym mhob daioni a chyfiawnder a gwirionedd;)

10gan brofi beth sydd gymmeradwy gan yr Arglwydd;

11ac na fydded i chwi gymdeithasu â gweithredoedd anffrwythlawn y tywyllwch, eithr yn hytrach dygwch hwynt i brawf;

12canys y mae yn gywilyddus hyd y nod adrodd y peth a wneir ganddynt yn ddirgel.

13Canys pob peth pan eu profir, a wneir yn amlwg gan y goleuni;

14canys pob peth a wneir yn amlwg, goleuni yw. O herwydd hyn y mae yn dywedyd, Deffro, yr hwn wyt yn cysgu, a chyfod oddiwrth y meirw, a Christ a lewyrcha arnat.

15Gan hynny edrychwch yn ofalus pa fodd y rhodioch, nid fel annoethion, ond fel doethion,

16gan brynnu yn llwyr yr amser, oblegyd y dyddiau sydd ddrwg.

17O herwydd hyn na fyddwch yn fyr o synwyr, eithr yn deall beth yw ewyllys yr Arglwydd.

18Ac na feddwer chwi gan win, yn yr hyn y mae afradlonedd, eithr llanwer chwi â'r Yspryd,

19gan lefaru wrth eich gilydd mewn salmau a hymnau ac odlau ysprydol, gan ganu a pher‐seinio â'ch calon i'r Arglwydd;

20gan dalu diolch yn wastadol am bob peth yn enw ein Harglwydd Iesu Grist i Dduw a'n Tâd,

21gan ymddarostwng i'ch gilydd yn ofn Crist.

Y Cartref Cristionogol.

22Y gwragedd, ymostyngwch i'ch gwŷr eich hunain megys i'r Arglwydd;

23canys y gwr yw pen y wraig, fel y mae Crist hefyd yn ben yr Eglwys, ac efe yw Iachawdwr y corph.

24Ond fel y mae yr eglwys yn ymddarostwng i Grist, felly hefyd bydded y gwragedd i'w gwŷr ym mhob peth.

25Y gwŷr, cerwch eich gwragedd megys hefyd y carodd Crist yr eglwys, ac a draddododd ei hun drosti,

26fel y sancteiddiai hi, gan ei glanhâu a'r olchfa ddwfr, trwy y gair,

27fel y cyflwynai efe ei hun iddo ei hun yr eglwys yn ogoneddus, heb arni na brycheuyn na chrychni na dim o'r cyfryw; eithr fel y byddai yn sanctaidd ac yn ddifeius.

28Felly y dylai y gwŷr garu eu gwragedd fel eu cyrph eu hunain. Yr hwn a garo ei wraig ei hun sydd yn ei garu ei hun;

29canys ni chashâodd neb erioed ei gnawd ei hun, eithr ei feithrin a'i fynwesu y mae, megys Crist hefyd yr eglwys,

30oblegyd aelodau ydym o'i gorph ef.

31O achos hyn y gâd dyn dâd a mam, ac y glŷn wrth ei wraig, a hwy a fyddant ill dau yn un cnawd.

32Y dirgelwch hwn sydd fawr: eithr dywedyd wyf am Grist a'r eglwys.

33Ar wahân a hyn, chwithau hefyd, un ac un, cared pob un ei wraig ei hun fel ef ei hun; ac edryched y wraig ar barchu o honi ei gwr.