Urtia 9 - Interconfessional Albanian Bible – 2020 (with DC)（AL1）

Lutja e Solomonit

1«Perëndi i etërve e Zot i mëshirës,

që i ke bërë të gjitha me fjalën tënde,

2me urtinë tënde i dhe trajtë njeriut,

të zotërojë mbi të gjitha krijesat e tua,

3ta drejtojë botën me shenjtëri e drejtësi

dhe me shpirt të drejtë të japë gjykim:

4jepma urtinë që pranë froneve të tua rri

e mos ma moho vendin mes bijve të tu.

5Ja, shërbëtori yt jam e bir i shërbëtores sate,

njeri i dobët e jetëshkurtër,

i vogël përpara urtisë së gjykimit tënd

dhe përpara ligjeve të tua.

6Edhe po të ketë ndonjë të përkryer mes njerëzve,

asgjë nuk vlen, në i mungoftë urtia jote.

7Ti më zgjodhe mbret të popullit tënd,

gjykatës të bijve e bijave të tua.

8Më kërkove të ndërtoj një tempull në malin tënd të shenjtë

dhe, në qytetin ku banon, të ndërtoja një altar,

të ngjashëm me tendën e shenjtë, që e përgatite prej fillimit.

9Pranë teje është urtia që i njeh veprat e tua

dhe ishte aty kur ti krijove botën.

Ajo e di se ç'është e pëlqyer në sytë e tu

dhe ç'është e drejtë sipas porosive të tua.

10Dërgoje urtinë nga qiejt e shenjtë

e nga fronet e lavdisë dërgoje.

Të vijë të më ndihmojë

e unë të mësoj çfarë të pëlqen ty.

11Urtia di e kupton gjithçka,

do të më udhëzojë në veprat e mia me maturi,

me lavdinë e saj do të më ruajë.

12Atëherë veprat e mia do të jenë të pranueshme,

me drejtësi do ta gjykoj popullin tënd

e do të jem i denjë për fronin e atit tim.

13Kush është ai njeri që e njeh mendimin e Perëndisë?

Kush e di çfarë do Zoti?

14Mendimet e vdekatarëve janë pa vlerë,

shestimet tona të paqëndrueshme.

15Trupi që prishet e rëndon shpirtin,

kjo tendë tokësore

e ndrydh mendjen brengëmadhe.

16Me vështirësi i hamendësojmë gjërat tokësore,

me mund i kuptojmë rrethanat;

kush i gjurmon punët qiellore?

17Kush i di shestimet e tua, o Zot,

po të mos ia japësh ti urtinë,

po të mos dërgoje që lart Shpirtin tënd të Shenjtë?

18Kështu u ndreq sjellja e tokësorëve,

njerëzit mësuan çka të pëlqen ty,

nëpërmjet urtisë u shpëtuan».