Isaia 64 - Interconfessional Albanian Bible – 2020 (with DC)（AL1）

1Sikur të ishe si zjarri që djeg shkurret

e që ujin e bën të vlojë,

që t'ua bëje të njohur armiqve emrin tënd.

Para teje kombet do të dridheshin!

2Kur bëre mrekulli që ne nuk i pritnim,

zbrite e para teje u trandën malet.

3Që nga lashtësia nuk ishte dëgjuar,

askujt s'ia dëgjuan veshët e nuk ia panë sytë,

që tjetër Perëndi, veç teje, të vepronte

për atë që kishte shpresë tek ai.

4Përpara u del atyre që me gëzim

zbatojnë drejtësinë

atyre që s'të harrojnë,

por ecin udhëve të tua.

Ja, vërtet ishe i zemëruar,

sepse kishin mëkatuar.

Për shumë kohë ishim në mëkatet tona,

si do të shpëtojmë vallë?

5Jemi bërë të gjithë si të papastër

e çdo drejtësi e jona si rrobë e ndyrë,

të gjithë po vyshkemi si gjethja,

paudhësitë po na degdisin larg si era.

6S'ka kush ta thërrasë më emrin tënd,

s'ka kush të ngrihet e të mbështetet te ti,

se e ke fshehur prej nesh fytyrën tënde,

na ke lënë të tretemi prej paudhësive tona.

7Por, ti, o Zot, ti je ati ynë,

ne jemi balta e ti poçari,

të gjithë jemi vepra e duarve të tua.

8Mos u zemëro për së tepërmi, o Zot,

e mos i kujto përherë paudhësitë tona.

Ja, të përgjërohemi të na vështrosh,

të gjithë jemi populli yt.

9Qytetet e tua të shenjta janë shkretuar,

i shkretë ka mbetur Sioni,

rrënojë është bërë Jerusalemi.

10Tempulli ynë i shenjtë e i madhërishëm,

vendi ku të lavdëronin etërit tanë,

është përpirë prej zjarrit.

Gjithçka që e kishim të çmuar

është kthyer në gërmadhë.

11Edhe pas gjithë këtyre,

do të përmbahesh, o Zot?

Mos vallë do të heshtësh?

Kaq shumë do të na mundosh?