Urtia 19 - Interconfessional Albanian Bible – 2020 (with DC)（AL1）

Deti u Kuq

1Zemërimi i pamëshirshëm u zbraz mbi të pafetë,

Perëndia i njihte veprat e tyre të ardhshme.

2Do ta lejonin popullin e tij të largohej,

do ta shtynin të ikte me ngut,

por do të ndërronin mendje e do t'i përndiqnin.

3Mbanin ende zi e vajtonin në varret e të vdekurve,

kur u erdhi një tjetër mendim i pamend:

ndonëse u kishin kërkuar të largoheshin

i ndoqën si të ishin arratisur.

4Fati që u takonte i çoi deri aty

sa të harronin ç'u kishte ngjarë,

që të mos u mbetej pa hequr asnjë mundim caktuar për ta,

5që populli yt të bënte atë rrugëtim të mrekullueshëm

e ata të gjenin atë vdekje të padëgjuar.

6Mbarë krijimi mori sërish trajtën e vet të mëparshme

për t'u shërbyer urdhrave të tua,

që bijtë e tu të mbeteshin të paprekur.

7Fushimit i ra mjegulla,

ku kishte pasur ujë,

u pa toka e thatë,

prej detit të Kuq, udha e hapur,

prej tallazit të ujërave, toka e bleruar.

8Atje kaloi si një komb, mbrojtur nga dora jote,

dhe pa mrekullitë e tua të mëdha.

9Kullotnin si kuaj, kërcenin si qengja,

të lavdëronin ty, o Zot, që i shpëtove.

10Kujtonin ndodhitë e mërgimit,

tokën që lindte harrje e jo kafshë,

lumin e tharë mbushur me bretkosa.

11Mandej panë edhe një lloj tjetër shpendi:

kur dëshira i shtyu për ushqim të shijshëm,

12shkurta dolën nga deti për t'u plotësuar dëshirën.

13Mëkatarëve u ra ndëshkimi,

ndonëse ishin lajmëruar nga rrufetë gjëmuese.

Me të drejtë vuajtën prej ligësive të tyre,

se i urryen fort të huajt.

14Kur vinin të panjohurit, nuk i donin pranë

dhe të huajt që u kishin bërë mirë, i skllavëruan.

15Do të ndëshkohen edhe më shumë,

se i pritën me urrejtje të ardhurit.

16Në fillim i pritën me festime,

por pastaj i munduan me punë të rënda

ata që kishin të njëjtat të drejta.

17U ndëshkuan edhe me verbëri,

porsi ata që mësynin portën e të drejtit,

por, rrethuar nga errësira e dendur,

kërkonte secili rrugën për te dera e vet.

18Pjesët shkëmbyen vendet,

ashtu si tingujt e harpës thurin vijën melodike,

edhe pse çdo tingull mbetet i njëjtë.

Kjo del përpikërisht nga këto ngjarje:

19kafshët e tokës u shndërruan në krijesa ujore,

kafshët e ujit u ngjitën në tokë,

20zjarri ruante forcën edhe në ujë

e uji nuk e shuante dot,

21as flakët nuk ua digjnin mishin kafshëve që u kalonin përmes

e nuk shkrinin atë ushqim qiellor

të shkrishëm si fjolla bore.

22E madhështove dhe e lavdërove popullin tënd në gjithçka, o Zot,

e ndihmove pa ngurrim në çdo vend e kohë.